பிரக்ஞையில்லாச் சமிக்ஞைகள்..!

ஒரு முடிவுக்கு வரும் கணம்

2011-07-03T22:28:00.000+05:30

நீ இல்லாத நாட்களை
ஒவ்வொன்றாய் கிழித்தெறியத்
துவங்கினேன்

இன்று வந்தது

உடன் புரிய வந்தது
வருங்காலத்திலும் இப்படி
எதையும் கிழித்துக் கொண்டிருப்பதில்
எனக்கு விருப்பமிருக்காது என்பது

அந்த கணத்தில்
எடுக்கப்பட்டிருக்கலாம்
எதிர்காலத்தின் மீதான அஞ்சுதலில்
நிகழ்காலத்தை இறந்த காலமாக்கும்
ஒரு முடிவு

சாருவுடன் ஒரு சந்திப்பு - சில பதிவுகள்..

2011-06-19T02:23:00.000+05:30

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சாரு ஒருமுறை பெங்களூருக்கு வந்தார்.
ஏர்போர்ட் ரோடில் ஒரு ஹோட்டலில் சந்திப்பு நிகழ்வதாக இருந்தது. அன்றைக்கு என்று எனக்கு சரியான காய்ச்சல். செல்ல முடியவில்லை. பின்னர் அவர் தளத்தில் புகைப்படங்களைக் கண்டபோதுதான் அந்தப் பட்டு வேட்டிக்காகவாவது சென்றிருக்கலாமே என்றிருந்தது.

இந்த வாரத் துவக்கத்தில்தான் அறிவித்திருந்தார். பெங்களூரில் வாரக்கடைசியில் ஒரு சந்திப்பு உள்ளதென்று. இம்முறை தவறவிடக்கூடாது என்பதற்கான என் முயற்சிகள் வீண் போகவில்லை. ஜூன் 18 சனிக்கிழமை மாலை 5 மணிக்கெல்லாம் சரியாகக் கிளம்பி விட்டேன். 5 மணிக்குத்தான் நிகழ்வு துவங்குகிறது. goobe's புத்தகக் கடையைக் கண்டுபிடித்துப் போய் சேரும்போது மணி ஐந்தரை.

சாலையிலிருந்து தாழ்வாக இறங்கினால் அந்தக் கடை இருக்கிறது. படிகளில் இறங்கும்போதே மெலிதாய் எனக்குள்ளே ஒரு பரபரப்பு. எத்தனை பக்கங்கள் படித்திருப்போம்.. வாசகனும், எழுத்தாளரும் சந்தித்துக் கொள்வதைப் பற்றி. எனக்கிதுதான் முதல் இலக்கியக் கூட்டம். பெங்களூர் வாசத்தின் காரணமாக நான் தியாகம் செய்ய நேர்ந்த ஒன்றே ஒன்று இலக்கியக் கூட்டங்களில் பங்குகொள்ள முடியாமலிருப்பதுதான். இறங்கிக் கொண்டே இருக்கையிலேயே என்னால் பார்க்க முடிந்தது. மையமாய் கையில் புத்தகத்துடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். இருபதிலிருந்து முப்பது பேர் இருக்கலாம். உட்கார இடமில்லையாதலால் நின்று கொண்டிருந்த சக நேயர்களுடன் சங்கமிக்க நேர்ந்தது.

வீடியோவில் அவர் பேசுவதை பார்க்கும் போதெல்லாம் மனிதர் எழுத்தில் எப்படி வெளிப்படுவாரோ, அச்சசல் அதேபோலத்தான் பேசுகிறாரே என்று வியந்திருக்கிறேன். சமீபமாக எழுதியவற்றில் சிலவும், பேசுகையில் வெளிப்படுவதுண்டு. இன்றும் அது நிகழ்ந்ததை என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது. தமிழ் புத்தகங்களை ஐரோப்பிய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கையில் நேரும் நடைமுறைப் பிரச்சினையைப் பற்றியது அது. 'மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு தற்கால ஃப்ரெஞ்சு அல்லது ஜெர்மன் இலக்கியத்தைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரிவதில்லை. 100 ஆண்டுகள் பின் தங்கியவர்கள் மொழிபெயர்ப்பதால்தான் தமிழ் படைப்புகள் மேலை மொழிகளில் சோபிப்பதில்லை' என்ற கருத்து ஒரு உதாரணம்.

ஸீரோ டிகிரியைப் பற்றி சாரு பேசினார். வாசகர்கள் கேள்வி கேட்டனர். ஸீரோ டிகிரிக்கு, தமிழில், மலையாளத்தில், ஆங்கிலத்தில் நேர்ந்த எதிர்வினைகள் பற்றி சில கேள்விகள். பின்நவீனத்துவம் குறித்து பல கேள்விகள். அதில் நண்பர் கார்த்தி கேட்ட மார்க்ஸியம் மற்றும் போஸ்ட் மார்டனிஸம் குறித்த கேள்விக்கு, மார்க்ஸியத்தை ஆண் பாலினம் என்றும் (பிரமிட் வடிவில், ஒரே சீராக வலுப்பெற்று, தலைமைப் பதவிக்கு வந்து, அதோடு முடிந்து/வீழ்ந்து விடுதல். Ejaculation!) போஸ்ட் மார்டனிஸத்தை பெண் பாலினம் என்றும் (சுழல் வடிவில், முடிவும், துவக்கமும், மையமும் இல்லாமல் பொங்கிக் கொண்டே இருப்பது. Orgasm!) விளக்கியது truly அட்டகாசம்.

போஸ்ட் மார்டனிஸமானது civil society அல்லது human society, எதற்குப் பயன்படுகிறது என்பதும் technically நல்லதொரு கேள்வி. எந்தவொரு சமூகப் பிரச்சினைக்கும் தெருவில் இறங்கிப் போராட போஸ்ட் மார்டனிஸத்தில் வழியில்லையே என்ற ஆதங்கம் இந்தக் கேள்விக்குப் பின்னால் இருந்தது நண்பர்கள் செந்தில் மற்றும் கார்த்தியுடன் பின்னர் உரையாடுகையில் புரிய வந்தது. இந்தக் கேள்விக்கான பதில் தன்னிடம் இல்லை என்றவர், பின்னர் அவரால் இயன்ற வரை தன் கருத்தைக் கூறினார்.

நானும் ஒரு கேள்வி கேட்டேன். எழுத்தாளனாக ஆக வேண்டுமென்பதற்காக நிறைய வாசிக்க வேண்டும். வாசிப்பு உக்கிரமாகும் போது, எழுதப்பட்டிருக்கும் இத்தனைக்கும் மேல் நானெதை சாதிக்கப் போகிறேன் என்ற அயற்சியிலிருந்து மீள்வதைப் பற்றி.

அவர் பதில்களிலேயே படு ஷார்ப்பான பதில் இந்தக் கேள்விக்குத்தான். You can't learn sex by reading books. இதான் என் பதில் என்றார்.

ரோமியோ ஜூலியட்டை முத்தமிட்ட போது, 'you kiss by the book?' என்று ஜூலியட் ஏளனம் செய்தாளாம். அவள் எதிர்பார்த்த முத்தத்தைப் போல எழுத வேண்டும் என்ற தீ உன் குருதியில், மூளையில் கனன்று கொண்டிருக்க வேண்டுமென்பதன் stylish one linerதான் You can't learn sex by reading books என்பது. புரிய வைத்ததும் அவர் கடனே.

குடித்திருந்தார் என்பதையும் அவரேதான் சொன்னார். கேரளாவில் அவர் பாப்புலாரிட்டி பற்றிய கேள்விக்கு, சற்று நேரம் முன்பு, பாரில் குடித்துக் கொண்டிருந்த போது அங்கு பணிபுரிபவர் அவர் காலில் வந்து விழுந்ததையும், அவர் ஒரு மலையாளி என்பதையும் பகிர்ந்து கொள்வதன் பொருட்டு.

கேள்வி பதில் செஷன் முடிந்த பிற்பாடு, புத்தகம் வாங்கிய வாசகர்களுக்குக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்தார். 'மதனுக்கு' என்று தமிழில் கையெழுத்து எனக்கு மட்டும்தான் வாய்த்தது. தான் கையில் வைத்திருந்த மற்றும் இருந்த ஒரே ஒரு தமிழ் பதிப்பை நண்பர் பாலசுப்ரமணியம் எனக்கே கொடுத்தார். அவரிடம் இன்னொன்று இருக்கிறதாம். நன்றிகள் பல.

முகஸ்துதி எல்லாம் இல்லை. எனக்கு என்ன வருகிறதோ அதைத்தான் எழுதுவேன் எப்பொழுதும். மனிதரின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவரிடமிருக்கும் கனிவு என் வழியாகப் பாய்ந்து ஊடுருவிப் பின்னாலிருந்த புத்தக ரேக்குகளைத் தகர்த்துக் கொண்டேயிருந்தது. கேள்விகளுக்குக் காதைக் கூர்தீட்டுகையில், பதில் சொல்கையில், நம்மிடம் பேசுகையில் என்றெப்பொழுதும் கனிவே நம் காட்சி. இவை போன்ற நேரங்களில், ஒருவர் எழுதுவதை வைத்து, அவர் இந்த மாதிரி மனிதர்தான் என்று மேலோட்டமாக முடிவு செய்வதிலிருக்கும் மடமை பொட்டிலடித்தாற் போல் விளங்கும். எனக்கு அவர் கனிவானவர், அன்பானவர் என்பது தெரியும். ஆனால் இந்த அளவுக்கு என்பதுதான் ஆச்சர்யம்.

நிகழ்வு முடிந்த பின்னர், நண்பர் ராஜேஷ் அவர் வண்டியை எடுத்து வரச் சென்றிருக்கையில் (அவருடன் தான் சாரு செல்ல வேண்டும்), ஒரு இரண்டு நிமிடம் சாருவும், நானும் மட்டும். அந்த நிமிடங்களின் கனம் இன்னும் எனக்குப் பிடிபடவில்லை. That was something really special.

ராஜேஷ் வந்தவுடன், டூவீலரில் பின்னாடி உட்கார்ந்து, பை சொல்லிக் கிளம்பி விட்டார். மிஷல் ஃபூக்கோ, சார்த்தர், லெனின், ரோலான் பாக் அனைவரும் பெங்களூரின் குளிர் காற்றில், மிதமான பீர் வாசத்துடன் கரையத் துவங்கினார்கள்.

வதந்தியா? ரகசியமா?

2011-06-14T20:51:00.005+05:30

ஒரு வதந்தியைப் பரப்புவதற்கும்,

ஒரு ரகசியத்தைக் கசியச் செய்வதற்குமான

இடைவெளியில் நின்றுகொண்டு

எப்படி முடிவெடுக்கலாம்?

தேர்ந்தவொரு வதந்தி என்பது

மிகுந்த ஆர்ப்பாட்டத்துடனும்,

ரகசியம் என்பது மௌனித்த கண்களுடனும்

நிகழ வேண்டும் என்பதால்

நம் சொற்களைப் பொறுத்து..?

வதந்தி என்பது

கிளர்ச்சியைக் கிளப்புவதாகவும்,

ரகசியம் என்பது

பொறுமையை சோதிப்பதாகவும்

இருத்தலே சிறப்பென்றால்

உங்கள் சாதுரியத்தை ஒட்டி?

அல்லது கேட்பவனின் அறியாமையை ஒட்டி..?

உட்புகுத்தப்படும் காதுகளிடமிருந்து

வதந்தியிலிருக்கும் பொய்மை

வசதியாய் மறைந்து கொள்வதும்,

காதுகளை எதேச்சையாய் சந்தித்ததாகக்

காட்டிக் கொள்ளும் ரகசியத்தின் உண்மை

அக்காதுகளின் முன்

நர்த்தனம் செய்வதும்தான் சம்பிரதாயம் எனில்,

நம் பொய் மெய்களின் புஜபலத்தை உத்தேசித்து..?

சற்றே குழப்பமாக இருக்கிறது..

ஆனால்

ஒன்றை மாத்திரம்

மிக உறுதியோடு சொல்லிக் கொள்கிறேன்..

தயவுசெய்து

நீங்களாவது ஒரு முடிவுக்கு

வந்து விடுங்கள்..

உங்கள் வதந்தியில் இருக்கும் பொய்

நிஜமாக இருந்துவிடுவதற்குள்..

உங்கள் ரகசியத்தில் இருக்கும் உண்மை

அப்படியில்லாமல் போய்விடுவதற்குள்..

நீங்களாவது ஒரு முடிவுக்கு

வந்து விடுங்கள்..

இதை

ஒரு வதந்தியாய்,

ஒரு ரகசியமாய்

எப்படி எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி.

கலிலியோவிற்கு ஏன் விஷம் கொடுத்தோம்?

2011-05-20T01:51:00.002+05:30

சில விஷயங்களுக்கான காரண காரியங்கள் நம்மால் அறிய முடியாதவையாக இருக்கும். ஆனால் மனம் அதனையே சுற்றிச் சுற்றி வரும். நாம் நம் வாழ்வின் இரு வேறு தருணங்களில் சந்திக்க நேர்ந்த இருவருக்கு, ஒரே மாதிரியான முக ஜாடை இருப்பது ஏனோ என்னை, அதன் அனிச்சைத் தன்மையை உணரச் செய்யாமல், செய்யும் தொந்தரவு அதிகமாக இருக்கிறது.

மடிவாலாவில் கல்லடா ட்ராவல்ஸுக்கு அருகில் A1 Travelsன் அலுவலகம் உள்ளது. இங்கே இருக்கும் மது என்ற மனிதரை, கோவை செல்ல பேருந்து பயணச்சீட்டு முன் பதிவு செய்யச் செல்லும் வகையில் பார்த்திருக்கிறேன். பேசியிருக்கிறேன்.

ஒரு நாள் உடல் நலம் சரியில்லாமல், மருத்துவரைக் கண்டுவிட்டு, மாத்திரை வாங்குவதற்காக எங்கள் ஏரியாவில் இருக்கும் பிரேமா மெடிக்கல்ஸில் மேற்சொன்ன மதுவைக் கண்டேன். அவரிடம் சென்று, சம்பிரதாயமாகச் சிரித்து, மாத்திரை கேட்டேன். ஹேகிதீரா என்றேன். அவர் கண்களிலோ குழப்பம் மிதந்தது. என்னை அவருக்குத் தெரியவில்லை என்ற பரம ரகசியம் ஒருவழியாக எனக்குப் புரிந்த பின்னர், A1 Travelsல் தானே வேலை பார்க்கிறீர்கள் என்றதற்கு அவர் சிரித்தார். இல்லையென்றார்.

என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. அவர்களிருவரும் அவ்வளவு நெருக்கமான முக வெட்டுடையவர்கள். வெறும் 2 கிமீ தொலைவில் வாழ்கிறார்கள். இவர்களில் ஒருவரைச் சேர்ந்தவர்கள், இன்னொருவரைக் கண்டு இதுவரை எந்தக் குழப்பமும் நேரவில்லையென்பது மிக்க ஆச்சர்யமூட்டியது. இன்றைக்கும் அவரைப் பார்த்தால் இவரையும், இவரைப் பார்த்தால் அவரையும் நினைத்துக் கொள்ளாமல் இருக்க முடிவதில்லை. தனியாகச் சிரித்துக் கொள்கிறேன்.

இவை போன்ற நிகழ்வுகள் எல்லோருக்குமே நிகழ்பவைதானெனினும், நான் மட்டும் ஏனிப்படிக் காணாததைக் கண்டது போல் உணர்கிறேன் என்று தெரியவில்லை. இவர்களாவது பரவாயில்லை சாதாரணர்களாக வாழும் மிஸ்டர் பொதுஜனங்கள். அடுத்த கதையைக் கேளுங்கள்.

ஹாலிவுட் நட்சத்திரம் Matt Damonக்கும், WWE சூப்பர் ஸ்டார் John Cenaவுக்கும் என்னால் ஆறு வித்தியாசங்களைக் கண்டறிய இயலவில்லை. என்னைத் தவிர வேறு எவருக்கும் இது தோன்றினாற் போலும் இல்லை. வாசன் ஐக் கேருக்குத் தான் செல்ல வேண்டுமோ?

பிரபலங்களின் வரிசையில் இன்னொரு உதாரணம். இது ஓரளவுக்கு அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஜோடி! ஹாலிவுட்டின் Tom Hanks-ம், பாலிவுட்டின் Aamir Khan-ம்.

அவ்வளவு ஏன். நம் பதிவுலக எழுத்தர், நண்பர் செல்வேந்திரனும், என் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் சோமுவும் ஒரே போன்றிருப்பதாகவும் பிரம்மையெனக்கு.

இதுவரை மனுஷ்ய கணக்குகள் தாம். இனிதான் இருக்கின்றன தெய்வானுகூல மஹாத்மியங்கள்!

நான்காண்டுகளுக்கு முன்னர் JP நகரில் இருக்கும் ராகவேந்திரர் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தேன். மிகவும் ப்ராசீனமானதொரு ஆலயம். அங்கே வரையப்பட்டிருந்த ஓவியங்களில் இருந்த ஒரு ராகவேந்திரர் என்னைப் போட்டுப் படுத்தியெடுத்தார். அது ஏனோ தெரியவில்லை. அந்த ராகவேந்திரரின் முகத்தில் நமது ரஜினிகாந்தின் சாயல் என் கண்களுக்கு மட்டும்தான் வழமை போலவே புலப்பட்டது.

ஏறக்குறைய இந்தப் படம் போலத்தான் அதுவுமிருந்தது. இணையத்தில் பிடித்தேன். நிச்சயமாக அந்தப் படம் வரையப்படும் போது ரஜினிகாந்த் பிறந்தே இருக்க மாட்டார். பின் எப்படி அவர் சாயல்? சரி போகட்டும். காக்காய் விழுக்காட்டிய பனம்பழம் என்றே வைத்துக் கொள்வோம். அது ஏன் ஒரு கமல்ஹாசனோ.. இல்லை இப்பூவுலகில் வசிக்கும் வேறொருவரோவன்றி, ரஜினிகாந்தின் சாயலாக அமைய வேண்டும்? நான் இங்கே கிடந்துழல வேண்டும்?

ரஜினிகாந்த் ஒரு தீவிர ராகவேந்திர பக்தர் என்பது உலகறிந்த விஷயந்தானே. இதற்கும், அந்தப் படத்தில் அவர் சாயலிருந்தமைக்கும் ஏதேனும் தொடர்பிருக்குமோ?

ரஜினியின் ஒரு பேட்டியில் கேட்ட ஞாபகம். மந்த்ராலயமும், துங்கபத்ரா நதியும் தன் கனவில் வந்த பிறகுதான் தான் அங்கு சென்றதாகச் சொன்னார். ஒரு வேளை இதற்கும், என் குழப்பத்துக்கும் ஏதும் முடிச்சு இருக்குமா? ஸ்ஸ்ஸபா.. கண்ணைக் கட்டுகிறது போங்கள்.

ஒரே மாதிரி இருக்கும் பிரச்சினையை சற்றே பரணில் போடுவோம். நாம் வேறு வேறு சமயங்களில் சந்தித்த இரு மனிதர்கள், அவர்களிருவரும் வேறேதோ சூழலால், காரணத்தால் நண்பர்களாக இருப்பது இதுகாறும் கண்டது போல ஆச்சர்யத்தை அல்ல.. சுவாரஸ்யத்தைக் கிளப்புகிறது.

என்னுடைய நண்பனும், என்னுடைய வேறொரு நண்பனுடைய நண்பியும், சிறுவயது முதல் நண்பர்கள் என்பது ஆர்க்குட்டின் மூலமாகத் தெரிய வந்தது சில ஆண்டுகளுக்கு முன். அதாம்பா.. ம்யூச்சுவல் ஃப்ரெண்ஸ்!

இறுதியாய் ஒன்றேயொன்று.. என் சகோதரி, தன் கைத்தலம் பற்றக் கனாக் காணும் ஜானகிராமன் அவர்கள், அண்ணன் வா.மணிகண்டனின் கல்லூரி ஜூனியராம்!

இப்போது சொல்லுங்கள்..

உலகம் என்ன வடிவென்று சொன்னதற்காகக் கலிலியோவிற்கு விஷம் கொடுத்தோம்? :)

மொழியும், மொழிதல் சார்ந்தும்..

2011-05-18T12:21:00.000+05:30

ஒன்பது வயதுக்குள்ளான குழந்தைகளுக்கு புதிய மொழிகளைக் கற்றுக் கொள்ளும் ஆற்றல் இயல்பாகவே அதிகமாக இருக்குமாம். எங்கோ படித்த ஞாபகம். அதற்குள்ளாகவே எத்தனை மொழிகளை முடியுமோ, அத்தனையையும் கற்றுக் கொள்ளாமல் போய்விட்டேனோ என்றெண்ணுகிறேன். ஒரு புதிய மொழியைக் கற்றுக் கொள்தல் என்பது எத்தனை சுவாரசியமான, உபயோகமான ஒரு செயலாக இருக்க முடியுமல்லவா?

தாய்மொழி தமிழ். தமிழ்வழிக் கல்வியென்பது ஒரு தடைக்கல்லாகி விடாமல், எப்படி எனக்கு ஆங்கிலம் தடையற வந்தது என்பது இன்றுவரை எனக்கிருக்கும் ஆச்சரியம். எம்பெருமான் ராமபிரானின் கருணையென்பதைத் தவிர வேறெதையும் காரணமாக சிந்திக்க சிந்தை ஒப்பவில்லை. கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளாக பெங்களூரில் வாசம் செய்வதன் காரணமாக மட்டுமல்ல. கொஞ்சம் ஆர்வமும் இருந்ததன் காரணமாக, கன்னடம் வருகிறது.

இதற்கு முன்பு வேலை பார்த்த நிறுவனத்தில் தினமும் அலுவலகக் காரில் தான் செல்வது வழக்கம். அதன் ஓட்டுநர் தேவராஜ்தான் எனக்குக் கன்னடம் பயிற்றுவித்த குரு. தினமும் ஏதேனும் சில சொற்றொடர்களைச் சொல்லி, அதைக் கன்னடத்தில் எப்படிச் சொல்வது என்று கேட்டு, மனதில் இறுத்திக் கொள்வேன்.

கன்னடத்தில் பேச வேண்டும் என்ற சூழ்நிலை வரும் என்பது தெரிந்தால், பேசப் போகும் காட்சிக்குத் (context) தகுந்தாற்போல முன்பே ஒத்திகை பார்த்து, தளை தட்டிக் கொள்வேன். இல்லாவிடில் கடினம். அத்துணை சரளமாக சித்தி வீட்டு வழக்கு வாய்க்கவில்லை இன்னும்.

தினசரி வாழ்க்கையில் பெங்களூரானது தமிழ் தவிர்த்து ஏனைய மொழிகள் தெரியாதோருக்கு ஒரு பிரச்சினையாகவே இருப்பதில்லை. அது எப்படியோ.. பெரும்பாலான கன்னடத்தாருக்கு தமிழ் வந்து விடுகிறது தத்தித் தத்தியேனும்.. இது தமிழின் சிறப்பா, இல்லை கன்னடத்தின் சிறப்பா.. இல்லை தமிழ் திரைப்படங்களின் மசாலாச் சிறப்பா என்பதைத் தெளியச் செய்வோருக்கு ’தக்க சன்மானம்’ தரலாம் என்றிருக்கிறேன். :)

வயது வந்த பின், புதியதாகவொரு மொழி கற்றுக் கொள்வதற்குத் தேவையானவை இரண்டு. ஒன்று படைப்பாற்றல் (Creativity). இரண்டு, தவறாகப் போய்விட்டால் என்ன செய்வது என்ற சங்கோஜமே இல்லாமை. தவறாகப் போய் திருத்தப்படும் விஷயங்கள்தானே நினைவில் நிலைக்கின்றன. வாய்க்கும், வாழ்வுக்கும்.

இவ்விரண்டையும் காரணிகளாக எண்ணியதற்குக் காரணம் என்னவென்று சொல்ல அவா.

கன்னடத்தினர் பேசும் தமிழில் ஒரு வித்தியாசமான வார்த்தையொன்றை அவதானிக்கலாம். இடையிடையே, ’அப்படியா..’ என்று கேட்க நேருமிடங்களிலெல்லாம் ‘ஆமாவா..’ என்று கேட்டுக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.

தமிழில் நாம் வழங்கும் ‘அப்படியா..’என்ற வார்த்தைக்கு ஈடானவொரு சொல் கன்னடத்தில் இல்லை. கன்னடத்தில் ’ஹவுதூ..’ என்றால் ஆமாம் என்ற பொருள். ‘ஹவுதா..’ என்றால் அப்படியா என்ற பொருள். ஆக அவர்களுடைய கன்னட ’ஆமாவா..’-வை நம்முடைய தமிழ் ’அப்படியா’-வுக்குப் பதிலீடாக்குகிறார்கள். எனவே புதிய மொழியில் உரையாடிப் பழக, மேற்சொன்ன இரண்டு பருப்பொருட்களும் தேவையென்பது ஓரளவுக்கு நிரூபணமாகிறது.

-0-

Bachelor என்ற வார்த்தைக்கு ஈடான தமிழ் வார்த்தை என்னவென்று யோசித்ததில் ஸ்பஷ்டமாய் தலைவலி மிஞ்சிற்று. பிரம்மச்சாரி என்றால், பெண்ணைத் தீண்டாதவன் என்றுதானே பொருள். (முதலில் இது தமிழ் சொல்லா என்றே சந்தேகம்!) திருமணமாகாதவன்.. ஆனால், அவனுடைய பெண் சகவாசத்தைப் பற்றி நாம் கவலைப்பட வேண்டாம்.. என்பதுதானே வழக்காற்றில் நாம் கொள்ளும் Bachelor-க்கான பொருள். இதற்கிணையான தமிழ் சொல் அடியேனின் சிற்றறிவுக்கெட்டவில்லை. எவருக்கேனும் எட்டினால், சுட்டுங்கள்.

சமீபமாய் கதா காலக்ஷேபங்களில் நேரம் அதிகமாய் செலவாகிறது. என் வயதுக்கு இதெல்லாம் சற்று விபரீத விதிவிலக்கோ என்ற ஐயப்பாடு எனக்கே சில நேரங்களில் எழுந்தாலும், வல்லான் வகுத்த வாய்க்காலில், வழி தப்பும் பயமெதற்கு என்று திருத்திக் கொள்வேன்.

வேளுக்குடி வைணவத்தை திகட்டத் திகட்டத் தருகிறார். டியெஸ்.பாலகிருஷ்ண சாஸ்திரிக்கு சைவ, வைணவ வேறுபாடெல்லாம் இல்லை. சுகி சிவத்தை ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் என்று சொல்வதை, அவருடைய சுய முன்னேற்றக் கருத்துகள் முறைக்கின்றன. விசாகா ஹரி.. பார்த்த, கேட்ட மாத்திரங்களில் கவர்ந்திழுத்துக் கட்டிப் போடுகிறார். சங்கீத உபன்யாசம் என்ற கான்செப்ட் அட்டகாசமாய் பொருந்துகிறது இவருக்கு. இவரைப் பற்றி பிறிதொரு சமயம் விஸ்தாரமாய் பகிர எண்ணமிருக்கிறது. வாரியார் சுவாமிகள், இவர்கள் எல்லோருக்கும் மூத்தவர். அனுபவம், ஆன்மிகம், ஹாஸ்யம்.. எல்லாமும் கிடைக்கும் அவரிடம்.

வாரியார் சுவாமிகள் சொல்கிறார். மதர் என்ற சொல் மாதா என்ற சொல்லிலிருந்தும், ஃபாதர் என்ற சொல் பிதா என்ற சொல்லிலிருந்தும், பிரதர் என்ற சொல் பிராதா என்ற சொல்லிலிருந்தும் உருவானவை. ’அங்கே’யிருப்பதெல்லாம், ’இங்கி’ருந்து சென்றதுதான் என்று. இவர் இக்கருத்தைத் தமிழ்தான் உலகிலேயே சிறந்த மொழி என்பதை அழுத்தந்திருத்தமாக உணர்த்துவதற்காகச் சொன்னார் (பேசிக் கொண்டிருக்கும் தலைப்பு அவ்வையும், தமிழும்!). அவர் குறிப்பிட்ட எல்லா சொற்களுமே சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் என்பது அவருக்குத் தெரியாமலிருந்திருக்காது என்பது என் அபி. தமிழின் மீதிருக்கும் பிரியம் கண்ணை மறைக்கிறது. வாயை மறைக்கவில்லை.

இன்னொன்றும் சொன்னார் பாருங்களேன். இதற்காகத்தான் இத்தனை கதையையும் சொல்ல நேர்ந்தது. திருமணமாகாதவன் அதிகம் பேசமாட்டானாம். வெட்கப்படுவானாம். அதாவது பேச்சிலன். இதுதான் Bachelor என்றானது என்றார்.

மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு என்று சொல்லிச் சென்ற மகானை நினைத்துக் கொண்டேன்! :)

127 Hours - இயற்கைப் பெருந்தாயின் முன் மண்டியிடும் மானுடம்..

2011-03-03T03:20:00.000+05:30

யாருமிலா வனத்தினுள் வெறி கொண்டு தனித்தலையும் மிருகம் போல, ஏனென்றே அறியாமல் திரைப்படங்களாகப் பார்த்துக் குவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் சில நாட்களாக. The Shutter Island, Memories of Murder, Primal Fear, Good Fellas, Taxi Driver, The American Gangster போன்றவை அவற்றுள் குறிப்பிடத்தக்க சில.

இப்பட்டியலில், இவ்வாண்டு அகாதமி விருதுக்குப் பரிசீலிக்கப்பட்டவைகளுள் ஒன்றான 127 Hours ஏனோ உள்ளே பதுங்கிக் கிடந்த எழுத்துப் பூனையின் வாலை இழுத்துப் பார்த்து விட்டதில், மனவெளியெங்கும் இறைந்து கிடந்த வார்த்தைக் குப்பைகளைத் துழாவித் துழாவி, சிலதை அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன் விரல் முனைகளுக்கு.

என்ன சொல்ல? ஒரே வரியில் சொல்வதென்றால், இயற்கை என்னும் சொல்லிலடங்காப் பெருந்தேவிக்கு முன்பாக மானுடம் எனும் அற்பத்தின் ஆழத்தைக் கூறு போட்டிருக்கிறார் Danny Boyle. படம் முழுக்க எனக்கு உறுத்திக் கொண்டேயிருந்தது இதுதான். இவ்வுலகையே நாம்தான் ஆள்கிறோம் என்பதை வெட்கமில்லாமல் முரசு கொட்டும் வண்ணமாக மரங்களைக் கொன்றழிக்கிறோம். நீர்நிலைகளை அபார்ட்மெண்டுகளாக்குகிறோம். ஐந்நூறடிக்கு போரைப் போட்டு அவள் குருதியை உறிஞ்சியெடுக்கிறோம். யார் கொடுத்த உரிமையிது நமக்கு?

படத்தின் துவக்கத்தில் James Francoவின் சைக்கிள் வேகத்தில், உடல் மொழியில் தென்படும் அசாத்தியம், அனாயாசம், வீறு கொண்டெழுந்திருக்கும் மலையைக் காண்கையில் துலங்கும் அலட்சியம், ஆகிய அனைத்தும் நாமாகவே கையிலெடுத்துக் கொண்ட இயற்கைக்கு எதிரான செயல்களின் குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. Francoவைப் போலவே நாமும் மண் துகள்களாலான மகா பிண்டமான அத்தாயின் முன் மண்டியிட்டுக் கதறும் நிலை வரும் என்பதைக் கூறும் அபாய மணிதான் 127 Hours.

உலகமறிந்த நேரடிக் கதை. மலையேறுபவன், எதிர்பாராமல் பாறை தன் கையின் மீதேறி சிக்கிக் கொள்கிறான். கையை அறுத்துப் போட்டுவிட்டுத் தப்பிப்பதற்குள்ளான 127 மணி நேரங்களை ஒரு திரைப்படமாக எடுப்பது பெரிதல்ல. கதை தெரிந்த ரசிகர்களையும் கட்டிப் போடும் வித்தையை செயல்படுத்திக் காட்டும் சாமர்த்தியம் இருப்பவன்தான் அதில் வெற்றி பெற முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார் இயக்குனர்.

இயற்கையை ஏளனமாய் பார்த்துத் திரியும் ஒருவன், காலை 9.30க்குத் துவங்கி 15 நிமிடங்கள் மாத்திரமே தன்மேல் படும் சூரிய ஒளிக்காக ஏங்குவது, தினமும் காலை அவ்வழியே பறந்து செல்லும் கழுகைக் கண்டு ஆச்சரியப்படுவது, தொங்கிக் கொண்டே தூங்கும் அவன் மேல் எறும்புகள் ஊர்கையில், அவனுக்கும், எறும்புக்கும் என்ன பேதம் என்றென்னை யோசிக்க வைத்தது, என ஒவ்வொன்றுமே இயற்கையின் பேராண்மையை, பெரும் பெண்மையைப் பேசுவதாகவே எண்ணுகிறேன்.

இவற்றுள் மிக முக்கியமான குறியீடு நீர். இருக்கும் ஒரே ஒரு பாட்டில் நீரை வைத்துக் கொண்டு தீர்ந்து விடும் பதற்றத்தில் கொஞ்சம், கொஞ்சமாக அருந்துகிறான். தாகத்தின் வெக்கை ஒவ்வொரு அணுவுக்குள்ளும் ஊடுபாய்ந்து ஒவ்வொன்றையும் ஆயிரந் துணுக்குகளாக சிதறடிக்கிறது. திடீரெனப் பெய்யும் பெருமழை அவன் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் நீளமான பாதை முழுக்க நீரால் நிரப்பி, இந்தா.. இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டாய்.. குடி.. குடி.. என்று அவனை மூழ்கடிக்கும் காட்சியின்போது, பக்கத்தில் இருந்த என் வாட்டர் பாட்டிலை இறுகப் பற்றிக் கொண்டேன்.

பஞ்ச பூதங்களின் முன் பச்சைக் குழந்தைகள் நாமெலாம்!

நம்மையெல்லாம் பிரசவித்து விட்ட போதும் நிற்காமல் கொட்டிக் கொண்டிருக்கும் இயற்கைத் தாயின் பன்னீர்க்குடம்தானே மானுடத்திற்கு நீரைக் கொடுக்கிறது.

Franco சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் இடத்திலிருந்து அப்படியே பின்னால் வரும் கேமராக்கண்கள், சில ஆயிரம் அடி உயரம்வரை உயர்ந்து நின்றன. இரு மலைகளுக்கு இடையேயான பிளவுக்குள் கிடக்கிறான் Franco. தொண்டைக்குழி கிழியக் கத்திக் கொண்டிருக்கும் அவன் சத்தம் எவர் செவிகளையும் சேரவியலாத சூழலை மட்டும் உணர்த்தவில்லை அக்காட்சி.

வெறும் வார்த்தை ஜாலத்துக்காக சொல்லவில்லை. அப்பிளவு எனக்கு இயற்கை அன்னையின் பிறப்புறுப்பாகவே தோன்றியது. இங்கிருந்து தான் வந்தோம். அங்குதான் சென்று மடியப் போகிறோம் என்று தோன்றியதில் உள்ளே சற்று கிலி கிளம்பியது.

தாகம் ஒரு உடற் தேவை மாத்திரமல்ல. அது ஒரு தொப்புள் கொடி பந்தம். நாமே நினைத்தாலும் அறுத்துக் கொள்ள முடியாதவாறு பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் பெற்றவளோடு.

நான் பார்த்தவற்றுள், தாகமும் ஒரு பாத்திரமாகக் கூடவே பயணிக்கும் சில திரைப்படங்கள் Sahara (1995) - இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஒரு பீரங்கியில் சஹாரா பாலையைக் கடக்க முயற்சிக்கும் இராணுவ வீரர்களின் கதை மற்றும் The Alive (1993) - 1972ஆம் ஆண்டு விமான விபத்தில் சிக்கிக் கொள்ளும் ஒரு ரக்பி அணி மற்றும் உறவினர்கள் பனி மலைகளுக்கு நடுவே பரிதவிக்கும் உண்மைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட திரைப்படம் ஆகிய இரண்டும் சட்டென நினைவுத் திரையில் கீறல் விழச் செய்தவை.

127 Hours போலவே கதையமைப்பைக் கொண்ட இன்னொரு திரைப்படம் என்று நான் கருதுவது மிகப் பிரபலமான Cast Away (தல Tom Hanks!). Cast Awayல் மனோ வலி அதிகம். 127 Hoursல் உடல் வலி அதிகம். முன்னதில் ஐந்து ஆண்டுகள். பின்னதில் ஐந்து நாட்கள். வலியைத் தாங்குவதில் மனத்தின் மகத்துவம், உடலுக்கு மிகக் குறைவு என்பேன். உடல், வலியோடு மோதத் திராணியின்றி சிதைவுறுகிறது. மனம், வலியை விழுங்கிக் கொண்டு திண்மையுறுகிறது. இரண்டு படங்களிலும் ஸ்தூல உடல் தரும் வேதனையை மீறி மேலெழுந்து வரும் கிளர்ச்சியை நாயகர்களுக்கு அளிப்பது அவர்களின் மனோதிடமே.

என் கையின் மேல் விழத்தான் இந்தப் பாறை இலட்சம் ஆண்டுகளாகக் காத்திருந்தது. எனதொவ்வொரு மூச்சும், செயலும், இந்தக் கணத்தை நோக்கித்தான் தள்ளின என்ற வசனம் எனக்கு மிகப்பிடித்தது.

மற்றபடி, அம்மா, அப்பா, தங்கை, மனைவி ஆகியோரின் நினைவு, அவர்கள் அனைவரும் தன் முன்னிருப்பது போல் அவன் மனம் சிருஷ்டித்துக் கொள்ளும் காட்சிகள் இயல்பாய் அமைந்திருக்கின்றன. நம் மனம் ஒன்றிலிருந்து மிகத் தீவிரமாக, மிக ஆவேசமாகத் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளப் பிரயத்தனித்து, அது சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்கையில் ஒன்றே ஒன்று மட்டும்தான் நிகழ்கிறது. அச்சூழலில் இருந்து தற்காலிகமான விடுதலையைத் தனக்குத் தானே அளித்துக் கொள்ள ஒரு கனாச் சூழலை உருவாக்கிக் கொள்கிறது.

சிறிய வயதில் கிரிக்கெட் பைத்தியத்தில், இந்திய அணிக்காக ஆடுவது போலவும், அத்தனை பந்துகளிலும் சிக்சர் அடிப்பது போலவும் (விழித்திருக்கையில்!) கனவு கண்டு மொத்த பந்துகளை ஆறால் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது! வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலையிலும், இக்கனவுகள் மாறினவே தவிர கனவுகள் வருவது மாறவில்லை.

James Franco மிகையில்லாமல் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார். அடி வயிற்றிலிருந்து பெருங்குரலெடுத்து அழுவதிலிருந்து, நரக ரணத்தில், கற்பனையில் பங்குபெறும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் காமெடி வரை குறையாக எதுவும் படவில்லை. சிறந்த நடிகருக்கான அகாதமி விருதுப் பரிந்துரைக்குத் தகுதியான performanceதான் என்பது என் தாழ் அபி!

ரஹ்மான் ஆங்காங்கே முத்திரை பதிக்கிறார். மனிதருக்கு இன்னமும் அள்ளித்தர காலம் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அறுத்துப் போட்ட கையை புகைப்படமெடுத்துக் கொண்டு திரும்பும்போது Franco சொல்லும் ஒரு Thank You நிறையச் சொன்னது எனக்கு. அந்தளவுக்கு நிறைவான Thank Youக்களைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன். உடலிலிருந்து உலகு வரை அனைத்துமாகி, அனைத்திலுமாகி, உறைந்திருக்கும் பஞ்ச பூதங்களுக்கும், அவற்றுள் உயிர்த்திருக்கும் பரம்பொருளுக்கும்!

உறங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களிடம் விடைபெறுதல்

2011-02-15T23:04:00.000+05:30

ஒரு பூ மலரும் அவசரத்தோடு
அவிழ்ந்து கொண்டிருந்தது அவ்விரவு

கிழக்கை விரும்பாத காலைகளுக்கே
உரித்தான அமானுஷ்யம்
இருட்டின் காதோர
ரோமங்களினுள் முத்தமிட்டு
அதிகாலை நியான் மஞ்சளில்
கனத்துக் கொண்டிருந்தது

ரோமாஞ்சனம் வழியும்
பார்வையைத் தொலைத்த அக்காலை
விடிதலை மறந்த
சுழற்சியில் நின்றுவிட்டிருக்கிறது

இக பர
பரமபதத்தின் மீது
ஒற்றைப் பகடையாய்
உருளத் துவங்கும் புள்ளியில்

உறங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களிடம்
விடைபெறும் வைகறைகள்
புலர்ந்து விடுவதில்லை
அத்தனை சுலபத்தில்.

விக்ரமாதித்யன் நம்பியின் ‘பொருள்வயின் பிரிவு’ என்ற கவிதையின் பாதிப்பில்.

நன்றி: உயிரோசை 7/2/2011 மின்னிதழ்

அதீதமாய் ஒரு கவிதை

2011-02-02T00:21:00.000+05:30

அரந்து, பரந்து ஓடி, நாலு காசு பார்க்க மாட்டோமாவென்று அனைவரும் உழன்று கொண்டிருக்கும் எந்திர கதி வாழ்வுத் தளத்தில் ஒரு சிற்றிலக்கிய (இந்த ‘சிற்றிலக்கியம்’ என்ற சொல்லாடலிலேயே எனக்கு உடன்பாடில்லை) இதழைத் துவங்கும் எண்ணம் வருவதற்குத் தேவைப்படும் மனோ திடத்தைக் கற்பனை செய்து பார்ப்பதில் பெருமூச்சு மிஞ்சுகிறது.

இந்த வகையில் சகோதரி மீரா ப்ரியதர்ஷினியின் மின்னஞ்சலில் தெரிய வரப்பெற்றது அதீதம் என்ற இணைய இலக்கிய இதழ் குறித்து. மீரா மற்றும் அதீதம் ஆசிரியர் குழுவினருக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகளையும், அனுப்பிய கவிதையைப் பிரசுரித்தமைக்கு நன்றிகளையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பார்க்க: http://www.atheetham.com

இனி கவிதை.

இசைய அமைத்தல்

வலுக்கட்டாயமாக

ஏதேனுமொரு பாடலை யோசித்து

அறைத் தோழனுக்குக்

கேட்கும்படி முணுமுணுப்பேன்.

மிக அணிச்சையாய் காட்டிக்கொள்ளப்பட்ட

அந்தப் பாடலுக்குப் பின்புறம்

மெல்லிழையாய் படிந்திருக்கும்

என் கயமை குறித்து

அவனுக்குத் தெரியாது,

சற்று நேரம் கழித்து

அதே பாடலை அவன்

முணுமுணுக்கையில்.

அப்போது நான் புன்னகைப்பதும்

பலூன்களிடம் உடைபடுதல்

2011-02-01T00:33:00.000+05:30

அன்பின் போதையில்

சொருகிக் கிடந்த விழிகள்

திடுமென விழிப்புற்று மிரள்கின்றன

நீ உமிழ்ந்து சென்ற வார்த்தைகளில்

காற்றின் காவலாளியாகத்

தன்னை எண்ணிக் கொண்டிருந்த

பலூனைப் படாரென உடைத்து மகிழ்கிறது

பிறந்தநாள் கொண்டாடி முடித்த குழந்தை

ஊதி உயிர்ப்பித்த உடனேயே

உடைபடப்போகும் உண்மையை

பலூன்களுக்கு சொல்லிவிடும்

என் எண்ணத்தை

மிக மென்மையாய்

அழிக்கத் துவங்கினேன்

நீயும்

என்னிடம்

எதுவும்

சொல்லியிருக்கவில்லை

நன்றி: உயிரோசை 31/01/2011 மின்னிதழ்

தேகிய விளையாட்டு

2011-01-25T02:42:00.000+05:30

சற்று முன்னர் தீர்ந்திருக்கும்

மதுப்புட்டியை மத்தியில் வைத்து

சுழற்றி விடல் வேண்டும்

எந்த இருவரை நோக்கி

அது நிற்கிறதோ

அவர்களிருவரும் கலவ வேண்டும்

காமத்தின் தேவன்

ஆட்சி புரியும் நாட்டின்

தேசிய விளையாட்டு இது

தேகிய விளையாட்டு இது

தேவனுக்கும், தேவிக்கும்

ஒருமுறை நேர்ந்த ஊடலின் பொருட்டு

ஏழுகடல், ஏழுமலை தாண்டித்

தனித்திருந்தாள் தேவி

அதுவரை சுருண்டு கிடந்த

தன் குறியை உருவியெடுத்துத்

தலைக்கு மேலாகவுயர்த்திச் சுழற்றிப்

பெருவேகமெடுத்து வீசினான் காமதேவன்

தங்க ஜரிகைகளாலான அக்குறி

தேவியின் குரல்வளையில் சுருண்டு

அவளை, அவள் பதியிடமே

சேர்க்கும் முனைப்பில்

சென்று கொண்டிருக்கையில் வழியெங்கும்

ஞானத்தங்கம்களும், தாண்டவக்கோன்களும்

ஆடிக் கொண்டிருந்த விளையாட்டு இது

அம்மையும், அப்பனும்,

அக்காளும், தம்பியுமாய்,

விதியை மீறாது விளையாடுவதில்

பெருமையான பெருமை அந்நாட்டின் கோவுக்கு

தானே ஞானத்தங்கமாகி விளையாடி,

ஊனமுற்ற ஒருவனைக் கலந்ததில்

விதியின் விளையாட்டு மீறப்படாததை

நினைத்த நமுட்டுச் சிரிப்பை மறைத்தவளாய்,

இழுத்துச் செல்ல வந்த குறிக்குக்

கழுத்தைக் காட்டினாள் தேவி.

நன்றி: உயிரோசை 24/01/2011 மின்னிதழ்

நீரை அறுக்கும் வெயில்

2011-01-21T02:50:00.000+05:30

செஞ்சாந்து கவிந்து கிடந்த

பளிங்கு வீதியில் நடந்து வந்த

ஒளிப்புள்ளி ஒன்று

முகவரியாகித் தொலைந்து போன

தன் கதை சொன்னது

அறுபடப் போகும் நீரிற்காய்

சாணை தீட்டிக் கொண்டிருந்த

வெயிலைப் பார்த்த அச்சத்தை

மறைத்து மறைத்து..

கதை முடிந்தவாக்கில்

வாழ்வின் தாத்பர்ய ரகசியத்தை

ஒழுக்கிக் கொண்டே

தன் பாதையில்

பதங்கமாகத் துவங்கியது

உடன் சில

சொல்லப்படாத கதைகளும்

வெற்றி யாருக்கு?

2011-01-17T23:00:00.000+05:30

நான்தான் சிம்மராசியாச்சே..

உன்ன கடிச்சுடுவேனே..

என்றதற்கு உள்ளே ஓடிப்போய்

பாட்டியிடம் ஆலோசித்து வந்தவள்

நான்தான் மீனராசியாச்சே..

தண்ணில இருப்பேனே..

கடிக்க முடியாதே.. என்றாள்.

அப்போ யாரு ஜெயிச்சானு

பாட்டியிடமே கேட்கச் சொன்னதற்கும்

உள்ளே சென்று வந்தவள்

பாட்டி மேஷராசியாம்..

உனக்குக் கடிக்கணும்னா

அவங்களக் கடிச்சுக்கோ.. என்றாள்.

மகனோ, பேத்தியோ..

தோற்க விடுவதில்லை

பாட்டியான அம்மாக்கள்.

பின் நவீனத்துவ இனாம் (ன அல்ல.. அல்ல.. அல்ல..)

2011-01-13T22:50:00.000+05:30

மூன்றாம் வகுப்பில்

கூடப் படித்த ஜெயபாலால்

திறந்து வைக்கப்பட்ட

பின் நவீனத்துவ வாசல்

இன்று வரை சாத்தப்படாமல்

இருப்பதாலேயே சாத்தியமாகின்றன

சில சாக்கடைக் கவிதைகள்

‘ஆம்பளைக்கு

அளந்து வெச்சான்..

பொம்பளைக்குப்

பொளந்து வெச்சான்..’
-ஜெயபால்

நசுக்கப்பட்ட யோனி மலர்களின் திரவப் பிசுக்கார்ந்த தரை! – பரத்தை கூற்று ஒரு பார்வை

2011-01-10T00:38:00.001+05:30

உலகின் ஆதித் தொழில் பரத்தைமை என்ற கூற்று ஒரு புனைவோ என்ற ஐயப்பாடு அவ்வப்போது எனக்கெழுவதுண்டு என்றபோதும், அது உண்மையாக இருக்கக் கூடிய சாத்தியப்பாடுகளின் நீட்சி காரணமாக சற்று ஆற்றிக் கொள்வதுண்டு. பரத்தைமை என்ற தளத்தில் பேசத் துவங்கின், அது ஆண், பெண் என்றவிரு பாலருக்குமான உறவின் வலிமை, இருபாலரும் பரஸ்பரம் மற்றும் தத்தம் மீது கொண்டிருக்கும் மதிப்பு, கற்பு, காமம், ஆணாதிக்கம், பெண்ணியம் என்று பல்வேறுபட்ட விளிம்புகளைக் கடந்தும், விரிந்தும், சென்று கொண்டேதானிருக்கும்.

இந்தளவுக்கு வலிமையான தளத்தைக் கையிலெடுத்து, அதன் பொருட்டு எழுதிக் குவித்த ஐந்நூறு குறுங்கவிதைகளுள், நூற்றைம்பதைக் கூர்தீட்டி, தன் முதல் கவிதைத் தொகுப்பாக வெளிக் கொண்டு வந்திருக்கும் நண்பர் சரவண கார்த்திகேயனுக்கு முதலில் என் வாழ்த்துகள். 26 வயதில் இரண்டாவது புத்தகம் என்பதெனக்கு அசாதாரணமாகப் படுவதில் ஆச்சரியமென்ன?

என்னை விட ஒரு வயதே மூத்தவர் என்பதும், கணினித் துறையிலேயே உயிர் வளர்த்து வந்தாலும், இலக்கியத்திலும் இடைவிடாது செயல்பட முடியும் என்று என்னை நானே ஊக்குவித்துக் கொள்ளவும் அவரும் ஒரு காரணம். அதற்கு அவருக்கு நன்றிகள்.

நண்பரால் தன் கல்லூரிக் காலத்தில் எழுதப்பெற்ற இத்தொகுப்பின் எல்லாக் கவிதைகளுமே கல்லூரிக் காலத்தைய என் மனப்பாங்கினை, அப்போது என்னெழுத்து கொண்டிருந்த படைப்பூக்கத்தை, சமூக நோக்கைப், பிரதிபலிப்பவையாகவே இருந்தன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

வாசிப்பும், காலமும் சேர்ந்து சற்று உந்தித் தள்ளியிருப்பதால் என்னளவில் அந்த எழுத்து மனோநிலையிலினின்று என் படைப்புகள் சற்று மாறுபட்டிருப்பதாக உணர்கிறேன். மற்றபடி, இன்னுமொரு ஐந்தாண்டு கழிந்த பின், இதே கட்டுரை கூட என்னால் அந்நியமாக உணரப்படலாம் என்ற நியதியை நான் கிஞ்சித்தும் மறுப்பதற்கில்லை.

ஒரு தொகுப்பு முழுக்க ஒரே பாடுபொருளைக் கொண்டிருக்கத்தான் வேண்டுமா என்ற கேள்வி முதலில் எனக்குள் நிரம்பித் தானிருந்தது. சிறியன் என்னைப் பொறுத்தவரை வெவ்வேறு தளங்களில், வடிவங்களில் படைப்பாளி நிகழ்த்திப் பார்க்கும் பரிசோதனை முயற்சிகளைப் பொதுவில் வைக்கும் களம் தான் புத்தகம் வெளிக்கொணர்வது என்ற எண்ணம் இருந்தது. இது என்னுடைய வாசிப்புப் பற்றாக்குறையின் விளைவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் பாடுபொருள் ஒன்றோ, வேறுவேறோ, பரிசோதனைகள் செய்கிறோமோ இல்லையோ, இவையனைத்தையுமே ஒரு படைப்பாளிதான் முடிவு செய்ய வேண்டுமேயொழிய, வாசக சுதந்திரத்தினுடைய மூக்கை வகை தகையில்லாமல் நீட்டிப்பது அநாகரீகம் என்று என்னை நானே முதிர்ந்து கொண்டேன்.

பரத்தையின் கூற்றானது அவளின் வாடிக்கையாளனை, அவனுடைய தர்ம பத்தினியை, இந்தச் சமூகத்தை, என்று பலதரப்பட்ட நேயர்களுக்கானதாக இருப்பதையும், அவற்றைக் கவிதைகளாக உருக்கொளச் செய்வதற்கான கற்பனை மெனக்கெடலையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

சிலவிடங்களில் சுய கழிவிரக்கமாக வடிவது, சிலவிடங்களில் ஏனையோரின் மீதான கோபமாகப் பெருவெடிப்பு கொள்கிறது. சிலவிடங்களில் காமத்தின் நுண்மையைப் பேசுவது, பின் சிலவிடங்களில் கற்பென்ற வார்த்தையில் போர்த்தி, பத்திரப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இல்லத்தரசிகளின் கற்பைக் கேலி செய்து, இங்கே யாவரும் பரத்தைகளே என்று உரக்கச் சொல்லிப், பழிவாங்கி ஆற்றிக் கொள்கிறது.

ஒரே பாடுபொருளின் மீதானவொரு வாசகனின் சந்தேகத்திற்கு மேற்கண்ட வகையிலான வெவ்வேறு பட்ட கவிதைகள் மூலமாக, புத்தகம் முடியும் முன்னரே படைப்பாளி அளித்த பதில் நல்லதொரு வாசிப்பனுபவம்.

கவிதையெழுதுதல் என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. கவிதை நிகழல் என்பதை ஒப்புக் கொள்வேன். ஆம். நல்லதொரு கவிதை அதற்குரிய அக, புற ஊக்கிகள் மற்றும் காரணிகள் அனைத்தும் கைகூடும் அந்தவொரு அதிசய கணத்தில் நம் கண் முன்பாகவோ, கற்பனையிலோ நிகழும். It’s an execution. ஆனால் அதை வலுக்கட்டாயமாக நிகழ வைக்க ஒரு நல்ல படைப்பாளியால்/கவிஞனால் இயலும். இந்த ‘நிகழ்தல்’ பல கவிதைகளில் சியெஸ்கேவுக்குச் சாத்தியமாகியிருக்கிறது.

நிர்வாணத்திலென்

ஒற்றைச்சிரிப்பு போதும்

ஆண்மைத்திமிரடங்கி

நீ அவமானப்பட

சந்தோஷமாயிருந்ததா என

எங்களைக் கேட்கும் திராணி

எவனுக்குமில்லை தரணியில்

கவிதையைப் படைத்தல் என்பது உன்னதமானதொரு அனுபவம். சாரு சொல்வது போல் உன்மத்த நிலையில் கவிதை படைத்தல் எனக்கு மிகப் பிடிக்கும். ஆகையால்தான், அலுவலுக்கிடையே நேரம் கிடைத்தாலும் கவிதை படைக்க மனம் ஒன்ற மாட்டேனென்கிறது. அதற்கு நான் எதிர்பார்க்கும் உன்மத்தத்தைப் பரத்தை கூற்று கொடுத்தது. ஒரே பாடுபொருள், இதன் பொருட்டு இத்தனை கவிதைகளா என்ற என் புருவங்களின் உயர்தல், இவையனைத்தையும் எழுதுகையில் இருந்திருக்கக் கூடிய/தேவைப்படக் கூடிய உன்மத்த நிலையை அறியச் செய்கிறது.

இக்கவிதைகளின் வடிவம் எளிமையோடும், முடிந்தளவுக்கு சந்த நயத்தோடும் அமைந்திருப்பது, பொட்டில் அடித்தாற்போல் சொல்ல வருவதை வாசகனுக்குக் கடத்த உதவியாயிருக்கும். மாறாக, நான் முழுவதையும் சொல்ல மாட்டேன்.. வாசகன்தான் மீதியைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்காத தன்மை, இவைகளை வெறும் கவிதைகளாக இலக்கியத்தின் பொருட்டு மட்டுமன்றி, பாலியல் தொழிலாளிகளைப் பற்றிய நம்மனைவரின் பார்வையை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்வதை, அவர்களையும் சராசரி மானுடப் பிறவிகளாகக் கண்ணுறும் பக்குவத்தைப் புரிய வைக்கும் முயற்சியைக் காட்சிப்படுத்துகிறது.

தொகுப்பில் எனைக் கவர்ந்த இன்னும் சில கவி-சாரிகள்! J

எந்நிறுவனமாவது

எம் யோனிக்குத்

தருமா காப்பீடு?

ஆயுத பூஜையன்றும்

ஓய்வறியாதது

எம் யோனி

நன்கு புணர்ந்து களைத்த

நள்ளென் யாமமொன்றில்

பூப்பெய்திக் கனிந்தேன்

காமமடக்கியதால்

ஞானமடைந்தனர்

யோகி சிலர் – யாம்

அது அலுத்ததனால்

சியெஸ்கேவுக்கும், அகநாழிகை வாசு அண்ணாவுக்கும் கை குலுக்கி, அன்பைத் தெரிவிக்கிறேன்.

தாகத்தின் இறுதித் துளி

2010-11-28T03:03:00.000+05:30

நான் விழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்
இப்பொழுது.

எந்தவொரு தடையுமில்லாமல்
எதன் மீதும் பிடிப்புக் கொள்ளாமல்

காற்றின் அந்தர வெளிக்குள்
நான் விழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்
யுக யுகங்களாய்.

எனக்கிது பிடித்திருக்கிறது

ஆம்..
எங்கோ ஆழாதியாழத்தில்
இருக்கும் அந்த ஒன்றின் மீதான
தாகத்தின் இறுதித் துளி
நாவினடியில் பத்திரமாய் இருப்பது தெரிந்திருக்கும் வரை
இது எனக்குப் பிடித்ததாகவே இருக்கும்

ஆனால்
அது என்னவென்பதோ
அல்லது நான் எப்பொழுது அதை அடையப் போகிறேன் என்பதோ
அல்லது எனக்கு எப்பொழுது அது கிடைக்கப் போகிறது என்பதோ

இவற்றில் ஏதோவொன்று உறுதிப்பட்டாலும்
அதே கணத்தில்
ஒரு பிரளயம் என்னை சந்திக்கக் காத்திருக்கும்
என்பது தெரிந்திராத வரை மட்டுமே
இது எனக்குப் பிடித்ததாக இருக்கும்

தெரிந்த நிலையிலிருந்து
தெரிந்து கொள்ளாத நிலைக்கான
எனது பயணம்
தேடலின் மீதான ஆசையாகித்
தொலைந்து கொண்டிருக்கிறது

நான் விழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்
இப்பொழுதும்..

முலைக்கடிகை

2010-11-15T22:31:00.000+05:30

கைகளாலும்,முலைகளாலுமான

இரு பரிமாணம்

காலத்தோடுமியைந்து

முப்பரிமாணமானது

இப்போதாவெனத் தெரியவில்லை

ஆனாலும்

தீரத் தீரத்

திருப்பி வைக்கும்

பதைப்பில்லாத கைகள்

தளர்தலில் ஆழ்ந்திருந்தன

ஏனென்றால்

மேசையில்

நேர்குத்தாக நிறுவப்பட்டிருக்கும்

உனதிரு முலைகளினிடையே

சன்னமாய்

உதிர்ந்து கொண்டிருக்கும்

நம் பிரியத்தின் பொன் துகள்கள்

நின்றுபோகும் அளவை

காலத்துக்குள்

காலமாகி விட்டதால்.

ஓவியத்தின் கண்

2010-11-14T12:11:00.000+05:30

உள்ளாடைக்குள் உருண்டு கொண்டிருந்த

நிர்வாணம் திசையறு வடிவில் நீண்டிளகி

முகத்தின் பரப்பில்

வெளிறி முடிவுற்றது

பாகங்களைக் குறித்த பிறகு

கண்ணின் படம் வரையத் துவங்கும்

குருடனின் ஓவியத்திலிருந்து

உதிரத் துவங்கின கண்கள்

நேற்று பெய்ததும்,

இன்று பெய்வதும் பொதுவாய்

மழையென்றுணர்ந்தாலும்

அவை வேறென்றறியத்

தேவை

உதிரிக் கண்களில்

நனையாதவொன்றை

மழையென்றழைத்தலில்

இல்லாதவுண்மை

Band of Brothers! – சில கருத்துகள், பகிர்வுகள்..

2010-09-24T03:11:00.000+05:30

Saving Private Ryanல் துவங்கிய யுத்தத் திரைப்படங்களின் மீதான மோகம், எனையறியாமலேயே என்னுள் காட்டுத்தீயென உருக்கொண்டு, இரண்டாம் உலகப்போரில் நானும் துப்பாக்கியைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுவது போலெனக்குக் கனவுகள் வருமளவுக்கு யுத்தக்களத்தைக் கதைக்களமாகக் கொண்ட படங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

இந்தப் பட்டியலில் இடம்பெற்ற திரைப்படங்களிலேயே ஆகச்சிறந்த படைப்பு என்று கருதக் கூடியது Saving Private Ryan என்றுதான் நினைத்திருந்தேன், சமீபத்தில் Band Of Brothersஐப் பார்க்கும் வரை. HBOவில் வாரமொரு முறையென்று பத்து வாரங்களுக்கு ஒளிபரப்பான இந்த மினி-சீரீஸ், உலகத்தரம் வாய்ந்தவொரு படத்துக்கான எல்லாத் தகுதிகளையும் உள்ளடக்கியதாகவுள்ளது.

Title Cardன் இசையே என்னமோ செய்ய ஆரம்பித்து விடுகிறது. மெது மெதுவாகப் பெயர்கள் திரையில் நகரத் துவங்கிய பின், Executive Producers என்ற titleக்காக நான் காத்திருப்பேன். ஏனென்றால் BOBன் Executive Producers, எனக்கு ‘ரொம்பப் பிடிச்ச’ Steven Spielbergம், Tom Hanksம்! (ஒரு நல்ல படைப்பாளியின் பணத்தில் உருவாகும் படைப்பு நல்லதாகத்தானே இருக்கும்!) ஒவ்வொரு எபிசோடிலும் அவர்கள் பெயரைப் பார்க்கையில் உள்ளே பொங்கிய உற்சாகம், அவர்கள் மேலான என் பிரியத்துக்குப் பதமான ஒரு சோறு!

Saving Private Ryan-ன் நீட்சிதான் Band Of Brothers என்பது என் அபி! ’போர்’ என்ற ஈரெழுத்து வார்த்தை தருவிக்கும் வதையை, வாதையை, போதையைப் பதிவிக்க 120 நிமிடங்கள் போதாதென்பதால்தான், 600 நிமிடங்களுக்கு நம்மைக் கட்டிப் போட்டுப் பாடம் கற்பிக்கிறார்கள் போலும் இருவரும்.

Band Of Brothers-ல் ‘கதை’யென்றெல்லாம் எதுவும் கிடையாது. போர்! இதுதான் கதை. அமெரிக்க இராணுவத்தின் 101^st Air Borne, அதாவது Easy Company எனப்படும் Para-Trooper (விமானத்திலிருந்து பாராசூட் மூலம் குதித்துப் போர் செய்யும் வீரர்கள்) போர்க்குழுவின் பயிற்சிக்காலம் முதல் (1942), இரண்டாமுலக யுத்தம் முடிவுறுவது வரை (1945) Easy Companyயின் வெற்றிகளை, தோல்விகளை, ஒவ்வொரு வீரனும் போரின் சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்வதை, அதில் சிலர் வெற்றி பெறுதலை, சிலர் தோல்வியுறுதலை, உணவு, நீர் மற்றும் ஐரோப்பியக் குளிருக்குத் தக்க ஆடைகளென்று இன்றியமையாத பொருட்கள் கூட இல்லாமல் போரின் ரணத்தில் அவர்கள் அலைக்கழிதலை, நில்லாது நீளும் இன்னபிற காற்புள்ளிகளை.. என்று ஒரு யுத்தப் பட இரசிகனுக்குத் தேவையான அத்துணை விஷயங்களும் Band Of Brothersல் அடக்கம்.

பத்து எபிசோடுகளில், ஐந்தாறு முறை கண்களில் நீர் பூத்திருக்கும். யூதர்களை அகதிகளாக அடைத்து வைத்திருந்த முகாம் காட்சிகளை நினைத்தாலே பதைக்கிறது. மிகுந்த யதார்த்தமுடன், அச்சு அசல், உண்மைக் காட்சிகளைப் போலவே உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். ஜெர்மானியர்களால் கருக்கப்பட்ட யூத உடற் பிண்டங்கள் சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்க்கும் அமெரிக்க வீரர்கள் அடையும் அதிர்ச்சி நம்மிலும் அதிர்கிறது.

ஒவ்வொரு எபிசோட் துவங்கும் முன்பும் சில நிமிடங்களுக்கு இரண்டாம் உலகப்போரில் ஈடுபட்டு உயிர் தப்பிய நிஜ வீரர்கள் (இன்றைய தாத்தாக்கள்!) சிலர் பேசுவார்கள் பாருங்களேன். அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் முள்ளாய்த் தைக்கின்றன. கண்களுக்கு முன்பு நடந்தேறிய குருதிக்களரிகளை நினைத்து, குரல் தழு தழுக்க, பேச முடியாமல் விக்கித்துப் போகிறார்கள் சிலர். போலவே நமக்கும்!

பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்கள் முகந்தெரியாத நடிகர்களாம். ஆகச்சிறந்த தேர்வுகள் ஒவ்வொன்றும். Casting was bloody brilliance I ‘d say! அவரவர்களுக்குக் கொடுத்த வேலையைக் கன கச்சிதமாகச் செய்து முடித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக Major.Richard Winters ஆக வரும் Damian Lewis, மற்றும் Captain.Lewis Nixon ஆக வரும் Ron Livingston. மொத்த சீரீஸுமே உண்மைச் சம்பவங்களைத் தழுவியெடுக்கப்பட்டது என்ற தகவல் சற்று கிலியூட்டுகிறது.

2001ல் வெளிவந்த இப்படைப்பு Golden Globe விருது பெற்றிருக்கிறது.

வெறுமனே வெடித்துச் சிதறும் உடற் குவியல்களை மட்டும் காட்டுவது யுத்தம் சார்ந்தவொரு நல்ல படைப்பின் கருதுகோளாக இருக்க இயலாது. உடன், அவ்வீரர்களைப் பீடிக்கும் உளவியல் அழுத்தக் கூறுகளைக் காட்சிகளின் வாயிலாகப் பதிவு செய்வதும்தான் யுத்த சினிமாவைக் கையிலெடுக்கும் கனவான்களின் கற்பனைக்கேற்ற சக்தி வாய்ந்த சவால். அதிலும் கேள்விக்கே இடமில்லாமல் சபாஷ் போட வைக்கிறது BOB.

என் வரிகள் உங்களுக்கு சற்று உயர்வு நவிற்சியாகப் படலாம். ஆனால் நீங்கள் BOBஐப் பார்க்கக் கூட வேண்டாம். இணையத்தில் அதன் விமர்சனங்களைப் படித்தாலே புரியும், நான் மிகை கூட்டியெழுதவில்லை என்பது.

பத்துப் பாகங்களில் ஐந்தாவதானதை இயக்கியிருப்பவர் Tom Hanks என்பது உபரித்தகவல். அவரேதான் இயக்கினாரா, இல்லை மற்றொரு தயாரிப்பாளர் உதவினாரா என்று கேட்பவர்களுக்கு என்னிடம் பதிலில்லை! J

Steven Spielbergம், Tom Hanksம், மீண்டுமொரு 200 மில்லியன் டாலரைக் கொட்டி உருவாக்கிய The Pacific என்ற மற்றொரு மினி-சீரீஸ் 2010ல் வெளியாகியிருக்கிறது. இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஜப்பானுடனான அமெரிக்கப் போர் பற்றியது. இதுவும் பத்து எபிசோடுகள். இன்னுமென்ன.. தரவிறக்கியாயிற்று! மற்றுமொரு கொண்டாட்டத்துக்குத் தயாரானது போல் குதிக்கிறது மனது. பார்த்து விட்டு நான் எதுவும் எழுதப் போவதில்லை. நன்றாகத்தானிருக்கும். நீங்களும் ஒரு யுத்தப் பிரியரென்றால் (?!) இவ்விரு படைப்புகளையும் தவற விடாதீர்கள். விடவே விடாதீர்கள்!

BOBஐ ஒரு ரசிகனாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு மனிதனாகவும் என் காலத்துக்கும் உடன் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.

-0-

என் கல்லூரிக் காலத்தில் தமிழ் சினிமா சம்பந்தப்பட்ட இருவரை சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆசையிருந்தது. ஒருவர் கமல்ஹாசன். இன்னொருவர் இளையராஜா. இப்பொழுது அந்த ஆசையில்லை என்றல்ல. ஏனோ கால மாற்றத்திலோ, நெஞ்சமுறும் முதிர்வில் நிகழும் சத்தமிலா நகர்வுகளிலோ நீர்த்து விட்டது அவ்வாசை. இப்பொழுது கேட்டால், Steven Spielbergஐயும், Tom Hanksஐயும் சந்திக்க ஆசை என்று சொல்கிறது மனது. இது எத்தனை நாட்களுக்கு என்று தெரியவில்லை. மனமெனும் குரங்குக்குக் கிளைகளுக்கா பஞ்சம்?

கீழே நான் கொடுத்திருக்கும் வீடியோக்களைப் பாருங்களேன் (I Insist!).

Steven Spielberg - Schindler's List

Steven Spielberg - Saving Private Ryan

Tom Hanks - The Philadelphia

Tom Hanks - Forrest Gump

சந்திக்க ஆசைப்படுகிறேன் என்று நான் சொன்ன இருவரும், ஆஸ்கர் விருது வாங்கிய மேடையில் கூட எத்தனை அடக்கத்துடன், நேயத்துடன் பேசுகிறார்கள் என்பது புலனாகும்.

Tom Hanks அவர் மனைவியின் மேல் எத்தனை காதலுடன் பேசுகிறார் பார்த்தீர்களா? (...and I am standing here because the woman I share my life with, has taught me and demonstrates for me everyday, just what Love is!)

Spielberg – சொல்லவே வேண்டாம். அவர் ஆஸ்கர் வாங்கிய இரண்டு படங்களும் அஸ்சாதாரணமான படங்கள். (Schindlers List மற்றும் Saving Private Ryan) அப்படியிருந்தும் அவரால் இவ்வளவு அடக்கத்துடன் எப்படித்தான் பேச முடிகிறதோ?

Schindlers Listக்காக ஆஸ்கர் வாங்கிய மேடையிலேயே, படுகொலை செய்யப்பட்ட அறுபது லட்சம் யூதர்களுக்காகப் பொங்கிய கண்ணீரை மறைக்கத் தெரியாமல் மறைக்கும் அவரின் மனிதம், அவரும் ஒரு யூதர்தான் என்பதால் மட்டுமல்ல என்று நம்புவதால்தான் எனக்கும் வரச்செய்கிறது கண்ணுக்கொன்று வீதம் இரண்டே துளிகளை!

வார்த்தை விளையாடாமை - 5

2010-09-22T13:53:00.000+05:30

காதலி.. என்றழைத்தேன்.

பெயர்ச்சொல்லா..

வினைச்சொல்லா.. என்றாள்.

இரண்டும்.. என்றேன்.

பின்னொரு சமயம்

காதலா.. என்றழைத்தாள்.

நானும்

பெயர்ச்சொல்லா..

வினைச்சொல்லா.. என்றேன்.

அசடு.. இதிலென்ன சந்தேகம்..

என்று சிரித்தாள்..

என்ன செய்ய?

மொழி கூட

அவள் பக்கம்தான்.

மொழியும், மொழி சார்ந்து சொறிதலும்!

2010-09-16T02:48:00.004+05:30

மொழியை மையப்படுத்தி எழுப்பப்படும் / இருப்பதாக நீட்டி முழக்கப்படும் உணர்வெழுச்சிகள், அம்மொழியின் வளர்ச்சியைக் காட்டிலும், தனிப்பட்ட சிலரின் ஆதாயங்களுக்காகவும், அரசியலுக்காகவும் பலிகடாவாதலே வரலாற்றின் பெரும்பான்மைப் பக்கங்களில் காணக் கிடைக்கின்றன. தமிழுணர்வு என்ற வார்த்தையைப் போல கன்னடவுணர்வு, தெலுங்குணர்வு என்றெல்லாம் கூட இருக்குமா என்று அவ்வப்போது என் சிற்றறிவிலோர் ஐயப்பாடு தோன்றுவதுண்டு. கன்னட ரக்ஷண வேதிகே என்ற அமைப்பு அவ்வப்பொழுது அடிக்கும் கூத்துகளுக்கெல்லாம் வேறென்ன பெயர் சொல்வது எனக்கு நானே பதிலையும் சொல்லிக் கொள்வேன்.

வரம்புகளுக்கப்பாற்பட்டு தமிழ் சார்ந்த உணர்வு இருப்பதானவொரு தோற்றம் தமிழ்நாட்டில் தென்பட்டாலும், அதற்கான வழியில் நாம் நடந்து கொள்கிறோமா என்று சற்று சிந்தித்தால், பெரியதொரு ஓட்டை விழுந்த அரை டிரவுசர்தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

சமீபமாய் நிகழ்ந்தேறிய மாநாட்டுக் குழப்படிகளிலிருந்து தப்பிப்பதற்காகவேனும் அண்டை மாநில வாசம் உதவியதே என்று நான் நினையாத நாளில்லை அக்காலத்தில். சென்ற வாரம் கோவை சென்றிருக்கும் பொழுது ஒரு கடையின் பெயரை கவனித்தேன். ‘குவாலிட்டி அடுமனை’ என்றிருந்தது. இப்பெயரில் எது தமிழ்? Quality Bakes என்றிருக்கும்போது அப்பெயர் நல்லதொன்றாகத்தான் பட்டது. அக்கடையின் வகைமையைத் தமிழ்ப்படுத்தினால் போதுமா? அக்கடையின் அடையாளமாய் விளங்கும் ‘பெயரை’யும் translate செய்திருந்தாலல்லவா நீங்கள் செய்ய விழைந்த பணி முழுமையடைந்திருக்கும்? ஏன் இப்படி அரைகுறையாக transliterate செய்து, ஏதோ தமிழ்த்தொண்டு புரிந்தாற் போலான சீன் போடுவானேன்?

சரி போகட்டும். நம் பெயரை தமிழில் எழுதச் சொன்னால் நம்மில் எத்தனை பேர் நம் இனிஷியலையும் (இனிஷியலுக்குத் தக்க தமிழ் வார்த்தை தெரியாத குற்றத்தை தமிழன்னை கண்டுகொள்ள மாட்டாளாக!) தமிழில் எழுதுகிறோம்? என் பெயரை எப்பொழுது எழுதினாலும் மதன்.வே என்றெழுதும் பழக்கம் எப்படி வந்தது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நல்லவேளையாக அப்படித்தான் சிறு வயது முதலே எழுதி வருகிறேன்.

எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களுள் ஒருவரான அபிலாஷின் பெயர் எங்கு கண்டாலும் ஆர்.அபிலாஷ் என்றுதான் இருக்கிறது. அவரைக் குற்றம் சொல்வது என் நோக்கமில்லை. உதாரணத்திற்கு அவர் பெயர்தான் எளிதில் சிக்கிற்று. அவர் மட்டுமல்ல. நம்மில் பெரும்பாலானோர் செய்யும் காரியந்தானிது. சுட்டிக் காட்ட வேண்டுமென்பதல்ல. திருத்திக் கொள்ள வேண்டுமென்பதே நோக்கு!

நான் அலுவலகத்துக்கு cabல் தான் செல்ல வேண்டும். நரகத்தனமான போக்குவரத்தில் நாள் முழுவதும் பாடுபடும் வண்டியோட்டிகளுக்கு FM ரேடியோ என்பது மிகப்பிடிக்கிறது. அவர்கள் புண்ணியத்தில் 'போக' மற்றும் 'வர' என்று ஒரு நாளைக்கு ஒன்றரை மணிநேரம் கன்னடத் திரைப்பாடல்களைக் கேட்டு, நான்காண்டுகளில் ஓரளவுக்குக் கூடவே பாடுகிறேன்.

இதில் கவனிக்கத் தக்க அம்சம் என்னவென்றால், கன்னட நாட்டையும், மொழியையும் பற்றி இவர்கள் பாடியிருக்கும் அளவுக்கு நிச்சயமாக நம் எம்ஜியார் தொட்டு இன்றுவரையான நடிகர்கள் கூட முயற்சித்ததில்லை எனலாம். எதற்கெடுத்தாலும் கன்னட மாத்தே.. , நம்ம நாடூ.. கரூ நாடூ.. , ஆச்சா போச்சா என்கிறார்கள்.

சாம்பிளுக்கு ஒரு பாடலைப் பற்றி சொல்கிறேன். சில முறை கேட்டதிலிருந்து எனக்கந்தப் பாடலின் ட்யூன் பிடித்திருந்ததால் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தேன். கற்பனையில் டாக்டர்ர்ர் ராஜ்குமார் அவர்கள் பாடுவதாக ஒரு கற்பனைக் கழுதை வேறு ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

ஒருநாள் ஆர்வம் தாங்காமல் யூட்யூபில் பார்த்தால், நம்ம எஸ்பீபீ அவர்கள் பாடி, நடித்திருந்தார். அநேகமாக அவர் வெயிட் போட ஆரம்பித்திருந்த சமயமாகவிருக்கும். ஒரு மேடையில் நின்று, சங்கடமே படாமல் கையைக் கையை மேலே தூக்கிப் பாடிக் கொண்டிருந்தார். அவர் எதைச் செய்தாலும் மிகுந்த தொழில் பக்தியுடன் செய்வாராதலால், இந்தப் பாடலிலும் உணர்வு பொங்க நடித்திருந்தார். பாதகமில்லை. ஆனாலும் எனக்கேனோ ஏதோ ஒன்று உறுத்தியது. அவ்வுறுத்தல், அடிப்படையில் ஒரு தெலுங்கரான இவரைக் கன்னடவுணர்வு பொங்கும் ஒரு பாடலுக்கு நடிக்க வைத்துக் கொண்டாடும் கன்னட சமூகம் குறித்தானதா.. அல்லது மூன்று மொழிகளிலுமே இம்மாதிரிப் பாடல்களைப் பாடியிருக்கும் இவர், தன் தாய்மொழியுணர்வுக்குப் பாடுகையில், சற்றேனும் குற்றவுணர்ச்சி வராதா என்பது குறித்தானதா என்று புலனாகவில்லை.

இந்தப் பாடலின் முதல் சில வரிகள்:

இதே நாடூ.. இதே பாஷே..

எந்தெந்தூ நன்னதாகிறலி..

எல்லே இரலி.. ஹேகே இரலீ..

கன்னடவே நன்ன உசிரல்லி..

அது இன்னா மேட்டர்னா.. இதே நாடும், இதே பாசையும் என்னிக்கும் இவ்ரோடத்துதானாம். மேல சொன்னாக்கா.. எங்கேந்தாலும், எப்டீந்தாலும், கன்னடந்தா இவ்ருக்கு உஸுராம்!

பாடலைக் காண!

0

என்னமோ போங்கப்பா.. நமக்கும் ஓடுகிறது வாழ்க்கையெனும் வண்டி.

பிழைத்துக் கிடந்தால் சந்திப்போம்! :)

ஸ்வர்ணலதா!

2010-09-14T01:37:00.002+05:30

மனதுக்கு மிகவும் நெருங்கிய பாடகி ஸ்வர்ணலதா அவர்கள் காலமான செய்தி கேட்டு வேதனையடைந்தேன்.

சில வாரங்களுக்குப் பின்னர் இன்றுதான் வலையைத் திறந்தேன். பார்த்தால், அவர் காலமான செய்திக்குப் பின், ஸ்வர்ணலதாவின் பெயரை இணையத்தில் தேடிய சில அன்பர்கள் ஸ்வர்ணலதா என்றொரு குயில்குரலி என்ற இந்தக் கட்டுரையைப் படித்திருந்தார்கள்.

நல்லதொரு பாடகிக்கு என்னாலானதைச் செய்ய இயன்றதே என்ற எண்ணம் தரும் திருப்தி போதுமானதாக இல்லை, மனதுக்குள் நேற்று முதல் என்னையறியாமல் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கும் இந்தப் பாடலின் காரணமாக! :(

தெரிந்தும் தெரிந்துமே

2010-08-17T23:35:00.000+05:30

அழ வேண்டும் என்று
முடிவு செய்தால்
எத்தனை சத்தமாக அழ முடியுமோ
அத்தனை சத்தமாக அழ வேண்டும்

அழ வைக்க வேண்டும் என்று
முடிவு செய்தாலோ
எந்தளவுக்கு சத்தம் வராமல் அழ முடியுமோ
அப்படி அழ வைக்க வேண்டும்

ஒப்புக் கொள்ள வேண்டுமென்று
தோன்றிவிட்டால்
செய்ததில் பாதியை எல்லோர் முன்பும்
ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்

காட்டிக் கொடுக்க வேண்டுமென்று
தோன்றிவிட்டாலோ
செய்யாததில் பாதியையும்
குறிப்பிட்ட மிகச்சிலரிடம்
காட்டிக் கொடுக்க வேண்டும்

நம்மைப் பெருமைப்படுத்துபவர்கள்
குனிந்து நம் மணிக்கட்டில்
முத்தமிட்டால் போதுமானது

நாம் பெருமைப்படுத்துபவர்களுக்கோ
குனிய வைத்து
பின்புறம் முத்தமிட வேண்டும்

தற்கொலை செய்துகொள்ள
வேண்டுமென்று யோசித்தால்
எவ்வளவு கொடூரமாகச் சாக முடியுமோ
அவ்வளவு கொடூரமாகச் சாக வேண்டும்

கொலை செய்வதைப் பற்றி யோசித்தாலோ
எத்தனை சாந்தமுடன்
ஒரு கொலை சாத்தியப்படுமோ
அவ்வண்ணம் நிகழ்த்த வேண்டும்

சரி.
இவையெலாம் எதற்காக?

தெரிந்தோ தெரியாமலோ
நமக்கென வாய்த்து விட்ட
அனுதாபத்தையோ,
பெருமிதத்தையோ
தக்க வைத்துக் கொள்ளவும்

அதைவிட முக்கியமாய்

தெரிந்தோ தெரியாமலோ
பிறருக்கென வாய்த்து விட்ட
அனுதாபத்தையோ,
பெருமிதத்தையோ
தெரிந்தும் தெரிந்துமே
சிதைத்தொழிக்கவும்

நன்றி: உயிரோசை 16/8/2010

காலத்தின் You டர்ன்

2010-08-08T23:13:00.002+05:30

துளிர்த்தலின் மீதான கனவுடன்

கிளையைத் தேடி

மேலெழும்பிய சருகுக்கு

பின்னகரும் காலத்தின்

துவக்கப் புள்ளி

சூட்சுமம்

உறைத்திருக்கவில்லை

விதைக்குள் திணிவதற்காகக்

கீழிறங்கிக் கொண்டிருந்த

மரத்தின் செடியை

நடு வழியில்

காணும் வரை

சில ஹாடம்பாக்கத் திரைப்படங்கள்..

2010-07-29T01:46:00.002+05:30

மஞ்சளாய் இருத்தலை விட வெளுத்த மதியங்கள்தான் இந்நாட்களில் அதிகம் வாய்க்கின்றன பெங்களூரில். வெயில் நாட்களில் கடவுள் குண்டு பல்பு போட்டுவிட்டார் எனவும், வெயிலில்லாத குளிர் நாட்களில் ட்யூப் லைட் போட்டுவிட்டார் எனவும் சிறு வயதில் எண்ணித் திரிந்திருக்கிறேன். அதுபோன்றதொரு ட்யூப்லைட் மதியத்தில் எழுதத் துவங்குகிறேன்.

உடன் எவருமில்லாத நாட்களைப் பொசுக்கும் எரிபொருளுக்காகவேனும் என்னால் எல்லாக் கோணங்களிலும் புணருறும் மடிக்கணினியில் சமீபமாய் பார்த்த சில ஆங்கிலத் திரைப்படங்களைப் பற்றி சில வார்த்தைகள் பேச உத்தேசம்.

Bob Zemeckis எனக்குப் பிடித்த இயக்குனர்களிலொருவர். Forrest Gump அவர் இயக்கியவைகளுள் நான் பார்த்த முதல் திரைப்படம். மூன்று முறை பார்த்த பின்னர்தான் Tom Hanks என்ற எக்காளமிடும் நடிப்பாசுரனைத் தாண்டி இயக்குனரின் யுக்திகள் புலப்படவே துவங்கின. இருவருக்குமே ஆஸ்கரைப் பெற்றுத் தந்த பெருமைக்குத் தகுதியான படம் Forrest Gump.

Zemeckis, Forrest Gumpக்கு முன் இயக்கிய படம் Back to the Future. தலைப்பே கவிதை. அறிவியற் புனைகதைகளின் காட்ஃபாதர் கான்செப்ட்டான டைம் மெஷின் கதை. 1985ல் வெளிவந்தது. டைம் மெஷினைப் பயன்படுத்தி எதிர்பாராமல் 30 ஆண்டுகள் பின்னே (1955க்கு) சென்று விடுகிறான் கதையின் 18 வயது நாயகன் Marty.

30 ஆண்டுகள் வித்தியாசத்தில் அவன் நகரம் சந்தித்திருக்கும் மாற்றங்கள், காலாச்சார, வாழ்வியல் மாற்றங்களென்று எல்லாவற்றையும் கதையின் போக்கிலேயே சுட்டிக் காட்டுகிறார் Zemeckis. Marty பருவ மங்கையாகவிருக்கும் தன் தாயைப் பார்க்கிறான். நண்பர்களிடம் அடிவாங்கும் அசடாக தன் தந்தையைப் பார்க்கிறான். தாயோடு பேசுகையில் ‘நீ இவ்ளோ ஒல்லியா..’ என்று ஆரம்பித்துத் தடுமாறுவதில் துவங்கி, அவன் தாய் தந்தைக்குள் ஈர்ப்பு வர அவனே உதவுவது வரை காட்சிகள் சுவாரசியம் மங்காது செல்கின்றன.

அவன் வேண்டாமென்று சொல்லச் சொல்ல, அவன் தாய் அவனுடன் சல்லாபிக்க ஆசைப்படும் காட்சிகள் கொஞ்சம் கொழ கொழா. நல்ல வேளையாக முத்தம் கொடுத்த பின்பு, உன்னை முத்தமிடுவது என் சகோதரனை முத்தமிடுவது போலத்தானிருக்கிறது என்று சொல்லிவிடுகிறாள் தாய்.

நிகழில் டைம் மெஷினைக் கண்டறிந்த புத்திஜீவியும் அப்போது இளமையாக இருக்கிறார். தான் எதிர்காலத்தில் கண்டறியப்போகும் டைம் மெஷின் பற்றிய அரைகுறைக் குறிப்புகளை Martyயிடம் அவரே பெற்றுக் கொள்கிறார். அவரின் உதவியுடன் Marty மீண்டும் எதிர்காலத்திற்கு எப்படி வருகிறான் என்பதுதான் ஒற்றை அங்குல லாஜிக் கூட பிசகாமல் Zemeckis உருவாக்கியிருக்கும் Back to the Future. இந்தப் படத்தின் பிரம்மாண்ட வெற்றியைத் தொடர்ந்து மூன்று பாகங்கள் வந்துள்ளனவாம். எல்லாவற்றையும் பார்க்கலாமென்றிருக்கிறேன்!

அடுத்து Beowulf. இதுவும் Zemeckisன் படைப்புதான். தொழில்நுட்ப அடிப்படையில் வலிமையான திரைப்படம். ஆனால் கதை என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொள்ளும்படி எதுவுமில்லை என்னைப் பொறுத்தவரை. சும்மா ஒரு monster வந்துச்சு. அதக் கொல்ல ஒரு ஹீரோ வேணும். ஆ.. தோ வந்துட்டாண்டா Beowulf.. என்பதாய்த் தொடரும் fantasy heroism வகையறாதான் Beowulf.

இதில் monsterன் அம்மாவாக வரும் ஏஞ்சலினா ஜோலியை ஏன்தான் அரை நிர்வாணியாகவே அலைய விட்டார்களோ. அனிமேஷன் திரைப்படம் என்பதொரு சிறப்பம்சம். ஒருமுறை பார்க்கலாம்.. இஷ்டப்பட்டால்!

A Clock Work Orange. IMDB-ன் தரவரிசைப் பட்டியலில் முதல் 50 இடங்களுக்குள் எப்போதும் இருக்கும் படம். காலஞ்சென்ற திரைமேதை Stanley Kubrick இயக்கியது. மிகு வன்முறையும், பாலியல் வன்கொடுமை குறித்த எள்ளலும் படத்தை மூன்று நான்கு முறை வயதுக்கு வரச் செய்திருக்கின்றன. 1971லேயே ஹாலிவுட்டில் இத்தகு படங்கள் சாத்தியமாகியிருக்கின்றன என்பது ஆச்சரியத்திற்குள்ளாக்குகிறது.

முதற் பாதியில் கதையின் மையப் பாத்திரத்தின் மேல் நமக்கு ஏற்படும் அளவு கடந்த கோபம், பிற்பாதியில் கருணை வழியும் பரிதாபமாய் நம்மையறியாமலேயே உருமாறுவதில் இருக்கும் ஆச்சர்யம், அது நிகழ்ந்து முடிந்த பின்தான் நமக்குப் புலனாகிறது என்பதில் Stanley Kubrickன் மேதைமை பளிச்சிடுகிறது. A Classical Thriller!

ஆ.வி ஹாய் மதன் பகுதியில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னொருமுறை ’கமல்ஹாசனுடன் Spartacus படத்தின் பெருமைகளைப் பேசினால், பேசிக் கொண்டேயிருக்கலாம்..’ என்று மதன் (எ) கோவிந்த குமார் (!) சொல்லியிருந்தது நினைவில்(ஏயே) இருந்த ஒரே காரணத்துக்காகவே Spartacus படத்தைத் தரவிறக்கினேன். 1960ஆம் ஆண்டு வெளிவந்திருக்கிறது மூன்றே கால் மணி நேரம் ஓடும் இந்தப் படம்.

ஆச்சரியம் என்னவென்றால் இப்படமும் Stanley Kubrick-னுடையதுதான் என்பது படம் ஓடத் துவங்கிய பின்னர்தான் தெரிய வந்தது. பணத்திற்காக விற்கப்படும் அடிமாட்டு அடிமைகளாயிருந்து, மக்களின் குரூர ரசனைக்காக சண்டையிட்டு மடியும் க்ளாடியேட்டர்களைப் பற்றி அப்போதே படமெடுத்து விட்டார்கள் என்பது கூட பிறகுதான் தெரிய வந்தது. இந்த விஷயத்தில் Ridley Scottஐத்தான் முன்னோடியென்று நினைத்திருந்தேன்.

இரண்டு தலைமுறைகளுக்குப் பிந்தைய ஒருவன், 50 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும் பார்க்கும் வகையில் தொய்வில்லாமல் எடுத்திருக்கிறார்கள். ஒரு காட்சியில் சிறையிலிருந்து தப்பிக்கும் அடிமைகள் தடுப்பு சுவராக வைக்கப்பட்டிருக்கும் இரும்புக் கம்பிகளை ஒரு கும்பலாகத் தலைக்கு மேல் தூக்கி, இன்னொரு தடுப்பின் மீது மோதிச் சாய்க்கும் காட்சி. என்னடா எங்கேயோ பார்த்தது போலிருக்கிறதே என்று யோசித்தால்.. ஆம்.. அதேதான்.. விருமாண்டி க்ளைமேக்ஸ்.

எதையெதையெல்லாம் உருவலாம் என்பதற்காக சினிமாக்காரர்கள் உலக சினிமா பார்க்கிறார்கள். எதையெதையெல்லாம் உருவியிருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக ரசிகர்களாகிய நாம் உலக சினிமா பார்க்கிறோம். ஆஹா.. இப்படியல்லவா வாழ வேண்டும் கலை!

இந்த லட்சணத்தில் கோடம்பாக்கத்தை கோலிவுட் என்று சொல்லக் கூடாதாம். ஹாலிவுட்டைத்தான் ஹாடம்பாக்கம் என்று சொல்ல வேண்டுமாம். இந்தக் கருத்தை உதிர்த்த நடிகரின் பொன்விழாக் கொண்டாட்டத்தில் அல்லக்கை ஒருவர் இதைப் பெருமையாக வேறு சொல்கிறார். யப்பா.. சாமி.. உங்கள் தன்னம்பிக்கைக்கு ஒரு அளவில்லையா.. எங்கள் கோய்ந்த்தூர்ப்பக்கம் சொல்லும் ஒரு பழமொழிதான் நினைவுக்கு வருகிறது. கேக்கறவன் கேணயனா இருந்தா எரும் மாடு கூட ஏரோப்ளேன் ஓட்டுமாம்..

‘கமல்ஹாசன் எதற்கு இப்படி சொன்னார்.. இது டி.ராஜேந்தர் டைப் வசனமாக இருக்கிறதே..’ என்றுதான் நினைத்தேன். டி.ராஜேந்தர் தானே நிஜத்தை மறந்து விட்டு இப்படி தன்னம்பிக்கைக் குழைச்சலாக உளறிக் கொட்டிக் கொண்டிருப்பார்? உங்கள் மேலெல்லாம் கொஞ்ச நஞ்சம் நம்பிக்கை மிச்சமிருக்கிறது அய்யா. பேசுவதை.. கொண்டாட்டங்களை.. விருதுகளை.. இவைகளையெல்லாம் நிறுத்திவிட்டு செயலில் காட்டுங்களேன்.. ப்ளீஸ்!

ஒரு நடிகருக்குக் குழந்தை பிறந்ததை சிங்கத்துக்கு சிங்கம் பிறந்திருப்பதாக எஸ்ஸெம்மெஸ்ஸிக் கொண்டாடும் ரசிகர் மந்தைகளான எங்களை வைத்துக் கொண்டு இந்தப் பேச்செல்லாம் ரொம்பவே ஓவராகப்படுகிறது!

சும்மாயிருக்காமல் பார்த்துத் தொலைத்த இன்னொரு படம் Patch Adams. இது இன்னும் மோசம். ஹாலிவுட்டிலிருந்து இந்திக்கு வந்து, அங்கிருந்து ஒட்டுமொத்தத் தென்னிந்தியாவும் காப்பியடித்த முன்னாவசூல் ராஜாபாய்க்களின் மூலம்தான் Patch Adams.

Memento – கஜினி, Derailed – பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம், Planes, Trains and Automobiles – அன்பே சிவம்.. என்று நீளும் பட்டியலைப் பற்றியெல்லாம் யாராவது பேசுவீர்களா.. ம்ம்.. மூச்ச்..!

எங்கேயோ துவங்கி, எங்கோ சென்று விட்டேன். அதனாலென்ன.. பரவாயில்லை. அப்படி எழுதினால்தானே பின்னால் உட்கார்ந்திருக்கும் நவீனாவின் கள்ளக் காதலனென்று ஒத்துக் கொள்வார்கள்!

வார்த்தை விளையாடாமை - 4

2010-07-22T22:41:00.000+05:30

தொலைபேசிக் கொண்டிருந்தேன்
அவளுடன்

அவள் பேசுவதையெல்லாம்
அவளின் துடுக்குத் தோழி
அவளைப் போலவே
திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது
எனக்கும் கேட்டது

திரும்பச் சொல்ல முடியாதபடி
'என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ'
என்று சொல்லச் சொன்னேன்

எவளிடமும் அவள்
தோற்கக் கூடாது
என்ற ஆணவத்தில்

தோழி சொல்ல முடியாதபடி
எதுவுமே சொல்லவில்லை அவள்

எவரிடமும் என்னைத்
தோற்கக் கூடாது
என்ற அன்பில்..

உன்னதத்தின் போதனை

2010-07-16T01:46:00.000+05:30

இதில் கூச்சப்பட
ஏதுமேயில்லை

வாருங்கள்
கற்றுக் கொள்வோம்

நிரம்பி வழியும்
இதயத்தின் கனத்தில்
தாழும்
இடப்புற விதை மறந்து
கரும்புறத்து இத்யாதிகளை
வலப்புறமே வைத்துக் கொள்வது
எப்படி என்பதை.

மஞ்சள் விளக்கடி விளையாட்டு

2010-07-12T20:24:00.001+05:30

ஊருக்கு வந்து சேரும் காலைகள் பெரும்பாலும் ஒரே போன்றிருக்கக் கூடியவை. காந்திபுரத்து மாற்றங்களில் துவங்கி அடுத்த 18 கிமீ தொலைவு வரைக்கும் என் நகரம் சந்தித்திருக்கும் மாற்றங்களை அசைபோடும் சன்னலோரப் பயணங்களாய் பனி வழிபவை.

சமீபத்தில் மொழிக்காக எடுக்கப்பட்ட மாநாடு எந்தளவுக்கு மொழிக்குத் தொண்டு செய்ததென்று புரியாவிடினும், சாலைகள் சற்று மெருகேறியிருந்ததும், நகருக்குப் பூசப்பட்டிருந்த சந்தர்ப்பவாத அரசியல் டால்கம் பவுடர்கள் மணம் மங்கத் துவங்கியிருப்பதும், சுள்ளென்றடிக்கும் உண்மையின் வெயிலால் வழியும் வியர்வையில் அவை வெள்ளைத் திட்டுகளாக அப்பியிருப்பதும், பாதியில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த சாலைப் பணிகளை சப்பாத்திக் கட்டை கொண்டு தேய்த்து மக்களேதான் முடித்துக் கொள்ள வேண்டுமாவென்பன போன்ற கேள்விகளுடனும் சூலூர் வந்து சேர்ந்தேன்.

எப்பொழுதும் வாரக்கடைசிகளில்தான் ஊருக்கு நம் விஜயம். ஆனால் இந்த முறை அதிர்ஷ்டவசமாக வியாழன் முதல் ஞாயிறு வரை நான்கு நாட்கள் அம்மா கை சாதம் வாய்த்திருந்தது. இதனைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு நீண்ட நாட்களாக நிலுவையில் இருக்கும் சில பணிகளை முடிக்க உத்தேசித்திருந்தேன். அவைகளில் ஒன்று என் பள்ளிக்குச் சென்று, பள்ளியையும், ஆசிரிய, யைகளையும் பார்த்து வருவதென்பது.

காலை 10 மணிக்கே கிளம்பி விட்டேன். நடக்கத் துவங்கிய அதே வழியில்தான் பன்னிராண்டுகள் பள்ளிக்குச் சென்றிருக்கிறேன். ஆனால் இன்றென்னை அந்தப் பாதையில் வசிக்கும் மக்கள் அந்நியமாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். என் வெளுத்துப்போன ஜீன்ஸும், டீ ஷர்ட்டும் அவர்களிடமிருந்து என்னைத் தொலைவுறச் செய்ததில் ஆச்சரியமேதுமில்லை. வழியில் தென்பட்ட சில முகங்கள் சிரிப்போடு நிறுத்திக் கொண்டன. சில அப்பாவை விசாரித்தன. சில என் இருப்பையும், பணியையும் பற்றிய வழக்கமான கேள்விகளைக் கேட்டன. ஊருக்குச் சென்றால் திரும்பும் வரை இன்ஸ்டண்ட் புன்னகையொன்று உதட்டோரமாக இருத்தல் அவசியம்.

பள்ளிக்கருகில் சென்றுவிட்ட போது சற்று பதட்டமாகவும், அதே சமயம் excitement (குதூகலம்?!) ஆகவும் இருந்தது. 1947ல் துவங்கப்பட்ட சூலூர் அரசினர் ஆண்கள் மேனிலைப்பள்ளியின் படர்ந்திருந்த அமைதி உள்ளுக்குள் சென்று எங்கோ இடித்து நின்றது.

பார்வையின் ஒவ்வொரு நகர்வுடனும் மோதித் தெறித்துக் கொண்டிருந்த நினைவுத் துளிகளில் சறுக்கிச் செல்தல் வயதை மறக்கடித்துக் கொண்டிருந்தது. காலத்தின் ஊமை சாட்சிகளாய் நின்றிருக்கும் ஒவ்வொரு மரத்திற்கு அருகிலும் சென்று நலம் விசாரிக்கத் தோன்றியது.

பால்யத்தின் பச்சை நினைவுகள் இரவு இரயில் பயணத்தில் காணும் தூரத்து மஞ்சள் விளக்குகளாய் மினுக்கின. என் பயணத்தை விட்டிறங்கி அந்த வெளிச்சத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கலாமா என யோசிக்க வைத்தன. ஆனால் அது அத்தனை சுலபமில்லையே.

நாங்களனைவரும் புத்தகத்தை விரித்துக் கொண்டமர்ந்து படிப்பதாகப் பாவனை செய்யும் அந்த அரங்கைக் கடந்து, தலைமையாசிரியர் அறைக்குச் சென்றேன். நான் படிக்கும் போதிருந்த தலைமையாசிரியர் ஓய்வு பெற்று விட்டதால் இப்போதிருப்பவருடன் மனம் அத்துணை ஒன்றவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். சம்பிரதாயமான பேச்சுகளைத் தவிர வேறு எதுவும் சாத்தியப்படவில்லை. மற்ற ஆசிரியைகளைக் கண்டு வருகிறேன் என்று கூறிவிட்டு 10ஆம் வகுப்பு வரை பாடம் நடத்தும் ஆசிரியைகள் அறைக்குச் சென்றேன்.

தொலைவில் செல்கையிலேயே தெரிந்தது. ஒரே ஒரு ஆசிரியை மட்டுமே Teacher’s roomல் அமர்ந்திருந்தார். பின்புறமிருந்து பார்க்க எவரெனத் தெரியவில்லை. அறைக்குள் சென்று திரும்பிய பின்னர்தான் மகிழ்ச்சி பிரவாகங் கண்டது. ஆம். யாரைப் பார்க்க வேண்டுமென்று மிகவும் ஆசைப்பட்டேனோ.. எங்கே இன்றென்று பார்த்து லீவெடுத்திருப்பார்களோ என்று பயந்திருந்தேனோ.. அதே இராதாமணி ஆசிரியை அவர்கள்.

மிஸ் என்னைத் தெரிகிறதா என்று கேட்டேன். மெள்ளத் தலை நிமிர்த்தி என்னைக் கண்டவர், முகம் ஞாபகத்திலிருக்கிறது. ஆனால் பெயர் மறந்து விட்டது என்று கூறினார்கள். வயோதிகத்தின் சுருக்கங்கள் நினைவின் தடங்களிலும் விழுந்திருந்தன. எந்த பேட்ச் என்றார்கள். என்ன படிச்ச என்றார்கள். என்ன செய்ற என்றார்கள். எங்க இருக்க என்றார்கள். ஒவ்வொரு பதிலுக்கும் அவரின் முகப் பிரகாசமும், புன்னகையின் அடர்த்தியும் கூடிக் கொண்டேயிருந்தன.

என்னதான் சொல்லுங்கள். இங்கே எத்தனை கஷ்டமிருந்தாலும், ஊருக்குச் செல்கையில் என்னப்பா செய்ற என்ற கேள்விக்கு, சாஃப்ட்வேர் என்ஜினியர் என்று சொல்லுகையில் என்னுள்ளே உணரப்படும் சராசரித்தனம், கேட்பவரின் மகிழ்ச்சியை, ஆச்சர்யத்தைக் காணும் போது சற்றே பெருமையாக உருக்கொள்ளத்தான் செய்கிறது. அந்த மகிழ்ச்சிக்குப் பின்னால் படிக்காத (அ) படித்தும் வேலை கிடைக்காத சில சொந்த (அ) சொந்தக்காரப் பிள்ளைகளுக்கான சோகம் இழையோடுவதை நான் நன்கறிவேன். நாம் ஒன்றும் பெரிதாக சாதித்து விடவில்லை என்பதை எப்படிப் புரிய வைக்க என்று தோன்றும்.

நான் பேச ஆரம்பித்தேன்.

மிஸ் எனக்கு நீங்கனா ரொம்ப இஷ்டம். நான் டெந்த் டீ க்ளாஸ்ல படிக்கும்போது நீங்கதான் சைன்ஸ்க்கு வந்திங்க. Infact அப்போதான் ஃபர்ஸ்ட் டைமா நீங்க எங்க க்ளாஸுக்கு வந்திங்க. உங்களோட way of presentation எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். புக்கயே தொடாம பாடம் நடத்தறதப் பாக்கும்போது வகுப்புக்காக நீங்க பண்ணிருக்கற ஹோம் வொர்க் தெரியவரும். முகஸ்துதிக்காக சொல்லலங் மிஸ். It was majestic!

PSGல படிச்ச மூணு வருஷமும் நான் இஃபோரியா-ங்கற கல்ச்சரல் ஃபங்ஷன் காம்பியரிங் பண்ணேன். அதுக்கு உங்களோட way of presentationம், body languageம் one of the inspiration.

SSLC 3ர்ட் ரிவிஷன்ல நான்தான் மிஸ் சைன்ஸ்ல ஸ்கூல் டாப்பர். 97 வாங்கினேன். அதுக்காக நீங்க ஒரு பென் ப்ரெஸண்ட் பண்ணிங்க. அத நான் இன்னும் வெச்சுருக்கேன்.

இன்னும் நிறையப் பேசியிருப்பேன் போல. சற்று மூச்சிரைத்தது முடித்தவுடன்.

மேற்கண்டவையெல்லாம் மற்றவர்களுக்கு சராசரியாகத் தோன்றலாமோ என்னவோ.. எனக்கு மிகவும் precious ஆனவை. எல்லோருக்குமே ஒரு இன்ஸ்பிரேஷன் இருந்தாலும் அதை பெரும்பாலும் நாமெல்லோரும் பகிர்ந்து கொள்வதோ, அதற்கு நன்றி சொல்வதோ இல்லை. நான் அந்தத் தவறை செய்ய விரும்பவில்லை.

மிகவும் சந்தோஷப்பட்டார்கள். தன் பணிவாழ்வின் கடைசி ஆண்டில் தனக்குக் கிடைத்த பெரிய பாராட்டு இது.. இப்போதாவது வந்தாயே என்று சிரித்தார்கள். இவை போன்ற வார்த்தைகளைக் கேட்கையில்தான் தாமும் தம் கெரியருக்கு சிறிது அர்த்தம் சேர்ப்பித்திருப்பதாகத் தோன்றுவதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் முன் போலவெல்லாம் வகுப்பெடுப்பதில்லையாம் இப்பொழுது. ஏதோ ALM என்றொரு பாடமுறையைத்தான் பின்பற்ற வேண்டுமாம். அதன்படி ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும் புத்தகத்தினைப் பார்த்துதான் பாடம் நடத்த / கவனிக்க வேண்டுமாம்.

ஆசிரியர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் பாடம் நடத்துவதற்கென்று ஒரு ஸ்டைல் இருக்கும். சும்மா அதிலெல்லாம் இவர்கள் ஏன் மூக்கை நுழைக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. சரி அது கிடக்கட்டும்.

என் கவிதைத் தொகுப்பைக் கொடுத்தேன். ஒரே சந்தோஷப் பேரின்பம் மீண்டும். இண்டர்வெல்லின் போது அறைக்கு வந்த மற்றும் பள்ளியில் புதிதாய் சேர்ந்திருந்த ஆசிரியைகள் அனைவரிடமும் புத்தகத்தைக் காட்டி எங்க ஸ்டூடண்ட் பாத்திங்ளா.. எங்க ஸ்டூடண்ட் பாத்திங்ளா.. என்று பெருமையோடு சொல்லிக் கேட்கக் கொஞ்சம் குழைவுற்றது உள்.

2002ல் பள்ளிப் படிப்பை முடித்த இந்த 8 ஆண்டுகளில் அப்போதிருந்தவர்களில் இரண்டே இரண்டு ஆசிரியைகள்தான் இப்போதிருந்தனர். இன்னொருவரும் முக்கியமானவரே. தமிழாசிரியை கனகாங்கி அவர்கள். நினைவில் கொள்ளும் கலை என்றவொரு கவிதையில் தமிழாசிரியை பெயரும் வந்திருந்ததைப் பார்த்து, எல்லாருமே சந்தோஷப்பட்டார்கள். அவரும் மிகவும்.

இராதாமணி ஆசிரியை அவர்கள் முன்பை விட இன்றைய மாணவர்களைப் படிக்க வைப்பதிலிருக்கும் நடைமுறை சிக்கல்களைப் பற்றி சிறிது பேசினார்கள். எனக்கும் அவையெல்லாம் நியாயமாகத்தான் பட்டன.

தனியார் பள்ளிகள் போல, சேர்த்துக் கொள்ளும் போதே, மாணவன் திறமையானவனா என்பது முதல் படிப்பதற்கு ஏதுவான சூழ்நிலை அவன் வீட்டில் வாய்க்குமா என்பது வரை எல்லாவற்றையும் கணக்குப் போட்ட பின்னர் மாணவர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு மிகச் சுலபமாக செண்ட் பர்செண்ட் ரிசல்ட் காட்டுவதில்லையே அரசு பள்ளிகள்.

வருபவர்கள் எல்லோரையும் சேர்த்துக் கொண்டு, படிக்க வைக்கத் தொண்டை கிழிவுறப் போராடும் அரசு பள்ளி ஆசிரியர்களைப் பற்றிய பேச்சுகளில் இந்த சமூகத்திற்கு அவர்கள் வகுப்பறையில் தூங்குவதும், இண்டர்வெல் பஜ்ஜி சொஜ்ஜியும் மட்டுமே நினைவுக்கு வருவது அவர்கள் துரதிர்ஷ்டம்.

பரவால்லப்பா.. கவர்மெண்ட் ஸ்கூல் பையன் இந்தளவுக்கு வந்திருக்கன்னா.. என்று புதிதாக வந்த ஒரு மிஸ் ஆரம்பிக்க..

அப்படி நாமளே நம்ம பசங்கள சொல்லக் கூடாது.. என்ன கொறஞ்சு போய்ட்டாங்க நம்ம பசங்க.. என்று சிறிய கோபத்துடன் இடைமறித்துக் கேட்டது நம்ம இராதாமணி மிஸ்தான். அந்தக் கேள்வியில் உறைந்திருந்த நியாயம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

உண்மைதான். என்ன குறைந்து போய்விட்டது அரசு பள்ளி மாணவர்களுக்கு? எங்களால் இயன்றதனைத்தையும் சாதித்துக் கொண்டுதானே இருக்கிறோம். இந்த ஆண்டு SSLC தேர்வில் அரசு பள்ளி மாணவிதானே மாநிலத்தில் முதல் மதிப்பெண். நம் காலத்தின் சராசரியான ஒரு மாணவன் எட்டக்கூடிய அதிகபட்ச உயரம் சாஃப்ட்வேர் என்ஜினியராவதாகத்தானே இருக்கிறது. தமிழகத்தின் நம்பர் ஒன் பள்ளியான கோபாலபுரம் DAV மாணவனும் இங்குதான் வருகிறான். கார்ப்பரேஷன் பள்ளியில் படித்த நானும் இங்குதான் போஜனத்தை ஓட்டுகிறேன் எனும்பொழுது, அவனுக்கு எப்படி இது இழுக்கில்லையோ அப்படியே எனக்கும் இது சாதனையில்லை. ஆனால் தராசுகள் சில சமயம் ஒரு பக்கமாகச் சாய்கையில் இந்த ஒப்பீட்டை எங்களாலும் தவிர்க்க முடிவதில்லை.

அதற்காக சாஃப்ட்வேர் என்ஜினியராகும் விகிதாசாரம் இருபுறமும் ஒரே அளவிலிருக்கிறது என்று நான் கூற மாட்டேன். பூசணிக்காயை எழுத்திலும் எப்படி மறைக்க முடியும். பொத்தாம் பொதுவாக அரசு பள்ளி மாணவர்களின் திறமையைக் குறைத்து மதிப்பிடுவது தவறென்பதுதான் என் கருத்து.

இந்த மாதிரி ஒரு பையனக் கூப்ட்டு இலக்கிய மன்ற விழாவுல பேசச் சொன்னா என்ன நம்ம ஹெச்செம்க்கு.. நம்ம கொழந்தைகளுக்கும் உபயோகமா இருக்கும்.. என்றார் இராதாமணி ஆசிரியை. என்ன சொல்ல.. என் ஆதிநாட் கனவுகளுள் ஒன்று அது. இந்தக் கேள்வி வருமளவுக்கு என் பாதை சரியாக அமைந்திருப்பதற்கு நன்றி சொல்கிறேன் இறைக்கு. கண்டிப்பாக ஒருநாள் எங்கள் பள்ளி இலக்கிய மன்ற விழாவில் பேசுவேன். அதைப்பற்றியும் எழுதுவேன். நீங்கள் வேண்டுமானால் பாருங்கள்!

அதற்குள் இராதாமணி மிஸ்ஸுக்கு நேரமாகி விட்டது டெந்த் C வகுப்புக்குச் செல்ல. நீ நல்லா வருவ.. என்று கைகளைப் பிடித்து வாழ்த்திவிட்டு, கண்களைப் பிடித்து விடை பெற்று வகுப்பை நோக்கி நடக்கத் துவங்கிய அவர்களை ஏனோ பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். கருணையே இல்லாத காலம் ஒரு நல்ல ஆசிரியரின் கடைசி ஆண்டினை நொடிகளாகக் கரைத்துக் கொண்டிருந்தது.

மஞ்சள் விளக்கடி விளையாட்டிலிருந்து எப்பொழுது என் பயணத்திற்குத் திரும்பினேன் என்று தெரியவில்லை. தட தடக்கும் லௌகீக இரயிலின் வேகத்தில் காற்று முகத்திலறைகிறது.

திட்டமிட்டதொரு விபத்து

2010-07-07T01:31:00.000+05:30

உறவுக்கும் விலகலுக்குமான

விடையைத் தேடியலைந்த

பாதையின் ஒரு திருப்பத்தில்

குறிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்

சம்பவம் அரங்கேற வேண்டிய இடம்

உயிர் பிழைப்புகள்

இல்லா வண்ணம்

கச்சிதமாக நிகழ்ந்து விடல் நலம்

முடமாகிப் போதலென்பது

பிறிதொரு திட்டத்திற்கான

காத்திருப்பே

சக்கர நாற்காலிகளின்

கருணா சுழற்சிகளால்

பயனில்லை

அடையாளங் காண

முடியாததாகக் கசகசத்துப்போன

முகத்துக்காரர்கள்

பாக்கியவான்கள்

பொதுக் கழிப்பிட யூரினலில்

ஒட்டியிருக்கும்

சுருண்ட ஒற்றை மயிராய்

பார்க்கப்படுதலை விட

சொர்க்க வாசல் முகடு

2010-07-02T01:53:00.000+05:30

ஒரே படுக்கையிலான

இருவரின் சுய போக

orgasmகள் சந்தியாதபோது

பூ மத்தியில்

புகைந்து கொண்டிருந்த

Aப்படத்தின்

juices are

flowing

வாய்கொள்ளா

MILFகளின்

முலைப் பெரு விடைப்புகள்

பரியந்தம்

ரோமாஞ்சனத்தை

squirtஇக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

இலக்குவ

~~சூர்ப்பனகைகள்~~

சூப்பர்னகைகள்

orgasmக்கும்

ejaculationக்குமான

இடைவெளியில் கழுத்தறுபடுகிறாள்

காம தேவதை

சொர்க்க வாசல் முகட்டுப்

பேரூழியில்

நனைந்து கொண்டிருக்கிறது

நாம்

அழகர்சாமி? ஆர்க்குட்? அசிங்கம்? அடப்போங்கய்யா.. என்னத்தனு பேரு வெக்க!

2010-06-29T19:59:00.000+05:30

இன்றைய இளைஞர்களில் சிலரின் தரக்குறைவான நடத்தை பற்றிய என்னுடைய முந்தைய பதிவை இங்கே பார்க்கலாம். இது பார்ட்-II என்று வேண்டுமானால் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

மேட்டர் இதுதான். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு ஃபார்வர்ட் மின்னஞ்சலில்தான் அறிமுகமானார் அழகர்சாமி காத்தவராயன். இவர் ஒரு முன்னாள் இராணுவ வீரர். இவருடைய மகனுக்குப் பெண் தேட ஆர்க்குட்டில் ஒரு கம்யூனிட்டியைத் துவக்குகிறார்.

ஆர்க்குட் ஒரு சோஷியல் நெட்வொர்க்கிங் சைட். அதாகப்பட்டது சமூக நட்புறவு வலைத்தளம். இங்கு வந்து இவர் ஏன் தன் மகனுக்குப் பெண் தேடுகிறார் என்ற சந்தேகத்துடனேயே அவருடைய ஸ்க்ராப் புக்கைத் திறந்தால் நமக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது.

சகிக்க / பிரசுரிக்க முடியாத கெட்ட வார்த்தைகளிலெல்லாம் இவரைப் போட்டுக் காய்ச்சியெடுக்கிறார்கள் நம்முடைய so called இளைய தலைமுறையினர். அதாவது இவருக்கு ஆர்க்குட்டைப் பற்றித் தெரியவில்லையாம். இவரே ஒரு டப்பாத் தலையராம் (இதுதான் அங்கு இருப்பதிலேயே டீஸண்ட்டான வார்த்தையாக இருக்கிறது!). இவருக்குப் பெண் கிடைத்ததே பெருசாம். இந்த லட்சணத்தில் இவர் பையனுக்கு வேற பொண்ணு பாக்க வந்துட்டாராம். இவருக்கு ஆர்க்குட்டெல்லாம் ஒரு கேடா.. எனபதுதான் இவர்களின் பொதுவான நிலைப்பாடாக இருக்கிறது.

இதற்கு மேல் அங்கிருக்கும் ஸ்க்ராப்களை நீங்கள்தான் போய் படித்துக் கொள்ள வேண்டும். சாம்பிளுக்கு இந்தப் பக்கத்தை வேண்டுமானால் பாருங்கள். Vomit bag இருந்தால் அருகே வைத்துக் கொள்ளல் நலம்.

-

இந்த ப்ரொஃபைல் குறித்து இதுவரை எனக்குப் புரிந்தவைகள் பின்வருமாறு. முதலில் இது ஒரு fake ப்ரொஃபைல். முகம் தெரியாதவர்களின் புகைப்படங்களைக் கொண்டு இவனுங்களா அழகர்சாமி காத்தவராயன் என்றொரு டுபாக்கூர் ப்ரொஃபைலை க்ரியேட் செய்திருக்கிறார்கள். பெயர், புகைப்படம் என்று எல்லாமே எள்ளலுக்குரிய வகையிலேயே தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள்.

அப்புறம் இவனுங்களா ஒரு பையன் ப்ரொஃபைல் (கனகரத்தினம் அழகர்சாமி). இவனுங்களா ஒரு அம்மா ப்ரொஃபைல் (அழகர்சாமியின் மனைவி தமிழரசி அழகர்சாமி என்ற பெயரில். Fake ப்ரொஃபைலுக்கு வெச்சானுங்க பாரு பேரு!). அப்புறம் இவனுங்களா முருகேசன் என்ற இன்னொரு மகனுக்குப் பெண் தேட wife for Murugesan என்ற பெயரில் ஒரு கம்யூனிட்டியும் க்ரியேட் செய்து அதை ஃபேமஸும் ஆக்கியிருக்கிறார்கள்.

எதுக்கு?

எல்லாம் விளம்பரத்துக்குத்தான். ஒரு தனியார் இணையதளம் செய்திருக்கிறது இத்தனை கூத்தையும். நம் மக்கள்தான் எதையாவது பார்த்து விட்டால் ஒடனே ஸ்க்ரீன் ஷாட்டெடுத்து மெயில்ல போட்டு, நாந்தான் மொதல்ல பாத்தேன்னு பல்லிளித்துக்கொண்டு ஊருக்கே அனுப்பும் கூட்டமாயிற்றே. இப்படியே ஃபார்வர்டில் பிரபலமாகி, வந்து பார்க்கும் இளஞ் சிங்கங்கள் எல்லாம் கண்ட மேனிக்குக் கெட்ட வார்த்தை ஸ்க்ராப்புகளைப் போட்டுப் போட்டு, அகில உலக ஃபேமஸாகி விட்டார் அழகர்சாமி.

சரி எல்லாம் செய்தார்களே. அந்த மூன்று ப்ரொஃபைல்களிலும் போட்ட புகைப்படங்களுக்கு உரியவர்களை நினைத்துப் பார்த்தார்களா? அவர்களோ, அவர்கள் பிள்ளைகளோ, உறவினர்களோ இதையெல்லாம் பார்க்க நேர்ந்தால் என்னத்துக்கு ஆகும்? எவ்வளவு அவமானம் அது அவர்களுக்கு?

அதை விட அவமானமாக இருக்கிறது எனக்கு. இது போன்ற ஒரு இளைஞர் பட்டாளத்தில் ஒருவனாகத்தானே நானும் கருதப்படுவேன் என்று நினைத்தால்.

அழகர்சாமி ப்ரொஃபைல் மட்டுமல்ல. மூன்று ப்ரொஃபைல்களின் ஸ்க்ராப் புக்குகளையுமே படிப்பவர்கள் கூசிப்போகுமளவுக்குக் கெட்ட வார்த்தைகளைக் கொண்டு நிரப்பியிருக்கிறார்கள் நம் பையன்கள். பெண்கள் மட்டும் சளைத்தவர்களா என்ன. அவர்களும் பட்டையைக் கிளப்பியிருக்கிறார்கள். ஹேய் மாமா.. உன் பையன் சூப்பராயிருக்கான்.. கட்டித் தரியா என்ற ரேஞ்சுக்கு.

இணையத்திலும், வலையுலகிலும் அனானிகளாக வந்து ஆபாசங்களை அரங்கேற்றுவதைப் பல நூறு முறை கண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இங்கோ நிஜ ப்ரொஃபைலிலேயே வந்து, கூடியுட்கார்ந்து கும்மியடிக்கிறது நம் இளைஞர் சமுதாயம்.

ஒரே ஆறுதல் என்னவென்றால் இந்த விளம்பர வேகம் ஓரளவுக்கு மட்டுப்பட்டுக் கடைசி ஒரு ஆண்டுக்கும் மேலாக எந்த ஸ்க்ராப்பும் வரவில்லை. இருந்தாலும் இவைகளையெல்லாம் டெலிட் செய்து தொலைந்தார்களென்றால் தேவலை. நானே ஒரு ஆறேழு முறை அப்யூஸை ரிப்போர்ட்டி விட்டேன் ஆர்க்குட்டுக்கு. ஒன்றும் நடந்த பாட்டைத்தான் காணோம்.

நீங்களே சொல்லுங்கள்.. யாரைக் குற்றம் சொல்வது .. விளம்பரத்துக்காக எல்லாவற்றையும் துவக்கியவர்களையா.. இல்லை.. ஒரு public forumல் இப்படி லோக்கலாக நடந்து கொண்டவர்களையா?

வெட்கக் கேடு!

-

தொடர்புடைய லிங்க்குகள்

அழகர்சாமி
அவர் மகன்
அவர் மனைவி
அவர் தொடங்கிய கம்யூனிட்டி

விகடனில்!

2010-06-28T20:06:00.000+05:30

ஜன ரஞ்சகமான ஒரு எழுத்து ஊடகத்தின் ஓரத்தில், ஒரே ஒரு கவிதை வந்ததற்கே துள்ளிக் குதித்த மனதைக் கண்டபின், பாப்புலாரிட்டி எனும் போதைக்காக மசாலாப் படங்களாகத் தேர்ந்தெடுத்து நடிக்கும் ஹீரோக்களின் மீதான என் கோபத்தின் அர்த்தமின்மையை உணர்ந்தேன் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு என்னுடைய ஒரு கவிதை விகடனில் பிரசுரமானபோது!

சுகுணாவின் முகவரி தந்து, கவிதைகள் அனுப்பச் சொன்ன பா.ரா-வுக்கும், சுகுணாவுக்கும் நன்றி.

இனி கவிதை!

சாகா முத்தங்கள்

உன் முத்தத்துக்கும்,
முத்தத்தின் சத்தத்துக்கும்
நடுவே நான்
செத்து விட வேண்டும்
என்றேன்

சத்தம் வராத முத்தங்களில்
சாகா வரமளிக்கிறாள்
அன்று முதல்!

நிழற்படம் ஒன்றும், நிஜப்பாடல் ஒன்றும்!

2010-06-26T03:28:00.000+05:30

மிகச் சாதாரணமாகக் கடந்து போக வேண்டிய தருணமொன்று எதிர்பாராமல் அடர்வேறி, நம்மைப் புரட்டிப் போட்டு விட்டு அருகேயே நின்று மலங்க மலங்க விழிக்குமே உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? அந்த ஒரு கணத்திற்கு முன்னாலிருந்த லாவகம் எங்கே தொலைந்ததென்று புரியாமல், கூட்டத்தில் கையைத் தொலைத்த குழந்தையாய் தவிக்கும் தருணங்கள் நினைவிருக்கிறதா?

அலுவலகம் முடிந்து எப்பொழுதும் இண்டிகாவிலோ இல்லை சுமோவிலோ வருவது வழக்கம். நேற்று நமக்கென்று வாய்த்தது ஒரு டெம்போ ட்ராவலர். இது சற்று பெரிய வண்டியாதலால் தெருக்கோடியில் தான் இறங்கிக் கொள்ள வேண்டும். இரவு ஒரு மணி. நான் பாட்டுக்கு இறங்கி நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கையில்தான் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தேன்.

காட்சி புரியவே சில நொடித் துளிகள் பிடித்தன. புலப்பட்ட பின் அலையலையாய் கொட்ட ஆரம்பித்த எண்ணக் குழைச்சல்களிலிருந்து விடுபட சில நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டன. முன்னர் நானே எழுதியிருப்பது நினைவுக்கு வருகிறது. பகிர்தலின் தளத்தில்தான் வாழ்வு பல்கிப் பெருகுகிறதென்று.

அப்படியே நின்று விட்டேன். புகைப்படம் எடுக்கையில் ஏனோ சற்று உறுத்தியது. என்னதான் இது போன்ற ஆயிரம் புகைப்படங்கள் இணையத்திலும் இன்ன பிற ஊடகங்களிலும் காணக் கிடைக்கும் என்றாலும், நாமே நேரில் கண்டடையும் அனுபவம் சிலிர்க்கத்தான் வைத்து விடுகிறது.

அந்த நைந்து போகாத கம்பளிக்குள் நாய்க்கும் தஞ்சமளித்த நவயுக புத்தனை, அவர் முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. கம்பளியை விலக்கி இரண்டு தூக்கங்களைக் கெடுக்க மனமிலையாதலால் வந்து விட்டேன்.

அதிகாலைக் குளிரில், பிளாட்பாரத்தில் எல்லாவற்றையும் மறந்து தூங்கும் மனசு வாய்க்கப் பெற்றதே.. அது போன்றதொரு இலகுவை எனக்கும் தர மாட்டாயா என்று முன்னாலிருந்த பிரசன்ன ஆஞ்சநேயரைக் கேட்டு விட்டு வந்தேன். வேறென்ன செய்ய?

-0-

ஆங்கிலப் பாடல் எதுவும் இதுவரை நான் கேட்டதில்லை. முதல்முறையாக ஷகிராவின் வக்கா வக்காவைக் கேட்டுவிட்டுப் பித்துப் பிடித்தாற் போலாகியிருக்கிறேன். என்னா பாட்டு.. என்னா வரிகள்.. And ofcourse.. என்ன்னா ஒரு ஆட்டம்.. வாய்ப்புகளே இல்லை!

நேற்று தொட்டு, இன்று மட்டும் எத்தனை முறை கேட்டிருப்பேன் என்றே தெரியாது. முழுவதுமாய் வசீகரித்து எனை தனக்குள் விழுங்கி விட்டது இந்தப் பாடல். ஷகிராவுக்கு 33 வயதாம். என்னால் நம்பவேஏஏ முடியவில்லை. ஷ்ருதிஹாசன் சரீரத்திலும், சாரீரத்திலும் ஷகிராவின் சாயல் தென்படுவதாகத் தோன்றுகிறது.

இணையத்தின் புண்ணியத்தில் வரிகள் பின்வருமாறு:

You're a good soldier
Choosing your battles
Pick yourself up
And dust yourself off
And back in the saddle

You're on the frontline
Everyone's watching
You know it's serious
We're getting closer
This isnt over

The pressure is on
You feel it
But you've got it all
Believe it

When you fall get up
Oh oh...
And if you fall get up
Oh oh...

Tsamina mina
Zangalewa
Cuz this is Africa

Tsamina mina eh eh
Waka Waka eh eh

Tsamina mina zangalewa
Anawa aa
This time for Africa

Listen to your god
This is our motto
Your time to shine
Dont wait in line
Y vamos por Todo

People are raising
Their Expectations
Go on and feed them
This is your moment
No hesitations

Today's your day
I feel it
You paved the way
Believe it

If you get down
Get up Oh oh...
When you get down
Get up eh eh...

Tsamina mina zangalewa
Anawa aa
This time for Africa

Tsamina mina eh eh
Waka Waka eh eh

Tsamina mina zangalewa
Anawa aa

Tsamina mina eh eh
Waka Waka eh eh
Tsamina mina zangalewa
This time for Africa

கால்பந்துக்கு மட்டுமல்ல. சில சூறாவளி சமயங்களில் நம் கிளைகளை மீட்டெடுக்கவும் உதவும் வரிகள். அதிலும் But you've got it all.. Believe it.. என்ற வரியைப் பாடும்போது நெடுமட்டமாய் அசையும் ஷகிராவின் முகம் தரும் தன்னம்பிக்கையை எழுதி விளக்க முடியுமென்று தோன்றவில்லை. பார்த்து வேண்டுமாயின் உணரலாம்.

இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாகக் காட்ட முயலும் செம்மொழி வீடியோவைக் காட்டிலும், சத்தியமாய் 100 மடங்கு பரிந்துரைக்கலாம்.

பாடலைக் காண க்ளிக்கவும்!

பதிவுலக நண்பர்களும், பகிர வேண்டிய சில நன்றிகளும்!

2010-06-17T12:39:00.000+05:30

ஏறத்தாழ இரண்டாண்டுகளாக வலையில் எழுதி வந்தாலும் நான் ஒரு சொல்லிக் கொள்ளும்படியான பதிவன் என்றெனக்குத் தோன்றவில்லை. தொடர்ச்சியாக எழுதுவதில்லை. எழுதுவதும் உருப்படியாக இல்லை. சக பதிவர்கள் எவரையும் சந்தித்ததில்லை. பதிவர் சந்திப்புகளில் கலந்து கொண்டதில்லை. இலக்கியக் கூட்டங்களைப் பார்த்ததேயில்லை. ப்ப்பா.. எத்தனை இல்லைகள்!

அண்ணன் ஜோ அவர்கள் சில முறை பெங்களூர் பதிவர்கள் சந்திப்புக்கு அழைத்தார். என்னால்தான் சில தனிப்பட்ட காரணிகளால் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை. பதிவர் சந்திப்புக்கு வராமல் நான் பெண் நண்பிகளுடன் (!) ஊர் சுற்றுவதாக அவதானித்து தன்னுடைய கூர் நுண்ணுணர்வின் வன்மையை நிரூபித்தார் அண்ணன் ஜோ அவர்கள்! அவர் வாக்கு பலித்தால் காதற் கடவுளாம் Eros-க்குப் பொங்க வைத்து சாமி கும்பிடுவதாக இந்த நேரத்தில் வேண்டிக் கொள்கிறேன்.

இன்னும் நிறைய எழுத வேண்டும். இனியாவது வாசிக்கத் துவங்க வேண்டும். இவை போன்ற சந்திப்புகளில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையெல்லாம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. என்ன செய்ய.. நேரமில்லை என்று சொல்ல மாட்டேன். மாறாக, சோம்பேறித்தனம் என்பதை ஒப்புக் கொள்வேன்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் நான் சந்திக்க நேர்ந்த ஒரே பதிவர் அண்ணன் ஜீவா aka ஜீவ்ஸ் அவர்கள். பதிப்பித்த புத்தகங்களில் எனக்குத் தரவேண்டிய புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு அண்ணன் பொன்.வாஸ் அவர்கள் பெங்களூர் வந்த போதென்று பார்த்து நான் கோவைக்குச் செல்ல வேண்டியதாகி விட்டது. ஆக அவரையும் சந்திக்க முடியவில்லை.

புத்தகங்களை ஜீவ்ஸிடம் கொடுத்துச் சென்றிருந்தார் வாசு அண்ணன். அவைகளை வாங்கச் சென்ற போதுதான் ஜீவ்ஸைப் பார்த்தேன்.
கூரான கண்கள். நேர்த்தியான வார்த்தைகள். வீடு முழுக்கப் புத்தகங்கள். இனிமையான நண்பர் ஜீவ்ஸ். கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் புத்தகங்களை வைத்திருந்ததற்கு அவருக்கு நன்றி!

-0-

சென்ற முறை கோவைக்குச் சென்றிருந்த போதுதான் கலாப்ரியாவுக்காக விஷ்ணுபுரம் நண்பர்கள் நடத்திய கூட்டம் நிகழ்ந்தது. செல்ல வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் பாருங்கள்.. தூங்கித் தொலைத்து விட்டேன். ஞாயிறு இரவு கிளம்புகையில்தான் காந்திபுரத்தில் வலை நண்பர்கள் அந்நிகழ்வு குறித்து வைத்திருந்த ஃப்ளெக்ஸைப் பார்த்தேன்.

சந்தோஷமாக இருந்தது நிறையவே. ஊரெங்கும் குறிப்பிட்டவொரு மாநாட்டுக்கு அழைக்கும் போர்வையில் நிகழ்ந்திருந்த சுயமோக விளம்பரங்களை, கொள்கைக் கூவ(ங்)ல்களைக் கண்டு அடைந்திருந்த அலுப்புணர்வுக்கு செல்வேந்திரனும், வா.மணிகண்டனும் இன்னும் சிலரும் ஆறுதலளித்தார்கள். நிகழ்ச்சியை நடத்தியதோடு, அதற்கும் சேர்த்து அவர்களுக்கு நன்றி. மனதார!

-0-

அதே கோவை வாசத்தின் போது, அன்னபூர்ணாவில் அம்மாவுடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. அண்ணன் பா.ரா சவுதியிலிருந்து அழைத்து, என் புத்தகத்தைப் படித்ததாகவும், நன்றாக இருந்தது என்றும் பாராட்டினார். வாழ்த்தினார். நான் பேசிவிட்டு வைத்ததும், என் பேச்சிலிருந்து நடந்ததைப் புரிந்து கொண்ட அம்மாவின் கண்களில், மகனின் புத்தகத்தை ஒருவர் கண்காணாத தொலைவிலிருந்து அழைத்துப் பாராட்டுவதைக் கண்ட புளகத்தின் ஈரம் தெரிந்தது. என்னைப் பாராட்டியதை விட, இதற்குத்தான் நான் பா.ரா-வுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். மிக்க நன்றி பா.ரா!

-0-

சரியாக ஒன்றரை மாதங்களுக்கு முன்னர் என் அலுவலக நண்பனொருவன் அவனுடைய நண்பரொருவர் CA இறுதித்தேர்வுக்காக திருப்பூரில் சில நாட்கள் தங்கியிருக்க வேண்டும் என்றும் நான் கோவையென்பதால் என்னால் உதவ முடியுமா என்றும் கேட்டான். அந்த நண்பர் சிரமப்படும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதையும் அவன் குறிப்பிட மறக்கவில்லை. என் நண்பனும், அவன் நண்பரும் ஆந்திராவைச் சேர்ந்தவர்கள். எனக்கோ திருப்பூரில் யாரையும் தெரியாது. சரி முயற்சிக்கிறேன் என்று மட்டும் கூறி வைத்தேன்.

திடீரென ஒரு மின்னல். கொஞ்சம் பழைய சமீபத்தில் சகோதரி அன்புடன் அருணா அவர்கள் சென்னை அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்காக வந்தவர்களுக்கு பதிவர் கம் மருத்துவர் புரூனோ மற்றும் சில நண்பர்கள் உதவியதைப் பற்றி எழுதியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. மேலும் சிங்கை நண்பர் ஒருவரின் உயிரைக் காக்கவெல்லாம் வலையில் உதவுகிறார்களே.. நாம் ஏன் பதிவுலகில் முயற்சிக்கக் கூடாது என்று யோசித்ததில் என் சிற்றறிவுக்குத் தட்டுப்பட்டது அண்ணன் பரிசலும், வெயிலானும்தான். திருப்பூர் பதிவர்கள் எத்தனையோ பேர் இருந்தாலும் எனக்கு வேறு யாரையும் தெரியாது!

சரியென்று அவர்கள் தளத்திலேயே முகவரியைத் திருடி, ஒரு மின்னஞ்சல்தான் அனுப்பினேன். சற்று நேரத்திலேயே பரிசல் ஃபோன் செய்தார். கொங்குத் தமிழ் வாசத்தில் 'வரச் சொல்லுங்க.. பாத்துக்கலாம்' என்றார்.

'எம்மேல நம்பிக்க இருக்கல்ல.. நீங்க நேரா ரெக்கார்டிங் தியேட்டர் வந்துடுங்க' என்று ட்யூன் ஓக்கே ஆகும் முன்பே ராஜா சார் கண்மணி அன்போடு பாடலின்போது கமல்ஹாசனிடம் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது எனக்கு.
உபயம்: யூ ட்யூப்!

தேர்வு நடக்கவிருந்த ஜீவாபாய் மேனிலைப்பள்ளியருகேயே, தெலுங்கு பேசும் ஒருவருடனேயே தங்க வைத்து, எல்லா உதவிகளையும் செய்து வைத்திருக்கிறார் பரிசல். தேர்வுகளை முடித்துக் கொண்டு ஊருக்குச் சென்ற அந்நண்பர் ஃபோனில் எனக்கு நன்றி சொன்னபோது நெகிழ்ச்சி கேட்டது. அண்ணன் பரிசலுக்கும், வெயிலானுக்கும் நன்றி!

சரியான நேரத்தில் செய்யப்படும் உதவிக்கு, சரியான நேரத்திலேயே நன்றியும் செய்யப்பட வேண்டும். அவ்வகையில் நேரந்தப்பி நன்றி சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். பணிப்பளு மற்றும் இதர பல பிரச்சினைகளின் காரணமாக. பரிசலும், வெயிலானும் கோபித்துக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்று நம்புகிறேன்!

சந்திப்போம்!

குரல்வளையில் தடம் பதியும் தனிமையின் கொடும் பற்கள் (அ) என்னை என் தனிமை கொன்றால் அது கொலையா தற்கொலையா (அ) என் நிர்வாணத்தை எப்போதும் தனிமை எட்டிப்பார்த்து விடுகிறது

2010-05-13T01:53:00.000+05:30

நெடுமரங்களடர்ந்த அத்துவானத்திற்குள் என்னை ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு என்னோடே சித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது என் தனிமை. தாடைக்குள் அடங்காத நாவில் ஒழுகிக் கொண்டேயிருக்கும் ஞாபகச் சொட்டுகளை கவனியாமல், வழி மறந்தலையும் ஒரு செவலை நாய், மரங்களை நோக்கிக் காலைத் தூக்கி, நிறுத்தாமல் அடித்து விடுகிறது அந்தந்த நாட்களுக்கான காழ்ப்புகளை, வன்மக் கழிவுகளை.

எனதிலிருந்து எனது விலகி என்னைக் காண்கையில், கரைந்து வரும் கடமைகள் குறித்தான உன்மத்தப் பிரவாகம் தென்படலாம். என் மீதான பரிவின் கரையில் நிகழ்வதது என்பதுதான் என் வாதப் பிரதிவாதம்.

கண் நீளக்கூடிய தொலைவு மட்டும் மணற் கடலாய் இறைந்து கிடக்கும் பிரதேசம்தான் நான் தேடிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை என்ற துகளாய் உருக்கொண்டு விடுமோ என்ற பயம், நான் உறங்கும் போதும் என் விழியசைவின் பதற்றத்தில் தெரிவதாகக் காலையெழுந்ததும் கண்ணாடி சொல்கிறது.

நான் தூங்கும் எழிலைப் பார்த்து ரசிக்க தாக்ஷாயணி இல்லாத குறையை இந்தக் கண்ணாடிதானே போக்குகிறது என்ற சமாதானம் எனக்குத் தேவையேயில்லை எனும்போது அது சொல்லும் கூறு கெட்ட வார்த்தைகளுக்குச் செவி மடுக்கும் தேவை மட்டும் எங்கிருந்து வரும்?

பகிர்தலின் தளத்தில்தான் வாழ்வு பல்கிப் பெருகுகிறது என்பதில் நிறைந்து கிடக்கும் உண்மை, இந்தப் பத்துக்குப் பதினைந்து அறைக்குள் வசிக்கத் துவங்கும் முன் வரை என் கபாலத்திற்குள் கால் பதிக்கவில்லை.

ஆங்காங்கே கிடக்கும் பொருட்கள் ஏன் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன? உள்ளே உருளும் ஒரு துளிக் கடலினுள் சங்கமித்து விடத் தெரியாத அற்பமான என்னிடம் அவை அப்படி எதைத்தான் எதிர்பார்க்கின்றன? நானும் அவைகளும் தனியதுகளாகத்தான் வாழ்கிறோம் என்றாலும், எங்களின் தனிமைகள் ஒற்றுமையோடு இருப்பதை எனக்கு உறைக்க வைக்கத் திட்டம் போடுகின்றனவா?

ஒவ்வொரு நாளையும் நக்கித் தீர்த்துப் பணமாக ஆக்கிவிட்ட திருப்தியுடன் வீடு திரும்பிய பின், குறிப்பிட்ட ஏதேவொரு பொருளை நான் வைத்திராத ஓரிடத்தில் காண்கிறேனோ என்ற ஐயப்பாடு, அந்த நொடியை, க்ஷணத்திலொரு குத்தூசியாக மாற்றித் தணலில் ஊற வைத்தெடுத்து என் கண்களில் குத்துகிறதோ என்னவோ.. என் குறியைக், குதத்தை எதை ஊன்றிப் படுத்தாலும், உறக்கத்தில் மட்டும் கண் முழுக மாட்டேனென்கிறது.

நாவாட நான் விரும்பாவிடினும், இந்த மின்விசிறி என்னுடன் எதையாவது பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதற்கு மின்சாரம் பீய்ச்சும் காப்பர் கம்பிகளுக்கு உப்புக் காப்பிட யோசித்தேன், அப்படியேனும் அதற்கு ரோஷம் வர. என் திட்டத்தைப் பற்றி எனக்கே சொல்லிக் கெக்கலிக்கிறது. பொருட்களை இடம் மாற்றி வைத்து, பயமாள்ந்த கிணற்றில் என்னைத் தள்ளிவிட்ட கயவாளி அதுதான் போலும்.

Cast Awayயில் வரும் Wilson என்ற பந்துக் கதாபாத்திரத்தைப் போலென்னைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளப் பார்க்கிறது. தனிமையின் அமானுஷ்யத்தில், தான் பிறழ்ந்து விடாமல் இருக்க என்னைப் பகடையாக்கி, உருட்டுகிறது. ஒளி வலையொன்று தோன்றி மறையப் போகும் ஒரு கால நுனிக்குப் பின்பு நான் உறைந்து போவது நிகழும் என்று ஜோஸ்யம் சொல்கிறது.

வெள்ளொளி மின்னும் புத்தம் புதுக் கத்தி ஒன்று வாங்கி வந்த பின்தான் என் கற்பனைக் குதிரைக்குக் கடிவாளம் அறுபட்டது. அதற்குப் பின்பும் கூட, 'எழுதி வைத்ததெல்லாம் என் மேலான குற்றப்பத்திரிக்கையல்ல. உன் மரண வாக்குமூலம்..' என சளைக்க வைக்கிறதெனை, தன் வாலைத் தான் கவ்வச் சுற்றும் நாய் ஜன்மமாம் இந்த மின்விசிறி. உதிர வாசந் தெரியாத சைவக்கத்தி வைத்திருக்கும் பெண்டுகன் என்கிறது.

ஆகட்டும். மின்னலை அறுத்தெரிபவனுடைய கத்தி, அவன் நரம்பு வாயில்களைத் திறப்பித்த துர்லபத்தை சாதித்துக் காட்டியதில், இன்னமும் நிறுத்தாமல் பேசிக் கொண்டிருக்கும் மின்விசிறியை விட, நக இணுக்கு வழியே நச்சைப் புகட்டி என்னைக் கோழையாக்கியிருக்கும் இந்தத் தனிமையின் கங்கணத்திற்குப் பங்கதிகம்.

என் கருங்குருதிக் கறையைக் காய வைக்க வேகவேகமாய் தன்னை சுழற்றிக் கொள்ளப்போகும் மின்விசிறிக்காக, அதன் றெக்கைகளுக்குள் ஊடுபாவி, சுக்கு ஆயிரமாய் குதறப்போகும் தனிமையை நான் மிச்சம் வைத்துச் செல்லும் நெகிழ்வுடன், இடக்கை வாகில் அறுத்துக் கொள்ளத் துவங்குகிர்ர்....

நானிற்குள் பதுங்கும் விலங்கு

2010-05-10T22:11:00.002+05:30

ஒரே மொடக்கில்
அன்பின் இறுதிச் சொட்டுவரை
உறிஞ்சி விட எத்தனிக்கும்
வாய்களை நிரப்பத்
தினவெடுத்தவிரு முலைகளில்லாதது
என் நான்

மடியில் தலை வைத்த காலத்துக்கு
திதியாகி விட்டது
தலையில் மடி வைத்துப்
பாளம் பாளமாய் வெடித்துக்
கிடந்த வெக்கைப் பரப்பின்
அருகம்புற் பனித்துளியில்
முகம் பார்க்கையில்

தலையில் வைத்திருந்த
மடிக்குள்ளேயே உறிஞ்சப்பட்டது
முழுவுடலும்

முனை மழுங்கிய
கோரைப்பற்களை மறைக்க முற்படுகிறது
நானிற்குள் பதுங்கிய
விலங்கொன்று

நன்றி: கீற்று

விளைவின் விளையாட்டு

2010-05-07T02:00:00.000+05:30

ஒன்றுமில்லாத இடத்தில்
ஒளி வந்தது

ஒளி மறைந்த இடமோ
நிழலெனப்பட்டது

ஒளிக்கும்
நிழலுக்கும் இடையே
இடம் தொலைந்தது

காஃப் ஸிரப் குடிகாரர்கள்!

2010-05-03T00:28:00.002+05:30

நிகழ்வு 1:

அன்று எனக்கு உடம்பு சரியில்லை. தென் பெங்களூரில், டாக்டர் ஜெக்தீஷ் அந்த்தின் (Jagdish Antin) ஒரு விசிட்டுக்கு 200 ரூபாய் வாங்கினாலும் மொய்ராசிக்காரர். அவரைப் பார்த்து ஒரு ஊசி போட்டுக்கொண்டு எதிரே இருந்த பத்மா மெடிக்கல்ஸில் மருந்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது Avengerல் வந்திறங்கிய ஒரு மனிதருக்கும், மருந்துக் கடைக்காரருக்கும் நிகழ்ந்த உரையாடல்:

வந்தவர்: குரூ.. ஈ சிரப் கொடீ குரூ.. (குறிப்பிட்ட ஒரு காஃப் சிரப்பைக் கேட்கிறார். பெயர் நினைவிலில்லை)

ம.கா: Prescription இதியா..?

வந்தவர்: இல்லா.. குரூ.. சல்ப அர்ஜண்ட்டாகிதே.. அதே.. கொடீ குரூ..

ம.கா: யேய்.. இல்லாப்பா.. Prescription இல்லாந்த்ரே ஹோகி.. ஆகல்லா.. மத்தே.. நனகு பிரஷ்னே பரத்தே.. ஈவாக லாஸ்ட் டைமே தும்பப் பிரஷ்னே ஆயித்து..

மருந்தைக் கொடுக்க ஏன் இந்தக் கடைக்காரர் இத்தனை பிகு செய்கிறார் என்று தோன்றினாலும், எனக்கிருந்த தலைவலிக்கு அவர்கள் உரையாடலில் கவனம் செலுத்தத் திராணியில்லாமல் என் மருந்தை வாங்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டேன்.. அதற்குப் பின்பும் வந்தவர் கடைக்காரரைக் கெஞ்சிக் கொண்டுதானிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நிகழ்வு: 2

மதுப்பழக்க மறுவாழ்வு மையமொன்றில் அனுமதிக்கப்பட்டு, சில காலம் அங்கிருந்துவிட்டு அப்போதுதான் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார் என் நண்பனொருவனின் அப்பா. அவரோடு பேசிக் கொண்டிருக்கையில் தெரியவந்த தகவலொன்று. குடிப்பழக்கம் காரணமாக அந்த மையத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டவர்களை விட, கஞ்சா முதலிய பொருட்களுக்கு அடிமையானவர்கள்தான் அதிகமாம். அதுவும் காஃப் சிரப் அடிமைகள் இன்னும் அதிகமாம். 15 வயசுப் பையனொருவனின் கதையையெல்லாம் சொன்னார். கேட்கவே காதுகளுக்கு மிகவும் குளிர்ச்சியாக இருந்தது.

நிகழ்வு 3:

மீண்டும் புலர்ந்து விட்ட இன்னுமொரு நாளின் காலையில் உணவருந்த அன்னபூர்ணேஸ்வரிக்குச் சென்றேன். எதிர்பாராவிதமாக கடை சாத்தியிருந்தது. இதென்னடா.. மதுரைக்கு வந்த சோதனையாக இருக்கிறேதேயென்று, இதுபோன்ற இடுக்கண் சமயங்களில் இருக்கும் ஒரே ஆப்ஷனான Joy Bakes எனப்படும் பேக்கரி இலக்கணங்கள் மாறாதவொரு கேரளத்துப் பேக்கரிக்குச் சென்றேன்.

நான் பஃப்ஸைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு பேக்கரிக்குள் நுழைகையில் இருக்க வேண்டிய அச்சு அசல் உரிமைத் தொனியுடன் உள்ளே வந்தார் ஒருவர். கல்லாவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு திண்டில் சௌகர்யமாக அமர்ந்தவர், பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து RexCof என்ற காஃப் சிரப்பை எடுத்தார். திறந்தார். கவுத்தினார். அரை பாட்டில் காலி.

தண்ணியடிக்கையில் வரக்கூடிய அதே தொண்டைக் கனைப்பு, கண்ணை இறுக்கி மூடித் திறத்தல் போன்றவையும் காணக் கிடைத்தன. பாட்டிலை மீண்டும் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டு, மலையாளங் கலந்த கன்னடமா, இல்லை கன்னடங் கலந்த மலையாளமாவென்று தெரியாத பாஷையில் பேசிச் சிரித்தவாறே சென்று விட்டார். என்னுடைய நாளுக்கு மீண்டு வர சற்று அவகாசம் தேவைப்பட்டது எனக்கு.

இதைப் பற்றி கட்டாயம் எழுதித்தான் ஆக வேண்டுமா என்று யோசித்தேன். இதைப் பார்த்துவிட்டு அடடே.. இதுவும் நல்லா இருக்கும் போலிருக்கே என்று யாராவது களத்தில் குதித்தால், ஏதாவது ஒரு மகராசியின் சாபம் எனக்கு வந்து சேருமேயென்று.

நாம் சொல்லித்தான் இனி எவரும் கெட்டுப் போகப் போவதில்லை. அதே போல் நாம் சொல்லித்தான் இவர்கள் யாரும் திருந்தவும் போவதில்லை என்பதுதான் நிதர்சனமாகப்பட்டது.

ஏன்தான் இப்படி அல்ப போதைக்கெல்லாம் அலைகிறார்களோ என்று வெறுப்பு மேலிடுகிறது. எங்கு நோக்கினும் போதை.. எதற்கெடுத்தாலும் போதை.. படித்தவன் படிக்காதவன் எல்லாருக்கும் போதை.. ஜெயித்தாலும் போதை.. தோற்றாலும் போதை.. அப்படி இந்த போதையில் என்னதான் இருக்கிறது என்ற உள்ளுந்தல் மதுக்கடைகளைத் தாண்டுகையில் ஏற்படுவதுண்டு.

தனிமனித ஒழுக்கம் சார்ந்த விஷயங்களில் முறை பிறழ்ந்த காமத்துக்கு என்ன மரியாதையோ, அதே வகையில்தான் போதையையும் நான் பார்க்கிறேன். என்னைப் போன்ற பழம் பஞ்சாங்கமாகவோ, வீட்டுக்கு பயந்த கோழையாகவோ, இன்னும் என்னென்ன பட்டங்களெல்லாம் குடிக்காதவர்களுக்கு சூட்டுவார்களோ, எல்லாமாகவும் நானிருப்பதில் எனக்கு வருத்தமில்லை. ஆனால் இப்படி வரைமுறையில்லாமல் கண்டதையும் வாங்கிக் குடித்து, உடலையும் கெடுத்து, குடும்பத்தையும் குப்புறக் கவிழ்த்து… எங்கேதான் சென்று கொண்டிருக்கிறதோ நம் நாடு..

குடிப்பது விஷம்தான் என்றாலும், நல்ல பிராண்ட் விஷத்த வாங்கிக் குடியுங்களேன் என்று சொல்வதைப் போலிருக்கிறது எனக்கு!

எல்லாரும் கொஞ்சம் பாத்து, பதனமா இருந்துக்கங்கப்பா.. பொல்லாத உலகமா இருக்கு.. வேறொண்ணும் சொல்றதுக்கில்ல!

பெரியது கேட்பின்..

2010-04-28T00:48:00.000+05:30

நீ பெரிதா
நான் பெரிதா
என்பதிலல்ல.
உன்னுடைய நான் பெரிதா
என்னுடைய நான் பெரிதா
என்பதில்தான்
எல்லாம்.

தற்கொலைப் பிரியங்கள்

2010-04-26T10:26:00.000+05:30

பிரியங்களைப் புதைத்து வைக்கும் பூங்காக்கள்
பிரியங்களைப் பூட்டி வைக்கும் கதவுகள்
பிரியங்களைப் பிரித்து வைக்கும் தீர்ப்புகள்
பிரியங்களை உடைத்து விடும் அனுமானங்கள்
பிரியங்களால் உடைந்து விட்ட தன்மானங்கள்
பிரியங்களை உருக்கி விடும் வார்த்தைகள்
பிரியங்களை எரித்து விடும் சந்திப்புகள்
பிரியங்களைச் சிதைத்து விடும் சந்தேகங்கள்
பிரியங்களைக் கிழித்து விடும் வாக்குவாதங்கள்
பிரியங்களில் விரிசலிடும் கடிதங்கள்
பிரியங்களை அசைத்து விடும் போட்டிகள்
பிரியங்களைக் கசக்கி விடும் பருவங்கள்
பிரியங்களைச் சுருக்கி விடும் போதைகள்
பிரியங்களை இறுக்கி விடும் பயணங்கள்
பிரியங்களைத் தொலைத்து விடும் பரஸ்பரங்கள்
பிரியங்களைக் கலைத்து விடும் முத்தங்கள்
பிரியங்களைப் பிய்த்து விடும் சுயங்கள்
பிரியங்களைத் தவற விடும் இச்சைகள்
பிரியங்களைப் பிளந்து விடும் ஆத்திரங்கள்
பிரியங்களை மூழ்கடிக்கும் புரிதல்கள்
பிரியங்களைச் சாய்த்து விடும் பிடிவாதங்கள்
பிரியங்களை நிறுத்தி விடும் முரண்பாடுகள்
பிரியங்களை இழந்து விடும் தோள்கள்
பிரியங்களைக் கவிழ்த்து விடும் ஆசைகள்
பிரியங்களை நொறுக்கி விடும் இயலாமைகள்
பிரியங்களைப் பிழிந்து விடும் கடமைகள்
பிரியங்களை ஒடித்து விடும் நீகள்
பிரியங்களைத் துரத்தி விடும் நான்கள்
பிரியங்களைக் கொன்று விடும் நாம்கள்
யாவற்றையும் விட

பிரியங்களால்
தற்கொலையுண்ட
பிரியத்தின்
ரணமே கொடிதாகிறது

நன்றி: பனிமுலை

பாடும் நிலா பாலு.. பாட வந்த கதை!

2010-04-23T03:30:00.001+05:30

AMIE படித்துக் கொண்டிருந்த இளைஞரான SPBக்கு இன்ஜினியர் ஆக வேண்டும் என்ற கனவு. சுமார் 17 வயதில் ஒரு பாட்டுப் போட்டியில் கலந்து கொள்கிறார் அவர். தொடர்ச்சியாக இரண்டு வருடங்கள் அந்தப் போட்டியில் முதல் பரிசு வென்றிருந்த SPBக்கு அது மூன்றாம் வருடம். இந்த வருடமும் அவருக்கே கொடுப்பதா என்ற அயற்சியா, இல்லை வேறேதேனும் உள்ளரசியலோ தெரியவில்லை.. முதற் பரிசு வேறொருவருக்கும், இரண்டாம் பரிசு SPBக்கும் தரப்படுகிறது.

பரிசளிப்பு விழாவுக்கு வந்த பாடகி S.ஜானகி அவர்களின் முன் வெற்றி பெற்ற இருவரையும் பாடச் சொன்னபோது, இரண்டாம் பரிசு பெற்ற பையன்தான் நன்றாகப் பாடினான். அவனுக்குதானே முதற் பரிசு கொடுத்திருக்க வேண்டும் என்று மைக்கிலேயே கடிந்து கொள்கிறார் ஜானகி. சினிமாவில் முயற்சிக்க வேண்டியதுதானே என்று கேட்கும் ஜானகியிடம், இல்லை அதெல்லாம் எனக்கு சரி வராது. நான் முறையாக சங்கீதம் கற்கவில்லை என்று கூறும் SPBயிடம், நானும்தான் சங்கீதம் கற்றதில்லை.. பாடவில்லையா? முயற்சி செய்தால் பாடலாம் என்று கூறுகிறார் ஜானகி.

சரியென்று சில தயாரிப்பாளர்களை அணுகும் SPBயிடம், வாய்ஸ் இன்னும் மெச்சூராகவில்லை. இன்னும் சில காலம் ஆகவேண்டும் என்ற பதில் தரப்படுகிறது. சரி இதெல்லாம் நமக்கு வேண்டாம் என்று படிப்பை கவனிக்கத் துவங்குகிறார் SPB.

இந்நிலையில் சென்னை ஆந்திரா கிளப்பில் தேசிய அளவிலான இசைப் போட்டியொன்று நடக்க, அதில் SPBக்குத் தெரியாமல் அவருடைய அறைத் தோழர் 10 ரூபாய் கட்டிப் பதிவு செய்துவிடுகிறார். சினிமாப் பாடல்களைப் பாடக்கூடாத போட்டியது. வேறு பாடல்களேதும் தெரியாததால், அவரே தெலுங்கில் ஒரு பாட்டெழுதி, ஒரு ட்யூனையும் போட்டுக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார் விளையும் பயிர் SPB.

ஆல்ஃபபெட்டிகல் வரிசையில் Aவில் யாருமில்லாமலிருக்க, பாலுதான் முதல் போட்டியாளர். கண்டசாலா மாஸ்டர், நாகேஸ்வர ராவ், தட்சிணா மூர்த்தி முதலிய நடுவர்களின் முன்பு கண்ணை மூடிக் கொண்டு பாடிவிட்டு வந்து அமர்ந்து விடுகிறார் SPB.

குள்ளமான, வெளுத்த மனிதரொருவர், அவரிடம் வந்து சினிமாவில் பாடுகிறாயா என்று கேட்கிறார். அம்மனிதர் தன்னை கிண்டல் செய்கிறாரென்று நினைக்கும் SPB எழுந்து கூட நிற்காமல், சினிமாவில் பாட எனக்கு விருப்பமில்லை. இங்கே பாடிவிட்டால் சினிமாவில் சான்ஸ் கிடைத்து விடுமா என்று கேட்கிறார். நான் சான்ஸ் தந்தால் பாடுகிறாயா என்று கேட்கிறார் அந்த மனிதர். பின்னர்தான் அவர் உண்மையிலேயே பெரிய மனிதர் போலிருக்கிறது என்று உணர்கிறார் SPB.

அதன்பின் தன் பெயர் கோதண்டபாணி என்றும், தான் 4 படங்களுக்கு இசையமைத்திருப்பதாகவும் கூறும் அவர், தயாரிப்பாளரிடம் SPBயை அழைத்துச் செல்கிறார். குரல் இன்னும் சற்று அமெச்சூராக இருப்பதால் ஹீரோவுக்கும் பாட வைக்க முடியாது, குழந்தைக்கும் பாட வைக்க முடியாது.. பிறகு பார்ப்போமே என்ற பதில் கிடைக்கிறது மீண்டும். முதலிலேயே This is not my cup of Tea என்றிருக்கும் SPB தன் தொலைபேசி எண்ணைக் கூடத் தராமல் வெளியேறுகிறார்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் எப்படியோ அலைந்து திரிந்து SPBயை அவரின் கல்லூரியில் கண்டுபிடித்து விடுகிறார் கோதண்டபாணி. பாடல் ரிகர்சலெல்லாம் நடக்கிறது. ஆனாலும் வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்று தெரியவில்லை. 2 மணிக்கு விஜயா கார்டன்ஸில் ரெக்கார்டிங். ப்ரொடக்ஷன் காரனுப்புகிறோம் வந்துவிடுங்கள் என்கிறார்கள் கடைசியாக.

இருந்த 3 செட்டுத் துணியில் பிடித்ததான வெள்ளை பேண்ட் சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டு காத்திருக்கிறார் SPB, நண்பர் முரளியுடன். (இன்றும் SPBயின் ஸ்டுடியோவில் அசிஸ்டண்ட் ரெக்கார்டிஸ்டாகப் பணிபுரிகிறார் இந்த முரளி) மணி நாலாகியும் வண்டி வரவில்லை. நாம் பாடியது பிடிக்கவில்லை. அதனால்தான் வண்டி வரவில்லை என்றெண்ணும் SPB சட்டையைக் கழட்டப் போக, எதற்கும் ஒரு முறை ஸ்டுடியோவுக்குச் சென்று பார்க்கலாம் என்று முரளி வற்புறுத்த, சைக்கிளில் கிளம்புகிறார்கள் இருவரும்.

விஜயா கார்டன்ஸ் வாசலில் கூர்க்கா க்யா ச்சாயியே என்று முறைக்கிறார். இல்லை இவன் பாடணும் என்று முரளி SPBயைக் கைகாட்ட, ஏண்டா இங்க எல்லாரும் நடிக்கணும்னு வந்து ஏமாத்தறானுங்க. நீங்க பாடணும்ங்கிறீங்களா? போய்ப் படிக்கற வேலையப் பாருங்கடா என்று கூர்க்காவிடம் வசவு வாங்குகையில் கண்களில் நீர் முட்டுகிறது SPBக்கு.

இல்ல சார் இந்தப் பையன் வேணா இங்கயே இருக்கட்டும். ரெண்டு சைக்கிளும் இங்கயே இருக்கட்டும். நான் உள்ள போய் ப்ரொடக்ஷன் ஆளக் கூட்டி வரேன். அப்றமாவது அனுப்புங்க சார் என்று கெஞ்சும் முரளி, பலத்த யோசனைக்குப் பிறகு உள்ளே அனுமதிக்கப்படுகிறார். பின்னர் நிஜமான ப்ரொடக்ஷன் ஆள் வந்து சொன்ன பிறகு SPB உள்ளே கூட்டிச் செல்லப்படுகிறார்.

வருவதற்கு ஏன் இவ்வளவு நேரம் என்று கோபப்படுகிறார் கோதண்டபாணி. அதன்பின் தான் அனைவருக்கும் தெரிய வருகிறது. அவர்கள் அனுப்பி வைத்த கார் ஒரு விபத்தில் சிக்கி காவல் நிலையத்தில் இருப்பது.

ரெக்கார்டிங் போகும் முன், தயரிப்பாளர் பத்மனாபன் SPBயிடம் தம்பி நல்லாப் பாட்ற.. மைக்ல கேக்கும் போது ஒருவே…ள எங்களுக்குப் பிடிக்காமப் போனா கண்டசாலா மாஸ்டர வச்சு டப் பண்ணிக்கிறோம்.. என்கிறார். போகும்போதே இப்படி சொல்லிவிட்டாரே என்று அரை மனதோடேயே செல்கிறார் SPB.

Cubicle வசதிகளில்லாத நாட்களவை. குறைந்தது நாற்பது லைவ் ஆர்ட்டிஸ்ட்களிருக்கும் ஒரே ஹாலில் முதல் பிட் பாடவேண்டும். அது முடிந்த பின்னர் கட் செய்து, அடுத்த பிட் எடுக்க வேண்டும். கடவுள் மேல் பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு முதல் பிட்டைப் பாடுகிறார் SPB.

அடுத்த பிட்டுக்கு போகும் முன் ரிசல்ட் வந்தாக வேண்டும். உள்ளேயிருந்து இப்போதுவரை எந்த செய்தியும் இல்லை. உடன் பாடிய சுசீலா அவர்கள் நல்லாப் பாட்ன தம்பி.. அநேகமா இன்னொரு டேக் எடுக்கறதுக்கு யோசிக்கறாங்க போலிருக்கு என்கிறார். நொடிக்கு நொடி டென்ஷன் எகிறுகிறது நம்மாளுக்கு.

திடீரென்று எல்லோரும் உள்ளே வந்து இந்த் டேக் ஓகே.. நல்லாப் பாட்னப்பா.. என்கிறார்கள். 150 ரூபாய் சம்பளப் பணம் தரப்படுகிறது SPBக்கு.

இதுதான் 3 மாநிலங்களில், 30 வருடங்களில் நடித்த அத்தனை நடிகர்களுக்கும் பொருந்திய ஒரே ஒரு குரலின் அசாத்தியம் நிகழக் காரணமாக இருந்த கதை.

குரலைக் காப்பாற்றுவதற்காக நிகழும் மெனக்கெடல்களை அனுபவித்துப் பார்த்தால்தான் தெரியும். ஆனால் எந்த விதமான முயற்சிகளுமில்லாமல், ஐஸ் வாட்டர், தயிர், கூல் ட்ரிங்க்ஸ்.. ஏன்.. முப்பது வருடமாக புகைப்பழக்கம் கூட இவர் குரலை ஒன்றும் செய்யவில்லை என்பது சாமி சத்தியமாக அதே சாமியின் அருளேயன்றி வேறென்னவாக இருக்க முடியும் என்கிறார் SPB. வேறென்னவாகவுமே இருக்க முடியாது என்று நானும் நம்புகிறேன். பொறாமையுடன்.

தமிழ் சினிமாவில் எனக்கு மிகப்பிடித்த, மிகச்சில ஆளுமைகளுள் ஒருவர். இத்தனை திறமையிருந்தும், அத்தனை புகழிருந்தும், எத்தனையோ பணமிருந்தும், தலைக்கனமில்லாமல், எளிமையே உருவாய் இருப்பதற்கு நான் ஆதர்ஷமாகக் கருதும் இருவரில் ஒருவர்.

இன்னொருவர் AR Rahman!

சில கவிதைகள்..

2010-04-21T02:40:00.004+05:30

ஒட்டாமல் கேட்டல்

கிடைக்காமல் லைனில் கிடைத்த
யூஸரிடம் சற்று தள்ளி
தொலைபேசிக் கொண்டிருக்கிறான்
சக அலுவலன்
விடாமல்
வைப்ரேட்டிக் கொண்டிருக்கும்
அவனது அலைபேசி யதிர்வில்
கேட்டன
நடுவழியலையில் பொறிந்துதிர்ந்த
ஏதோ
யாரோ
வார்த்தைகளின்
சாம்பல் சத்தங்கள்

-0-

இடம் பொருள் கேவல்

எப்படியோ கையில் கிடைத்துவிட்ட
பிளேடைக் கீழே வைத்துக்
கிர்ர்றீச்சி விட்டாள்
குழந்தை
பல் கூசிவிட்டதாம்
பில்லிங் கவுண்ட்டரில்
எல்லோர் முன்பும்
அசிங்கமாகத் திட்டினார்
வளர்ந்தவர்
நா கூசவில்லையாம்

-0-

நீள் மௌனம்

நான் இங்கே தனியாக இருந்தேன்
அவள் அங்கே தனியாக இருந்தாள்
எங்கள் தனிமைகள்
புணர்ந்து கொண்டிருந்தன

நன்றி: பனிமுலை

பால்யத்திலிருந்து, பாலியம் வரை.. சில சிரிப்புகள்!

2010-04-14T02:58:00.001+05:30

அப்பொழுது 6ஆம் வகுப்பா, 7ஆம் வகுப்பா என்று சரியாக நினைவிலில்லை. பள்ளி இலக்கிய மன்ற விழாவில் தமிழாசிரியை எழுதிக் கொடுத்த 'நாளைய பாரதம், நவமணிப் பூ ரதம்!' என்ற கட்டுரையை உணர்ச்சி பொங்கப் படித்துக் கைதட்டல் வாங்கிய ஆர்வத்தில், தமிழைத் தவிர வேறெதையும் சிந்திக்காமலும் இருந்தேன்.

பல்வலி என்று மருத்துவரிடம் அழைத்து சென்றிருந்தார்கள்.

சிகிச்சை முடிந்த பின் டாக்டரிடம், "டாக்டர்.. நீங்க ஒரு பல்துறை வித்தகர்" என்ற வாசகத்தை, 'பல்'லென்பதை மட்டும் நன்றாக அழுத்திச் சொல்லிவிட்டு அதையே காட்டி சிரித்தேன்.

வாய்விட்டுச் சிரித்த டாக்டர் என் வாழ்வின் முதல் ஃபாரின் சாக்லேட்டைப் பரிசளித்தார்.

-0-

அப்போதெல்லாம் பள்ளிக்கு CEO வருகிறாரென்றால் ஒரே தடபுடல்தான். ஆளாளுக்கு ச்சார்ட்டெழுதுவது, வகுப்பறைகளில் ஒட்டுவது என்றெல்லாம்.

அது போன்றதொரு காலகட்டத்தில், எதையோ பற்றிப் பேச தலைமையாசிரியர் அறைக்குச் சென்ற தமிழாசிரியர், உடன் என்னையும் அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்.

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது எதிர்பாரா சமயத்தில் CEO வந்துவிட்டார். அப்படி வந்து சோதிப்பதுதானே அவர் பணி.

கல்வி சம்பந்தமானவை தவிர இதர பணிகளுக்கு மாணவர்களைப் பயன்படுத்துவது குறித்து சர்ச்சைகளிருந்த காலமது.

"இவர் தமிழாசிரியர்.. இவர் யார்..?" என்று என்னைக் கைகாட்டியவாறே குறுகுறு பார்வையுடன் பார்க்கிறார் CEO.

சிறியது என்று குறிப்பிடும் தொனியில் கைகளை வைத்து "இவர் தமிழா-சிறியர். நல்லாப் படிப்பார்" என்று கூறிய தமிழாசிரியரின் அங்கதத்தை CEO ரசித்துச் சிரித்தார். தலைமையாசிரியர் பயந்தெளிந்து சிரித்தார். நான் வெட்கித்து சிரித்தேன்.

-0-

கல்லூரிக் காலங்களில்தான் எத்தனை லூட்டிகள்.

எப்போது பார்த்தாலும் வள் வள்ளென்று விழுந்து கொண்டே இருப்பார் ஒரு சார்.

பார்த்தான் பரத் ஸ்றீனிவாசன்!

எங்கள் கல்லூரி பார்க்கிங் ஏரியாவின் நடைபாதையில் வைத்திருந்த No Parking போர்டில் டைகர் பிஸ்கட் விளம்பரம் செய்யப்பட்டிருக்கும். ஒரு சனிக்கிழமையாகப் பார்த்து அதை லவட்டிக் கொண்டு வந்து, Parking என்ற வார்த்தையில் இருந்த Pஐ Bயாக மாற்றியதோடு, ஸ்டாஃப் ரூமில் குறிப்பிட்ட அந்த சார் அமருமிடத்தில் வைத்துவிட்டான்.

மேசை மேலொரு டைகர் பிஸ்கட் பேக்கட்டும்!

-0-

அலுவலகத்தில் வழக்கமாக எடுத்துக் கொள்ளும் பிரேக்.

காஃபியருந்திக் கொண்டிருக்கையில், தொலைவில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்ணை மிகப் பிடித்து விட்டது நண்பன் ஹரிக்கு.

கல்லூரியில் இருந்து கார்ப்பரேட்டுக்குள் நுழைந்திருக்கும் பால் மணம் மாறா பாலகர்கள் ஹரியும், அஷ்வினும்.

ஹரி சொன்னான்.

"மச்சான்.. குத்து வெளக்காட்ட இருக்காடா.. ச்சான்ஸே இல்ல.."

சலனப்படாமல் சொன்னான் அஷ்வின்.

"பாத்த உட்னே முடிவு பண்ணாத மச்சி.. குத்துன வெளக்காக் கூட இருக்கலாம்"

இடி இடியென்று சிரித்தேன். மிக நீஈஈண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு!

அசைவம் சாப்பிடுபவரே.. ஒரு நிமிடம்..

2010-04-11T16:42:00.001+05:30

நேற்று மாலை Forum Mallன் உணவரங்கத்தில் இருக்கையில்தான் அது நடந்தது. அங்கிருந்த ChicKing என்ற அங்காடியிலிருந்து அழகாகப் பேக் செய்யப்பட்ட பெட்டிகளில் பொறித்த கோழி வறுவற் துண்டுகளைப் பெற்று செல்லும் எத்தனையோ தட்டுகளில் ஏதேனும் ஒரு தட்டு எனக்குள் அதை வாங்கியுண்ணும் ஆசையை என் நாவணுக்களுள் மீட்டி விட்டது.

அதற்கென்ன வாங்கிச் சாப்பிட வேண்டியதுதானே? என்கிறீர்களா. பிரச்சினை அதுவல்ல. அடிப்படையில் நான் பிறந்தது ஒரு அசைவம் சாப்பிடும் குடும்பத்தில்தான் என்றாலும், பின்னாளில் என் தனிப்பட்ட கோட்பாடுகளின் மீதான பற்றின் பொருட்டு என்னை சைவியாகத் திரித்துக் கொண்டேன்.

1999ல் நான் ஒன்பதாம் வகுப்புப் படிக்கையில் அசைவம் சாப்பிட்டது. அதற்குப் பின் நேற்றுவரை தொட்டது கூட கிடையாது. அம்மா சமையலையே வெற்றி கொண்டவன் இந்த பிசாத்து ச்சிக்கிங்-ல் எப்படி மனதைப் பறி கொடுத்தேன் என்று தெரியவில்லை. ஆசை வித்தை ஊன்றி விடும் அந்த ஒரு நொடி.. அந்தப் புள்ளியைக் கடந்து செல்வதுதான் நம்மைக் காத்துக் கொள்ளும் ரகசியம் என்றெல்லாம் தத்துவம் பேசப் போவதில்லை நான். என் நோக்கம் வேறு.

ஆசைப் பட்டாலும் எப்படியோ தப்பித்துக் கொண்டு வந்துவிட்டேன். இன்று காலை எழுந்து இணையத்தை நோண்டிக் கொண்டிருக்கும்போது நண்பர் ஒருவரின் ஸ்டேடஸ் மெஸேஜில் பார்த்தேன்.

♫ http://www.meat.org/ - The Website that Meat Industry & Meat'atarians do not want to see.If they had glasswalls, everyone would be vegetarian...

நல்ல வேளையாக கோழியைத் திங்காமல் வந்தேன். இல்லையென்றால் அறைக்குள் கூணிப் படுத்திருப்பேன். குற்றவுணர்ச்சி என்னைக் கொன்றிருக்கும்.

ஏன் என்பதை அந்தத் தளத்தைப் பார்த்தே தெரிந்து கொள்ளுங்கள்!

நினைவின் மணலில்

2010-04-08T19:58:00.001+05:30

மறுக்கப்பட்ட பரிசுப் பொருட்களை விட
திருப்பித் தரப்பட்ட பரிசுப் பொருட்கள்
கனம் மிகுந்து காண்கின்றன

துணிகளுக்கடியில்...
ஷோகேஸில்...
புத்தகங்களுக்கிடையில்...
எங்கு ஒளித்து வைப்பினும்
அவ்வப்போதைய கண்படுதல்கள்
தவிர்க்கக் கூடியவையாயில்லை

பேனா, கைக்குட்டை, கீ செயின்
போன்றவை பரிசளிக்க ராசியில்லாதவையாம்
திரும்பி வந்த பட்டியலில்
அப்புறப்படுத்த சிரமமில்லாதவையும் கூட

எஞ்சியவற்றை
சிக்னல் பிச்சைகளின்
குளிருக்குக் கொடுத்துவிடலாம்

நினைவின் மணலில் மீதமிருக்கும்
சில தேதிகளும்
வாழ்த்து அட்டைக் குறிப்புகளும்
காலக்காற்றிலழியும் வரை....?

நன்றி: பனிமுலை

இரு கவிதைகள்

2010-04-07T12:37:00.000+05:30

1)

துரோகத்தின் ஈர முத்தங்கள்

அந்தராத்மாவின் கழுத்தில்
இறுகத் துவங்கியிருக்கும்
முடிச்சினிடையே சிக்கியிருப்பது
தாய்ப்பாலின் மணம் மாறாத
ஆலகால துரோகமாகவோ,
நிராகரிப்பின் பீடத்தில் தலையைப்
பலி கொடுத்த தன்மானத்தின்
முண்டத் துடி உதறலாகவோ
இருக்கக் கூடும்.

மந்தகாச வதனத்தில்
தொலைத்து விட்ட
இதயக்குஞ்சின் அலகினுள் பக்குவமாய்
புகட்டிவிடலாம்
விஷந்தோய்ந்த குருதியினை.

ஓங்கி அடர்ந்த
அத்துவானத் தனிமையில்
சுய புணர்தலின்
உச்சத்தில் வெண் துளிகள் ஏனோ
சிவந்து ஒழுகையில்
வெதும்பித் தெறிக்கும்
ஆசுவாசப் பெருமூச்சின் போது
கருகக் கூடும்

துரோகங்களுக்கும்,
புறக்கணிப்புகளுக்குமான
வாசனாதி
இத்யாதிகள்

2)

மழைக்காரி

நினைவுகளைத் தேக்கிய
கண்ணாடிக் குவளைகளைக்
கல்லெனத் திரளும்
பிரிவின் வலியிலிருந்து
ஒளித்து வைக்க வேண்டுமென்கிறாய்

நனைதலின்
மீதானவுன் பிரியத்துக்கு
மஞ்சள் குடைகளும்
உடன் நனையும் நேசம்
எனக்குப் புரியாதென்கிறாய்

உன் மலரினின்று
என் பிரியத்தின் மணம் உதிர்ந்தால்
வேர்களுக்குள் முளை விடுகிறது
எரிமலை என்கிறாய்

நானே குவளையாகி
நிறைந்து வழிகிறேன்
நானே குடையாகி
நனைந்து நைகிறேன்
நானே எரிமலை வேரில்
புதைந்து போகிறேன்

உனதான மழையென்றும்
என்னோடே
பெய்யுமெனில்

-தாக்ஷாயணிக்கு!

நன்றி: அகநாழிகை (மார்ச் 2010 இதழ்)

அங்காடித் தெரு - தமிழ் சினிமா ரசிகர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்!

2010-04-05T19:17:00.004+05:30

என்னுடைய முந்தைய கட்டுரையில் நான் கொஞ்சமாய் பதிவு செய்திருந்த ‘தரமான திரைப்படங்கள் நம் புறத்தே உருவாகாமலிருப்பதற்கான’ என் ஆதங்கத்திற்குக் கிடைத்த ஒரு பதிலாகவே நான் அங்காடித் தெரு-வைக் கண்ணுறுகிறேன்.

இந்தப் படத்தின் தொழில்நுட்ப அம்சங்களைப் பற்றியோ, பின்னணி இசையின் தரம் பற்றியோ, கதையின் நேர்த்தி பற்றியோ, நேர் மற்றும் எதிர் மறையான இன்னபிற எந்தக் காரணிகளையுமோ அலசிக், கொடியில் தொங்கப் போடுவது என் நோக்கமல்ல.

அன்றி, வணிகக் கட்டுப்பாடுகளின் கொடுங்கரங்கள் இயக்குனரின் குரல்வளையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டிருக்க, கத்தரியைக் கூர் தீட்டிக் கொண்டு சென்சாரார்கள் கண்ணில் விட விளக்கெண்ணெய் தேட, அரசியல்வாதிகளும், மதவாதிகளும் வக்கீல் நோட்டீஸ் அச்சடிக்க ஆளுக்கொரு பிரசுரம் வைத்திருக்க..

நீளும் இப்பட்டியலின் வேலிகளைத் தாண்டி தரமான, யதார்த்தமான, சமகால வாழ்வின் கரும் பக்கங்களைப் பதிவு செய்து வைக்கும் வகையில் படமெடுக்கும் திறனுள்ள, தைரியமுள்ள படைப்பாளிகள் ஊக்குவிக்கப் படவேண்டும் என்றால், தமிழ் சினிமாவின் ரசிகப் பெருமக்களான நாமனைவரும் தயவுசெய்து திரையரங்குக்குச் சென்று அங்காடித் தெரு-வைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை முன்வைத்துதான் இந்தப் பதிவு.

பனி பொழியும் பின்னிரவுகளில் ஏதேனுமொரு மேலை நாட்டுத் திரைப்படம் முடிந்து மனம் அழுந்தி, கனக்கும் சமயத்தில், ஏன் நம் பிரதேசத்தில் இவை போன்ற படங்கள் உருவாவதில்லை என்ற எண்ணம் மேலோங்கி நிற்பதை எத்தனையோ முறை உணர்ந்துள்ளேன். ஒருவாறு ஆற்றிக் கொண்டு சென்னையின் மேன்ஷன்களில் தூங்காமல் ஓரிரு அசிஸ்டண்ட் டைரக்டர்களேனும் என்னைப் போலவே நினைத்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார்களா என்று அவர்கள் மேல் பாரத்தைப் போட்டுவிட்டுத் தூங்கப் போய் விடுவேன்.

வணிகப் படங்கள் கெட்ட படங்கள்.. புதுமையான படங்கள்தான் நல்ல படங்கள்.. என்ற கருத்தை நோக்கி உங்களைத் தள்ளுவது என் பணியல்ல. உங்களுடைய சுயவிருப்பில் என் மூக்கு நுழைவது எனக்கு உவப்பானதுமல்ல. அவரவர்களுக்கு எதெது வேண்டுமென்பதைத் தெரிவு செய்வது அவரவர் விருப்பமேயொழிய எவரும், யாரையும் கட்டுப்படுத்தத் தேவையில்லை.

ஆனால் நான் கேட்பது இதுதான். இது மட்டுந்தான். வேட்டைக்காரனையும், ஆதவனையும், அவனையும், இவனையும் எப்படி உளம் நிறைந்த உவகையுடன் திரையரங்குக்குச் சென்று பார்க்கிறீர்களோ.. அதே போன்றதொரு அங்கீகாரத்தை அங்காடித் தெரு-வுக்கும் நீங்கள் வழங்க வேண்டும். இதைச் செய்யத் துவங்கினீர்களானால், வணிகப் படங்களுக்குக் கிடைக்கும் பொருளாதார ஆதரவுகள், மாற்று சினிமா உருவாக்கத்துக்கும் எளிதில் கிடைக்கும் சூழல் உருவாக ஏதுவாக இருக்கும்.

இங்கே நான் இன்னொரு விஷயத்தையும் தெளிவுபடுத்தியாக வேண்டும். நான் சிலாகித்துக் கொண்டிருக்கும் அங்காடித் தெரு என்ற இத்திரைப்படம் உங்களுக்குப் பிடிக்காமலும் போகலாம். அதனால் என்ன.. போகட்டுமே. ஒரு பரிசோதனை முயற்சியின் விளைவுகள் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாமல்லவா. அது தோல்வியாகவே இருப்பினும், அடுத்த எட்டிலாவது வெற்றி என்ற இலக்கை எட்டிப் பிடிக்க குறிப்பிட்ட அந்தப் படைப்பாளிக்கு நீங்கள் செலவு செய்யும் பணம் சிறிதளவேனும் உதவி செய்யும்.

இந்தப் படத்தில் குறையே இல்லையென்றோ, 100 சதம் எனக்கிந்தப் படம் பிடித்தது என்றோ நான் கூறவில்லை. இவ்வகையான படங்களை, பொழுதுபோக்கு அம்சங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் நாம் அங்கீகரிக்கத் துவங்கும் புள்ளியில்தான், வித்தியாசமான முயற்சிகளுக்கு முதல் போட்டாலும், போட்ட காசு வரும் என்ற நம்பிகையை தயாரிப்பாளருக்குள் முளைவிடச் செய்யும் விதைப்புள்ளியாக இருக்கும்.

ஏதோ தமிழ் திரையுலகத் தயாரிப்பாளர்களிடம் காசே இல்லாதது போல், இந்தப் படம் ஒன்றரை ஆண்டுகள் வெளியாகாமல் இருந்ததும், இந்தக் காலகட்டத்தில் வெளிவந்து வெற்றிகரமாக ஓடி, கோடிகளைக் குவித்த so called மசாலாப் படங்களும் நம் சினிமா ரசனைக்கு சான்றுகள்! உங்களுக்கெப்படியோ தெரியவில்லை. எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.

இதை உலக சினிமா ரசிகனாக சொல்லவில்லை. வசந்தபாலனின் அடுத்த திரைப்படத்தை, இன்னும் ஆவலுடன் (அவரது இயக்கத்துக்காகவா, இல்லை அடுத்த படத்தையாவது பெட்டிக்குள் முடக்காமல் வெளியிட மாட்டார்களாவென்ற ஏக்கத்துக்காகவா என்று தெரியாமலே) எதிர்பார்க்கத் துவங்கியிருக்கும் ஒரு சராசரி தமிழ் சினிமா ரசிகனாக சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

குறிப்பு: தமிழ் சினிமாவின் தரம், கலைப்படம், வணிகப்படம் போன்றவை குறித்தான சில வீடியோக்கள் பகிர்தலுக்காக:

http://www.youtube.com/watch?v=XRTFdAxGW6g
http://www.youtube.com/watch?v=WswDvFJqjvA
http://www.youtube.com/watch?v=VyYYAyzbhKs

நஞ்சில் நனைந்த வரலாற்றுத் தடங்கள்

2010-03-23T07:48:00.004+05:30

'பிரபலமாவது எப்படி?' என்ற கேள்விக்கான பதிலை நாம் அனைவரும், அவரவருக்கு இயன்ற அளவில், தத்தமது பிரக்ஞைக்கு உட்பட்டோ, படாமலோ தேடியலைந்து கொண்டேதானிருக்கிறோம். அலுவலகத்தில் ஸ்டைலாகப் போஸ் கொடுத்து ஆர்க்குட்டில் புகைப்படங்களை ஏற்றுவது, GTalkன் ஸ்டேடஸ் மெஸேஜில் ரெண்டு வரி கவிதையில் மேதாவித்தனத்தைக் காட்டுவது என்பவை நானறிந்த வரையில் யோசிக்க சிரமமில்லாமல் சிக்கிய உதாரணங்கள்.

ஓரளவுக்கு சீன் போடவே இத்தனை பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருக்க, ஒரு பிராந்தியத்தையே, ஏன் நாட்டையே தன் சொல்பேச்சுக்கு ஆட்டுவிக்கும் அளவுக்கு ஒரு குறியீடாக உருப்பெற எத்தனை மெனக்கெட வேண்டியிருக்கும். எம்ஜியார், ரஜினி, கமல், கருணாநிதி, ஜெயலலிதா போன்றோர் கண்கூடாக நம் சமூகம் பார்த்திருக்க, தங்களுக்கானதொரு கூட்டத்தை உருவாக்கியதோடு அல்லாமல் நம் காலத்தின் தவிர்க்க முடியாத பிம்பங்களாக இருப்பவர்களில் சில உதாரணங்கள்.

இப்படி தங்கள் திறமையினாலும் (?), இருக்க வேண்டிய இடத்தில், இருக்க வேண்டிய நேரத்தில் தங்கள் இருப்பமைந்த அதிர்ஷ்டத்தாலும் எத்தனையோ பேர் மக்கள் தலைவர்களாக வரலாற்றின் முந்தைய அத்தியாயங்களில் இடம்பிடித்திருக்கிறார்கள். இவர்களில் அடால்ஃப் ஹிட்லர் எனும் தனிமனிதர் என்னுள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைத்தான் இங்கே பதிப்பித்து வைக்க முயன்று கொண்டிருக்கிறேன்.

சில மாதங்களுக்கு முன் சகோதரி தமிழ்நதி ஈழத்து நிகழ்வுகளை, The Pianist என்ற திரைப்படம் பார்த்த அனுபவத்துடன் தொடர்புபடுத்தி உயிரோசையில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார். கட்டுரையைப் படித்தபின் படம் பார்த்தேன்.

எதையாவது எழுத வேண்டும் என்று கை பரபரத்தது. படம் ஏகத்துக்கும் தமிழ்நதியின் கட்டுரை நினைவுக்கு வந்து வருத்தியதையா, ஹிட்லர் என்ற திருநாமங் கொண்ட நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதரொருவர் வரலாற்றின் பக்கங்களில் தாயை வன்புணர்வதினும் கொடிய காட்சிகளை விட்டுச் சென்றதையா, மீட்க முடியாத கடந்த காலம் விட்டுச் சென்றிருக்கும் உணர்வுகளை, வன்முறை வெறியாட்டத்தின் கொடும் புழுதியைப் பதித்து வைக்க சினிமா என்ற ஊடகத்தின் சக்தியை மேலைநாட்டான் இத்தனை வீரியத்துடன் பயன்படுத்துவதையா, இதில் எதையெழுதுவது என்று ஏகப்பட்ட குழப்பம். வழக்கம் போல் ஒன்றையும் எழுதாமல் விட்டுவிட்டேன்.

ஒருவன் தலைவனாகவே இருக்கட்டும். அவன் கையில் அதிகாரம் அளவின்றி ஆர்ப்பரிக்கட்டும். அவன் சொடுக்குப் போட்டால் சொம்பைத் தூக்கிக் கொண்டு கழிவறையின் முன் தேசமே காவலிருக்கட்டும். ஆனால் அவன் சொல்கிறானென்பதற்காக எப்படி ஒரு இனத்தையே அழித்தொழிக்க மனம் வருகிறது இந்த அரசு / இராணுவ அதிகாரிகளுக்கு? ஜெர்மனியாயினும் சரி. இலங்கையாயினும் சரி.

கடமையைச் செய்ய வேண்டியதுதான். ஆனால் அதைச் செய்யுமுன் பல்லாயிரம்பேரை வேரறுக்கும் பாதகத்துக்கு ஒத்தூதியும், அதிகப் பணமும் நேரமும் செலவில்லாமல் மக்களை மாய்த்தொழிப்பதெப்படி என்பதை ரூம் போட்டு ஆராய்ந்தும்தான் ஜீவனத்தை நடத்த வேண்டுமென்ற தேவையின் திண்மை என்னவென்று யோசிக்கத் தோன்றாதா?

எதிரியென்றாலும் பரவாயில்லை. உன் நாட்டு மக்களைக் காக்க அவர்களைக் கொல்கிறாய் எனலாம். அப்பாவிப் பொதுமக்களைப் போய் கொல்வானேன்?

The Pianist படத்தின் நாயகனான யூதனொருவன், நாஜிக்களுக்கு பயந்து ஓடுவான். ஓடுவானென்றால் ’ஓடுவான்’. அப்படி ஒரு ’ஓடுவான்’! உயிருடனிருக்க வேண்டும் என்பதைத் தவிர உயிருடனிருப்பதின் நோக்கம் வேறேதுமில்லை என்ற அவனது ஓட்டத்தின் முரண்நகையை அத்தனை அழகாகக் காட்சிப் படுத்தியிருப்பார் இயக்குனர் Roman Polanski.

2002ல் வந்த திரைப்படம். 1945ஐ அப்படியே கண்முன் கொண்டு வந்திருப்பார்கள் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும். அந்தக் காலத்து ரயில் என்ஜினையெல்லாம் எங்கே பிடித்தார்களோ தெரியவில்லை.

பார்ப்போம். 'அவனிடம் காசிருக்கிறது.. செய்கிறான்..' என்ற சப்பைக் கட்டையே இன்னும் எத்தனை நூற்றாண்டுகளுக்கு நாம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கப் போகிறோம் என்று. இப்பேர்ப்பட்ட படங்களை எடுக்கக் காசைத் தாண்டிய பேருழைப்பும், சிரத்தையோடு ஒரு நாவலெழுதும் எழுத்தாளனுக்கிருக்கும் அர்ப்பணிப்புணர்வும் தேவை என்பது நிதர்சனம்.

ஒரு காட்சியில் அவனை சந்தேகத்திற்குரியவன் என்று அடையாளங்கண்டு கொள்ளும் நடுத்தர வயது ஜெர்மானியப் பெண்மணி அவளின் கண்களில் காட்டிய குரூரம், ஹிட்லருக்கு மட்டும்தான் பித்தேறியிருந்ததா இல்லை ஒரு தேசத்தையே இனப்பித்து ஆட்டிவைத்திருந்ததா என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது எனக்குள்.

அதோடு விட்டேனா? நானும் சும்மாயில்லாமல் Life is Beautiful, Defiance மற்றும் சமீபத்தைய Inglorious Basterds எல்லாம் பார்த்தேன். பார்க்க வேண்டிய பட்டியலோ Black Book, Europa Europa, The Longest Day, இன்னும் பலவென்று நீள்கிறது.

ரத்தத்தை நக்கிய பூனை மனதானது எனது. நாராய்க் கிழியும் நரம்புச் சரடுகளை சதைக் கூழில் குழப்பி விளையாடுவதைக் காண்பதில் ஒருவித ருசி. சிந்தித்துப் பார்க்கையில் வன்முறையைக் கையெடுப்பதன் விளைவுகளையும், குருதிச் சூடு குறையாமல் இருக்கும் பூமியின் கண்ணீரையும் குறைந்தபட்சம் நான் மறவாதிருக்கவேனும் இந்த வகைப் படங்கள் உதவுகின்றன என்று ஆற்றிக் கொள்கிறேன்.

The Pianistஐப் போலவே உண்மைச் சம்பவத்தைத் தழுவியெடுக்கப்பட்ட Defiance படத்தில் காட்டுக்குள் ஓடியொளிந்து வாழும் இரு சகோதரர்களை நம்பி அவர்களுடன் சிறிது சிறிதாக இணையத் துவங்கி, 1500 பேராகப் பெருகிவிடும் யூதப் பொதுமக்களின் கதை. ஆயுதங்களைத் திருடி முடிந்தளவுக்குப் போராடுவார்கள். அவர்களுக்கென்று சில கட்டுப்பாடுகளை விதித்துக் கொண்டு அடர் வனத்தினுள் 'வாழ்ந்து' வருவார்கள். அவ்விதிகளுள் ஒன்றின்படி பெண்களெவரும் கருத்தரிக்கக் கூடாது. சோறில்லாத பிரச்சினை மற்றும் கர்ப்பிணிகளை வைத்துக் கொண்டு போரிடவும், ஆபத்து வருகையில் ஓடித்தப்பவும் முடியாது என்பதால்.

இப்படியொரு நிலையில் தான் கருத்தரித்திருப்பதாக சக சகியிடம் சொல்லியழுவாள் ஒருத்தி. இது தப்பில்லையா என்று கேட்பவளிடம் சொல்வாள் கர்ப்பிணி, ’உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடிந்தது. கற்பைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை’யென்று. நினைவிலிருந்த காட்சிக்கு நானே என் வார்த்தைகளைப் போட்டிருப்பதால் காட்சியின் இறுக்கத்தை எழுத்துகளுக்கு இடையிலிருக்கும் இடைவெளி கொண்டு விளக்க முடியவில்லை. திரையில் நெருடிக் கிழிக்கிறது வலி.

என் சகோதரி காயத்ரி சொன்னாள். 'ஜெர்மனி மேட்டர் கொஞ்சம் ஓவர் டோஸாயிடுச்சுடா..' என்று. ஹாலிவுட்டில் யூதப்படுகொலையை மையமாகக் கொண்டே அதிகப் படங்கள் எடுத்து விட்டார்கள் என்ற அர்த்தத்தில். என்னைக் கேட்டால் இந்த ஓவர் டோஸ் நமக்குள்ளும், நம் சமூகத்தினுள்ளும் புரையோடியிருக்கும் நேயமின்மையையும், வன்முறையையும் கணக்கிடும்போது மிக மிகக் குறைவேயென்று சொல்வேன்.

இன்னும் எத்தனை படங்கள் வந்தாலும், இன்னும் எத்தனையாயிரம் பக்கங்கள் இந்தக் கொடுமைகளைப் பேசினாலும் லட்சம் பேரைக் கொன்ற வன்மமும், ஒரு இனம் 5 ஆண்டு காலம் உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டோடிய கொடூரமும் நாம் மறக்கக் கூடியவையில்லை என்பதற்காக.

செய்ய வேண்டியவைகளைக் காட்டிலும், செய்யக் கூடாதவைகளை நினைவுறுத்துவதுதான் இன்றைய தேவையாயிருக்கிறது.

மல்லாந்து கிடக்கும் வானம்

2010-03-21T23:07:00.001+05:30

மானஸ கங்கையில் கரையொதுங்கிய
பிரேதங்களில்
முன்பு வலது கண்ணிருந்த
துளையினுள் ஊர்ந்து சென்றது
உறுமீனொன்று

தான் பார்த்தவைகள் குறித்தான
பீதியில் விசும்பினார்கள்
பிரேதங்கள்

நதியின் முற்றத்தில்
பௌர்ணமி நாளின் பகற்பொழுதுக்காக
அழுது கொண்டிருந்தவனுக்கு
இந்தக் கவிதையை
எழுதாதவனின் சாயலிருந்தது

மல்லாந்து கிடக்கும்
ஆகாசத்தின் மீது
காறியுமிழ்ந்தது பூமி

நன்றி: கீற்று

அகால யந்திரம்

2010-03-19T05:27:00.002+05:30

என்
கடந்த காலத்தில் துவங்கி
எதிர் காலத்தில் வந்து முடிந்து
மூச்சிரைக்கும் ஒரு நொடியில்
படித்து விட முடியாது
நம் கடைசி சந்திப்பின்போது
நம்முடனிருந்த சுவரில்
முளைத்துக் கொண்டேயிருக்கும்
கிறுக்கல்களை

மனம் பிறழ்ந்தவனின் நாட்குறிப்புகள் – 14/03/2010

2010-03-14T01:10:00.007+05:30

மென்பொருள் மற்றும் BPO போன்றவிடங்களில் பணிபுரிவோர் பெரும்பாலும் நேரங் கெட்ட நேரங்களில் அலுவலகத்திற்கு செல்வதும், திரும்பிச் செல்லுதலும் இயல்பான ஒன்று.

பின்னிரவு நேரங்களில் வீடு திரும்புவோரில், Cab-களில் கடைசியாக வீடு வந்து சேருவது பெண்களாக இருந்தால் (அதாவது கூட வரும் ஏனைய ஆண்கள் இறங்கிய பிறகு) ஒரு செக்யூரிட்டியும் கூட வருவது சகஜம். Cab Driverஆல் அந்தப் பெண்ணுக்கு எந்த ஆபத்தும் வந்து விடக் கூடாதென்பதற்காக. பாதகமில்லை.

எனக்கு ஒரு சந்தேகம். இல்லை நிறைய. அந்த செக்யூரிட்டியும் ஒரு ஆண்பிள்ளைதானே. அவருக்கு பெண்கள் மேல் ஆசை வராதா? அந்த Driverக்கு இருக்கும் உடலமைப்புதானே அந்த செக்யூரிட்டிக்கும் இருக்கிறது? இல்லை.. ஏதாவது ஆபரேஷன் செய்த பின் தான் செக்யூரிட்டி வேலைக்கு ஆளெடுக்கிறீர்களா?

செக்யூரிட்டி என்ற வேலைக்கு வந்த உடனேயே, ஒழுக்கக் கோட்பாடுகளை அவருக்குள் பதிய வைக்க உங்களால் முடிகிறதென்றால், அதையே ஏன் அந்த Driverக்கு நிகழ்த்த முடியவில்லை? அல்லது முயற்சிக்கவில்லை?

அடுத்த வீட்டுப் பெண்ணையும் தன் சகோதரி போல் கருதும் எண்ணத்தை அவரவராக வளர்த்துக் கொள்ளும் வரை, இவைபோன்ற போலிக் கட்டுப்பாடுகளையெல்லாம் வாழ்க்கை வரைமுறை என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் வரை, இந்தக் கூத்துகள் அரங்கேறிக் கொண்டுதான் இருக்கும்.

-0-

ஏனோ மொழியை ஆராய்தலென்பது உவப்பானதாக இருக்கிறது. குறிப்பாக தென்னகத்து மொழிகளுக்கிடையே இருக்கும் ஒற்றுமைகள் குறித்தும், அவை ஒன்றையொன்று சார்ந்தும், சாராதும், தனக்கென்று தனியான ஒலி மற்றும் எழுத்துரு வடிவுற்றுக் கிளைத்தமை குறித்தும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று பிரியப்படுகிறேன். தொடர்புடைய புத்தகங்கள் குறித்து நண்பர்கள் தெரியப்படுத்துங்களேன்.

சவுரவ் என்ற பெயரை சில வங்காளிகள் ஆங்கிலத்தில் Sourabh என்றும், ஏனையோர் Sourav என்றும் எழுதுகிறார்கள். போலவே Rajiv மற்றும் Rajib போன்ற பெயர்களும்.

நாம் B என்ற ஆங்கில எழுத்திற்குப் பயன்படுத்தும் ஒலிவடிவை வங்கத்தில் V என்ற எழுத்திற்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள். Vim Bar எனும் சோப்பை, Bim Bar என்றுதான் உச்சரிக்கிறார்களாம்.

போகட்டும். தமிழில் நாம் வேகம் என்கிறோம். கன்னடத்தில் Baega என்கிறார்கள். போலவே, நாம் வேற (வேறு) என்பதை, Baera என்றும், நாம் விடு என்பதை, Bidu என்றும் சொல்கிறார்கள்.

தென்னாட்டிலும் V மற்றும் B ஒலிவடிவுகள் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படுகின்றன. ஆச்சர்யம்.. இவை கீபோர்டிலும் அருகருகேதான் இருக்கின்றன.

-0-

கீபோர்டைப் பார்த்தாயிற்றா..? சரி..

சற்று நேரத்துக்கு முன்னர்தான் Pixar தயாரிப்பான A Bug’s Life படம் பார்த்தேன். வெள்ளைக்காரன் படமெடுத்தாலே நல்லாருக்கும்னு சொல்லீருவீங்களே என்று சொல்பவராக நீங்கள் இருந்தால், அப்படி சொல்லும் கூட்டத்துக்கு நான் தலைவனில்லாவிடினும், பொதுச்செயலாளராகவாவது கொள்ளுங்கள். ப்ளீஸ்..!

ஆங்கிலப் படங்கள் பார்ப்பதின் உச்சபட்ச சௌகர்யம், ஒரு படத்தைப் பார்க்கும் முன்பே அது இரண்டு மணி நேரம் செலவழிப்பதற்குத் தகுதியான ஒன்றா என்று தெரிந்து கொண்டுதான் நாம் தரவிறக்கமே செய்வோம் என்பதுதான்.

அந்த வகையில் Pixar-ன் மேல் எனக்கிருக்கும் மரியாதைக்குத் துளியும் பங்கம் கற்பிக்காத படம் A Bug’s Life. பூச்சிகளின் வாழ்நிலையைக் கூட அழகு மிளிர உருவாக்கியளிப்பது Pixarக்கு சாத்தியப்படுகிறது.

தொடர்ச்சியாக வேறு வேறான விளிம்புகளில் கதைக்களத்தையும், கதை சொல்லலையும் நிரூபிப்பதில் காட்சியூடகத்தின் எண்ணிலாப் பரிமாணங்களை வெளிக்கொணரும் திறமையைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்படுவது எனக்கு சாத்தியப்படுகிறது.

-0-

ஊருக்குச் சென்று வந்த அலுவலக நண்பனொருவன், ஸ்வீட்ஸ் வாங்கி வந்திருந்தான். வந்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று எல்லாருக்கும் மெயிலும் அனுப்பினான் வழக்கம் போலவே. இதுவரையில் எல்லாம் சரியாக நடந்தது.

Folks,

Sweets are in the Panty. Kindly grab your shares.

Thanks.

-இதைத்தவிர!

குறிப்பு: Pantry – உணவுப் பொருட்கள் வைக்குமிடம்

நேரங் கிடைக்கையில் சந்திப்போம். நன்றி.

வாழ்க்கை வண்டி

2010-03-11T01:20:00.009+05:30

மின் விசிறிக் காற்றுக்கும்,
சன்னற் திரைச் சீலைக்கும்
பிறந்து கொண்டிருக்கும்
வெளிச்சக் கீற்றுகள்

உறக்கம் புணராத கண்கள் மூடி
இமைக்குள் இருக்கும் இருட்டைப்
பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்

அணிச்சையாய் ஆரம்பித்து
அன்றுக்கான சலிப்புகளை
அசைபோட்டு ஓய்கையில்

எப்படி இன்றை விட தீர்க்கமாய்
நாளைகளை நம்புகிறேன் இன்னும்
என்பது தெரியாது

நம்பிக்கை கொள்வதை விட
நம்பிக் கொள்வதென்பது
பாதுகாப்பானதா
என்ற பிரக்ஞை இல்லாமலே

நன்றி: உயிரோசை

மனம் பிறழ்ந்தவனின் நாட்குறிப்புகள் - 02/03/2010

2010-03-02T01:13:00.010+05:30

ஹேராம் படத்தில் ஒரு காட்சி. காந்தியடிகளைக் கொல்ல வேண்டுமென்ற எண்ணத்துடன் டெல்லிக்கு வரும் சாகேத்ராமன் ஹோட்டல் ஒன்றின் அறையை வாடகைக்கு எடுக்கச் செல்வான். அப்போது அந்த ஹோட்டலின் வரவேற்பாளர் அவன் பெயரைக் கேட்பார். தன் பெயரை பைரவ் என்று பொய் சொல்லும் சாகேத்ராமன், பின் திடீரென K.பைரவ் என்று மாற்றிச் சொல்வான்.

ஒருநாள் எதற்காகவோ டூ வீலரில் சென்று கொண்டிருந்தேன். மாலை நேரம். Typical Bangalore Traffic. திடீரென்று என் மண்டைக்குள் ஒரு பல்பெரிந்தது. சாகேத்ராமன், பைரவ் என்று சொன்னதை, K.பைரவ் என்று ஏன் மாற்றிச் சொன்னான் என்று!

கேளுங்களேன்.. K.பைரவ் என்றால் கால பைரவ். கெட்டவர்களைக் கூறு போட வந்த கால பைரவன்!

'காந்தியடிகளின் மேல் சாகேத்ராமனுக்கு இருந்த கோபத்தை எத்தனை சூசகமாக சொல்லியிருக்கிறார் கமல்' என்று ஆச்சர்யப்படுபவர்கள், இத்தனை நுணுக்கமான விஷயம் எத்தனையோ நாட்கள் கழித்து, சம்பந்தமேயில்லாத சமயத்தில் எனக்குப் புரிந்தது எப்படி என்றும் கொஞ்சம் ஆச்சரியப்படுங்கள்.

ஹேராம் பற்றிய என் மற்றொரு பதிவு

-0-

ஒரு பொன்மொழி!

சாலையில் வேகத்தடைகள் எப்படி அதிகப்படியான வேகத்தைக் குறைத்து விபத்தில்லாத பயணத்திற்கு உதவுகின்றனவோ அப்படித்தான் வாழ்வில் பிரச்சினைகளும். கொஞ்சம் நிதானப்படுத்தி, துவண்டு போகாமல் யோசித்து பிரச்சினைகளைக் கடந்து செல்லச் செல்லத்தான் வாழ்வின் பயணமும் வசந்தப்படும்.

எதிர்காலத்தில் எட்டாம் வகுப்புப் பிள்ளைகள் சமூக அறிவியல் புத்தகத்தில் படிக்கப்போகும் மேற்கண்ட பொன்மொழியைச் சொன்ன மகானுபாவர் யாரென்று உங்களுக்கு இன்னுமா புரியவில்லை?

வேற யாரு.. சாக்ஷாத் அடியேன்தான்.

-0-

வாரக்கடைசிகளின் பின்னிரவு நேரங்களில் All Time Great ஹாலிவுட் படங்களில் ஏதேனும் ஒன்றினைப் பார்ப்பதன் அலாதியே தனி. நான் தண்ணியடிப்பதில்லை என்பதால் உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸும், அப்பா வாங்கிக் கொடுத்தனுப்பிய லாலா ஸ்வீட்ஸ் ஜிலேபியும் உடனிருத்தல் நலம்.

நேற்றிரவு Rob Reiner இயக்கத்தில் 1992ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த A Few Good Men பார்த்தேன். என்னதான் படத்தின் ஹீரோ Tom Cruise என்றாலும், 15 நிமிடமே வரும் நம்ம தல Jack Nicholson-னின் நடிப்பு தான் ஹைலைட்டே. அட்டகாசமான நீதிமன்றக் காட்சிகளின் போதெல்லாம் படு Sharp வசனங்களில் கொள்ளை கொள்கிறார்கள் Tomஉம், Jackஉம்.

அத்தனை பெரிய நடிகர் Jack Nicholson கிளைமாக்சில் Tom-மிடம் தோற்று, அவமானப்பட்டு வெளியேறும் காட்சியில் எப்படி நடிக்க ஒத்துக் கொண்டார் என்று தோன்றியது எனக்கு. என்ன செய்ய? எல்லாம் நம் படங்களின் தாக்கம்தான்!

-0-

இந்த வலைத்தளத்தை ஆரம்பிக்கையில் இதற்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம் என்று யோசித்தபோது, "பலப்பம்" என்ற பெயரையும் யோசித்தேன். 'எழுதிப் பழகுவதற்கு' என்ற அர்த்தத்தில். ஆனால் வேறு சில காரணங்களால் அந்தப் பெயரை வைக்கவில்லை.

ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், எழுதிப் பழகும் என் அபிப்ராயம், கவிதைகளின் மீதான ஆவலாலும், நேரமின்மையாலும், கவிதைகளுடனேயே நின்று விட்டது. எழுத்தின் பழக்கத்தை மீண்டும் கொணரவும், மன ரஞ்சகமான எழுத்துடன், சற்று ஜன ரஞ்சகமாகவும் எழுத ஒரு முயற்சிதான் இந்த மனம் பிறழ்ந்தவனின் நாட்குறிப்புகள்!

சரி. அதற்கு ஏன் 'மனம் பிறழ்ந்தவனின் நாட்குறிப்புகள்' என்று பெயர் வைத்தேன் என்று கேட்கிறீர்களா? அட என்னங்க நீங்க.. இலக்கியவாதினா அப்படித்தான் பேர் வெப்பான். இது கூடவா தெரியாது உங்களுக்கு.. என்னமோ போங்க!